ช่องว่างไม่ได้อยู่แค่จำนวน แต่อยู่ที่จุดที่คนต้องใช้
สถานีชาร์จรถไฟฟ้าสาธารณะคือโครงสร้างพื้นฐานที่เปิดให้ผู้ขับขี่นำรถมาเติมพลังงานระหว่างเดินทาง โดยความเพียงพอไม่ได้วัดจากจำนวนหัวชาร์จรวมเท่านั้น แต่ต้องดูว่าตั้งอยู่ในเส้นทางและช่วงเวลาที่ผู้ใช้ต้องการหรือไม่ SHARGE ประเมินว่าต้องเพิ่มหัวชาร์จสาธารณะจากราว 15,000 หัว เป็นประมาณ 41,000 หัว หรือเพิ่มอีกราว 26,000 หัว คิดเป็น 2.7 เท่าจากปัจจุบัน ตัวเลขนี้สะท้อนช่องว่างที่ไม่ควรถูกแก้ด้วยการติดตั้งกระจุกตัวในเมือง แต่ต้องกระจายไปยังทางผ่านและจุดหมายที่รถจอดพักจริง
แรงกดดันมาจากรถไฟฟ้าที่เติบโตเฉลี่ยปีละ 155% ในช่วงสามปีที่ผ่านมา ขณะที่มีสถานีชาร์จสาธารณะกว่า 5,000 แห่ง และรถ BEV สะสมกว่า 456,000 คัน ณ สิ้นเดือนกันยายน 2569 ทำให้อัตราส่วนรถต่อหัวชาร์จอยู่ราว 30 ต่อ 1 เทียบกับค่าเฉลี่ยโลกประมาณ 11 ต่อ 1 ส่วนหัวชาร์จเร็วกระแสตรงมีอัตราส่วนถึง 47 ต่อ 1 หากขยายจำนวนโดยไม่แก้จุดขาดแคลนเหล่านี้ ผู้ขับขี่ก็ยังอาจเจอคิวหรือไม่มีจุดชาร์จที่เหมาะกับแผนเดินทาง

ทางไกลและเมืองท่องเที่ยวคือจุดที่ความกังวลกลายเป็นต้นทุน
จุดที่ควรเร่งเติมก่อนคือพื้นที่ที่รถต้องเดินทางไกลหรือมีคนแวะพร้อมกันมาก เช่น จุดพักรถบนมอเตอร์เวย์ M7, M9 และ M6 ซึ่งมีรายงานว่าคิวเต็มในช่วงเร่งด่วน รวมถึงเส้นทางชลบุรี–พัทยา ช่วงรอยต่อสระบุรี–นครราชสีมา และเส้นทางลงใต้ระหว่างประจวบคีรีขันธ์กับชุมพร เมืองทางผ่านอย่างกำแพงเพชรและชุมพรก็มีบทบาทเป็นจุดพักก่อนเดินทางต่อ การจัดสถานีชาร์จ EV ให้ครอบคลุมเส้นทางเหล่านี้จึงสำคัญกว่าการเพิ่มตัวเลขในพื้นที่ที่มีทางเลือกอยู่แล้ว
ความพร้อมของจุดชาร์จยังมีผลต่อการเลือกจุดหมาย ผลสำรวจของดีลอยต์ประจำปี 2569 ระบุว่าคนไทยร้อยละ 50 กังวลเรื่องความพร้อมของสถานีชาร์จ หากเส้นทางไปเชียงรายหรือแหล่งท่องเที่ยวบนดอย เช่น ดอยตุง ภูชี้ฟ้า และดอยผาฮี้ ขาดจุดชาร์จที่เพียงพอและเชื่อถือได้ นักเดินทางอาจเปลี่ยนไปจังหวัดที่พร้อมกว่า นั่นทำให้จุดชาร์จรถไฟฟ้าไม่ใช่เพียงบริการเสริม แต่เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถในการดึงดูดนักท่องเที่ยวและรายได้ให้ชุมชน

