Nikon Comedy Wildlife Awards คืออะไร และทำไมโลกถึงพร้อมใจกันหัวเราะ
Nikon Comedy Wildlife Awards คือการประกวดภาพถ่ายสัตว์ป่าที่เน้นภาพถ่ายสัตว์ตลกขบขันในธรรมชาติ ใช้ความขบขันของอิริยาบถและพฤติกรรมสัตว์มาเล่าเรื่องราว เพื่อสร้างความเอ็นดูและเชื่อมโยงความรู้สึกระหว่างมนุษย์กับสัตว์ป่า เน้นการถ่ายทอดช่วงเวลาหลุด ๆ คล้ายภาพหลุดเบื้องหลังมากกว่าภาพสารคดีจริงจัง เพื่อให้คนทั่วไปเข้าถึงโลกของสัตว์ได้ง่ายและอบอุ่นขึ้น หัวใจของงานไม่ได้อยู่แค่ภาพฮา แต่อยู่ที่ความจริงจังเรื่องการอนุรักษ์ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง การประกวดภาพถ่ายสัตว์ป่านานาชาติครั้งนี้เติบโตจากโครงการเล็ก ๆ เพื่อสร้างการตระหนักเรื่องการอนุรักษ์ จนกลายเป็นเวทีระดับโลกที่คับคั่งไปด้วยช่างภาพหลากรุ่นและหลากทวีป ผู้ร่วมก่อตั้งรางวัลอธิบายชัดว่าพวกเขาใช้เสียงหัวเราะปลุก “empathy” ต่อสัตว์ป่า เพราะเมื่อคนรู้สึกเอ็นดู พฤติกรรมที่ทำร้ายธรรมชาติย่อมเปลี่ยนไปในทางที่ดี
สถิติใหม่ทะลุ 10,000 ภาพ เมื่อการประกวดภาพถ่ายสัตว์ป่านานาชาติกลายเป็นเวทีของโลก
ปีนี้ Nikon Comedy Wildlife Awards แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าความฮาของสัตว์ป่ามีพลังดึงดูดผู้คนทั่วโลก การประกวดภาพถ่ายนานาชาติครั้งล่าสุดได้รับผลงานมากกว่า 10,000 ภาพจากช่างภาพใน 112 ประเทศ ซึ่งเป็นตัวเลขสูงที่สุดตั้งแต่เริ่มจัดงานมาทั้งหมด นี่ไม่ใช่แค่สถิติ แต่เป็นเสียงสะท้อนว่าการมองสัตว์ด้วยรอยยิ้มกำลังกลายเป็นภาษาสากล การเติบโตแบบก้าวกระโดดจากโครงการเล็ก ๆ เพื่อสื่อสารเรื่องการอนุรักษ์ สู่การประกวดภาพถ่ายสัตว์ป่าที่ได้รับความสนใจระดับโลก บอกเราว่าผู้คนเบื่อภาพโศกเศร้าและอยากเห็นด้านขี้เล่นของธรรมชาติมากขึ้น เสน่ห์ของภาพถ่ายสัตว์ตลกขบขันอยู่ที่การทำให้สัตว์ป่าดูใกล้ตัว เป็นเพื่อนร่วมโลก ไม่ใช่สิ่งไกลตัวในสารคดีเข้มขรึม เมื่อกล้องจับจังหวะเปิ่น ฮา หน้าตางง ๆ เราจะเห็นตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น และนั่นคือจุดที่หัวใจเริ่มเปิดรับเรื่องการอนุรักษ์โดยไม่ต้องสั่งสอนตรง ๆ
สามดาวเด่นประจำปี ตั๊กแตนหุ่นแซ่บ หมีออกกำลังกาย และไคแมนหัวทรงเอลวิส
