การพบกันครั้งแรกที่เล่าเรื่องของคนยังไม่พร้อมปล่อยมือ
“เผื่อเราไม่ต้องลาจากกัน” คือซิงเกิลที่พา SERIOUS BACON และ PURPEECH มาร่วมงานกันเป็นครั้งแรก ถ่ายทอดช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของความสัมพันธ์ เมื่อคนหนึ่งกำลังจะเดินจากไป แต่อีกคนยังไม่พร้อมยอมรับว่าความรักอาจมาถึงปลายทางแล้ว จุดเด่นของเพลงจึงไม่ใช่การฟูมฟายกับการเลิกรา หากเป็นคำขอครั้งสุดท้ายให้ลองมองย้อนกลับไปยังวันเวลา ความฝัน และความรู้สึกที่ยังหลงเหลือ การจับคู่ของสองศิลปินที่ถ่ายทอดเพลงเศร้าได้เข้าถึงใจ ทำให้บทสนทนาในเพลงมีน้ำหนักจากทั้งสองมุม ไม่ใช่เพียงเสียงของคนที่ถูกทิ้ง แต่คือความพยายามประคองสิ่งที่อาจยังมีโอกาสไปต่อ
บทที่สี่ในเส้นทาง ADD-FRIENDTURE TIME
เพลงนี้เป็นซิงเกิลลำดับที่ 4 จากอีพีอัลบั้ม “ADD-FRIENDTURE TIME” ของ SERIOUS BACON หลังจากพาผู้ฟังผ่านเรื่องราวความสัมพันธ์หลากหลายรูปแบบ การเดินทางมาถึงเพลงนี้จึงให้ความรู้สึกเหมือนการหยุดอยู่ตรงทางแยก ก่อนต้องตัดสินใจว่าจะยอมรับจุดจบหรือขอโอกาสอีกครั้ง ตำแหน่งของเพลงในอีพีช่วยขยายภาพรวมของผลงานให้มีอีกชั้นหนึ่ง เพราะเรื่องราวไม่ได้จำกัดอยู่แค่การเริ่มต้นหรือการคิดถึงใครสักคน แต่ยังมองช่วงเวลาที่ความสัมพันธ์กำลังเปลี่ยนผ่านด้วย การมี PURPEECH มาร่วมแต่งเนื้อร้องและเรียบเรียงดนตรีกับ SERIOUS BACON ยังทำให้ซิงเกิลนี้เป็นหมุดหมายของการร่วมงาน ไม่ใช่แค่เพลงเศร้าอีกเพลงในลำดับอัลบั้ม
คำขอโอกาสระหว่างความจริงกับความหวัง
แก่นของ “เผื่อเราไม่ต้องลาจากกัน” อยู่ในความรู้สึกที่สวนทางกัน คนหนึ่งอาจตัดสินใจไปแล้ว ส่วนอีกคนยังอยากขอให้ทบทวนความรักและอนาคตที่เคยวาดไว้ เพลงไม่ได้รับรองว่าการขออีกครั้งจะเปลี่ยนปลายทางได้ แต่ชวนให้ฟังเสียงของคนที่ยังไม่พร้อมปล่อยมืออย่างไม่ตัดสิน จึงเหมาะกับผู้ฟังที่กำลังอยู่ระหว่างการยอมรับความจริงกับการขอโอกาส เพราะทั้งสองความรู้สึกเกิดขึ้นพร้อมกันได้ และไม่มีคำตอบสำเร็จรูปสำหรับทุกความสัมพันธ์ ท่อนที่พูดถึงวันที่ผ่านมากับอนาคตที่เคยฝัน ทำให้ความหวังในเพลงไม่ใช่การลบสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เป็นความปรารถนาเล็ก ๆ ว่าเรื่องราวอาจยังไม่จำเป็นต้องจบลงในตอนนี้
ภาพการเดินทางที่ยืดเวลาจากลา
มิวสิกวิดีโอขยายอารมณ์เพลงผ่านเรื่องราวของพัฒน์และแพรว คู่รักที่กำลังเดินทางกลับกรุงเทพฯ ด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อรู้ว่าถึงปลายทางแล้วทั้งคู่จะไม่ได้พบกันอีก พัฒน์จึงพยายามยืดเวลาบนรถด้วยการขับวนไปผิดเส้นทาง ภาพการเดินทางที่ยืดยาวขึ้นเพียงเล็กน้อยกลายเป็นภาพแทนของคนที่รู้ว่าคงเปลี่ยนจุดหมายไม่ได้ แต่ยังอยากใช้เวลาที่เหลือให้นานที่สุด นี่เป็นการเล่าเรื่องที่เข้ากับเพลง เพราะทั้งการเดินทางและความสัมพันธ์ต่างมีปลายทาง ขณะที่คนหนึ่งยังพยายามประวิงเวลาอยู่ “เผื่อเราไม่ต้องลาจากกัน” จึงไม่ได้เสนอความหวังแบบสวยงามเกินจริง หากชวนให้เห็นว่าบางครั้ง การขออีกโอกาสก็คือวิธีรับมือกับการจากลาที่ยังทำใจไม่ได้