ร้านค้าและจุดพักรถมีโอกาส แต่ต้องเลือกเครื่องให้ตรงกับเวลาจอด
ร้านอาหาร คาเฟ่ ร้านของฝาก โรงแรม ตลาดนัด และคอมมูนิตี้มอลล์มีข้อได้เปรียบ เพราะผู้ขับขี่ใช้เวลาพักหรือรับประทานอาหารระหว่างรอชาร์จได้ การติดตั้งจึงมีโอกาสเพิ่มคนเข้าร้าน ไม่ใช่พึ่งรายได้จากค่าชาร์จอย่างเดียว แต่ทำเลต้องเข้าถึงง่าย มีผู้สัญจรสม่ำเสมอ และมีสิ่งอำนวยความสะดวกระหว่างรอ สำหรับโรงแรมหรือรีสอร์ตที่ผู้เข้าพักจอดข้ามคืน เครื่องชาร์จกระแสสลับอาจเหมาะกว่า ส่วนจุดแวะพักระหว่างทางควรพิจารณาเครื่องกระแสตรงที่ชาร์จเร็วตามเวลาจอดจริง
การลงทุนสถานีชาร์จจึงไม่ควรเริ่มจากคำถามว่าใครติดตั้งได้ก่อน แต่ควรเริ่มจากการประเมินความต้องการและรูปแบบธุรกิจ SHARGE ระบุว่าระยะคืนทุนเฉลี่ยอยู่ที่ 3–7 ปี โดยขึ้นกับทำเล ประเภทเครื่อง และอัตราการใช้งาน บริษัทเปิดแพ็กเกจสำหรับเจ้าของที่ดินและธุรกิจ พร้อมบริการประเมินพื้นที่ ให้คำปรึกษาเรื่องความเร็วเครื่อง ติดตั้ง และดำเนินการขออนุญาตแบบครบวงจร อีกทั้งระบุราคาเริ่มต้น 1.5 ล้านบาทสำหรับสถานีชาร์จเร็วกระแสตรง ซึ่งผู้ประกอบการควรตรวจสอบความเหมาะสมและเงื่อนไขก่อนตัดสินใจ

ขยายเครือข่ายให้ตรงจุด แล้วความเชื่อมั่นจึงจะตามมา
SHARGE ระบุว่ากำลังขยายเครือข่ายสถานีชาร์จและศูนย์ชาร์จในหลายพื้นที่ทั่วประเทศ พร้อมเปิดรับเจ้าของที่ดินและธุรกิจที่สนใจติดตั้งสถานีบนพื้นที่ของตนเอง การมีหัวชาร์จสาธารณะเพิ่มขึ้นเป็นเรื่องจำเป็น แต่คุณภาพของโครงข่ายขึ้นอยู่กับการกระจายตำแหน่ง ความเร็วที่เหมาะกับการใช้งาน และข้อมูลสถานีที่ค้นหาได้ง่าย หากผู้ขับขี่ต้องคาดเดาว่าจะชาร์จได้หรือไม่ ความกังวลก็ยังไม่หาย แม้ยอดติดตั้งจะสูงขึ้น
ข้อสรุปคือควรเร่งเติมสถานีในจุดพักรถ เส้นทางท่องเที่ยว และเมืองทางผ่านก่อน พร้อมเปิดทางให้ร้านค้าและที่พักร่วมลงทุนโดยประเมินความพร้อมของพื้นที่อย่างจริงจัง การติดตั้งที่ผิดทำเลเสี่ยงกลายเป็นสินทรัพย์ใช้น้อย ขณะที่สถานีที่วางถูกจุดช่วยทั้งผู้เดินทางและธุรกิจท้องถิ่น ช่องว่างกว่า 26,000 หัวจึงเป็นทั้งโจทย์เร่งด่วนและโอกาส แต่จะสร้างความเชื่อมั่นได้ก็ต่อเมื่อผู้ใช้พบจุดชาร์จที่ใช้งานได้จริงในเวลาที่ต้องการ