ถ้าให้เลือกช็อตที่ขโมยซีนที่สุด ปีนี้ต้องยกให้สามตัวละครใหญ่ในโลกสัตว์ป่า เริ่มจาก “Sexy Mantis” ตั๊กแตนตำข้าวที่ช่างภาพชาวเปรู Diego Perez ถ่ายในมุมต่ำให้มันโพสท่าคล้ายเดินแฟชั่นรันเวย์ ผลลัพธ์คือภาพที่ทำให้แมลงตัวเล็กกลายเป็นนางแบบสายเซ็กซี่แบบที่ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ อีกช็อตหนึ่งคือไคแมนที่ Paolo Torre เก็บภาพตอนมันโผล่ขึ้นจากน้ำพร้อมเศษพืชลอยน้ำติดบนหัว กลายเป็นทรงผมแนวเอลวิส พร้อมสายตาเหล่มองกล้องแบบเชิง ๆ เหมือนรู้ว่าตัวเองดูดี ปิดท้ายด้วยหมีสีน้ำตาลอลาสกาที่ Scott Suriano ถ่ายไว้ในท่ากายบริหารยืดกล้ามเนื้อยามเช้า ร่างใหญ่ดูเหมือนกำลังฟิตหุ่นเตรียมเป็น “beach babe” ริมฝั่ง ทั้งสามภาพคือหลักฐานว่าพฤติกรรมธรรมดาของสัตว์ เมื่อเจอมุมกล้องและจังหวะที่ใช่ สามารถกลายเป็นมุกฮาที่คนทั้งโลกพูดถึงได้
จากอุรังอุตังเผ็ดร้อนถึงแมลงโบกมือ ฮาแบบหลากหลายที่ทำให้สัตว์ป่าดูเป็นเพื่อนบ้าน
รายชื่อภาพเข้ารอบปีนี้สะท้อนชัดว่าความขำของสัตว์ป่ามีหลายมิติ ตั้งแต่ “Spicy Orangutan” ที่ Tanner Mansell ถ่ายอุรังอุตังในบอร์เนียวในท่าทางเหมือนกำลังให้สัญญาณไม่พอใจ ไปจนถึงภาพแมลงปอเข็มที่ดูเหมือนกำลังโบกมือให้ช่างภาพ Lee Frost ผ่านช่องใบไม้ที่ถูกแทะ เหมือนหน้าต่างเล็ก ๆ จากโลกของมัน ยังมีสิงโตแม่ลูก ผลักลูกเล่น ๆ ภาพลิงที่กระโดดแล้วดูเหมือนร้องโอดครวญ ไปจนถึงนกหน้าดุมองกล้องแบบไม่พอใจ แต่ทั้งหมดทำให้เราหัวเราะมากกว่ากลัว ที่สำคัญ การประกวดภาพถ่ายสัตว์ป่านี้เปิดรับทั้งมืออาชีพและช่างภาพรุ่นใหม่ทั่วโลก ทุกคนมีโอกาสเล่าเรื่องสัตว์ป่าด้วยสไตล์ของตัวเอง ไม่ว่าจะผ่านภาพพอร์ตโฟลิโอ วิดีโอ หรือผลงานเยาวชน เมื่อเด็ก ๆ และคนรุ่นใหม่ได้เห็นสัตว์ป่าในมุมขี้เล่น พวกเขาจะเรียนรู้อีกแบบหนึ่งว่าโลกธรรมชาติไม่ใช่บทเรียนในห้องเรียน แต่เป็นเพื่อนที่เราต้องดูแล
เสียงหัวเราะที่ต่อยอดสู่การอนุรักษ์ และปลายทางของการแข่งขันปีนี้
แม้ภาพจะดูฮา แต่การแข่งขันครั้งนี้วางเป้าหมายไว้ชัดเจนว่าเสียงหัวเราะต้องกลายเป็นแรงขับให้คนหันมาสนใจชะตากรรมสัตว์ป่า ผู้ร่วมก่อตั้งรางวัลกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “เราใช้ความตลกเพื่อให้ผู้คนรู้สึกเอ็นดูสัตว์ป่า และความเอ็นดูนั้นเองที่เปลี่ยนพฤติกรรมไปในทางที่ดี” ซึ่งสะท้อนวิธีคิดใหม่ในโลกการอนุรักษ์ที่เน้นอารมณ์ร่วมมากกว่าความกลัว ด้านการแข่งขันเอง ผู้เข้ารอบอย่าง Diego Perez, Paolo Torre และ Scott Suriano พร้อมช่างภาพอีกมากมายกำลังลุ้นตำแหน่ง Nikon Comedy Wildlife Photographer of the Year และรางวัลอื่น ๆ การประกาศผู้ชนะในค่ำคืนวันอังคารที่ 8 ธันวาคม ณ งานประกาศรางวัลในลอนดอน พร้อมนิทรรศการรวมผลงานผู้เข้ารอบตลอดหนึ่งสัปดาห์ จะเป็นช่วงเวลาที่ภาพสัตว์ตลกขบขันเหล่านี้เดินทางจากหน้าจอไปสู่ผนังแกลเลอรี เพื่อให้ผู้ชมได้ยืนหัวเราะต่อหน้า และกลับบ้านพร้อมคำถามในใจว่า เรากำลังดูแลเพื่อนร่วมโลกเหล่านี้ดีพอแล้วหรือยัง
