เพลงกุ๊กกู๋เริ่มจากโจทย์เดียว: ขอให้สนุก
การโปรดิวซ์เพลงคือกระบวนการวางแนวทาง เรียบเรียง และบันทึกเสียง เพื่อให้เพลงถ่ายทอดบุคลิกของผู้ร้องได้ชัด โดยอาจใช้เครื่องมือปรับเสียงเป็นส่วนหนึ่งของการเกลางาน ไม่ใช่การสร้างเสียงใหม่แทนผู้ร้อง ฮาย ธันวา เกตุสุวรรณ จาก Paper Planes รับหน้าที่ทำเพลง “กุ๊กกู๋” ให้น้องเกล หรือแอบิเกล วัย 4 ขวบ และออกมาเล่ากระบวนการทำงานพร้อมตอบข้อสงสัยเรื่องออโต้จูนหลังเพลงได้รับความสนใจบนโลกออนไลน์ จุดตั้งต้นไม่ใช่แผนปั้นศิลปินเด็กหรือสูตรทำเพลงให้ดัง แต่เป็นคำขอเรียบง่ายจากครอบครัวว่าอยากให้เพลงสนุก ฮายยอมรับว่าเมื่อรู้โจทย์ก็ใช้เวลาตั้งหลักหลายวัน เพราะไม่เคยทำเพลงเด็กมาก่อน ท้ายที่สุดเขาทดลองทำเดโมราว 1-2 แบบ ก่อนลงตัวกับเพลงร็อกที่เหมาะกับน้องเกล
ความน่าสนใจของเรื่องนี้จึงอยู่ที่การจับคู่เพลงกับคนร้อง มากกว่าการวางภาพให้เด็กต้องทำตัวเหมือนศิลปินผู้ใหญ่ ฮายเล่าว่าการอัดเสียงที่บ้านเป็นไปอย่างสบาย ๆ เพราะรู้จักน้องเกลอยู่แล้วและใช้การเล่นพูดคุยสร้างบรรยากาศ เขายังสังเกตว่าน้องจับจังหวะและมีสัมผัสทางดนตรีเกินวัย แม้จะระวังไม่ชมจนเกินจริงก็ตาม ในมุมของคนทำเพลง การเริ่มจากความสนุกและยอมให้นักร้องมีพื้นที่เป็นตัวเอง คือสิ่งที่ทำให้เพลงนี้ฟังแล้วมีบุคลิก ไม่ได้เป็นเพียงงานที่ผู้ใหญ่จัดวางให้เด็กทำตาม

ออโต้จูนไม่ใช่การเปลี่ยนเสียงให้เป็นคนละคน
ประเด็นที่ผู้ฟังจับตาคือเพลงใช้ออโต้จูนหรือไม่ ฮายตอบตรง ๆ ว่ามีใช้ และมองว่าเป็นมาตรฐานในการทำงานของโปรดิวเซอร์กับเพลงทั่วไป ไม่ใช่เทคนิคที่มีไว้ปกปิดความสามารถของน้องเกล เขาเปรียบการปรับเสียงกับการตัดต่อภาพโฆษณาหรือการอีดิตภาพถ่ายก่อนเผยแพร่ กล่าวคือเป็นขั้นตอนเกลารายละเอียดของงาน ไม่ได้เปลี่ยนนักร้องให้กลายเป็นอีกคน
คำชี้แจงนี้ควรช่วยให้ถกเถียงกันบนความเข้าใจเรื่องการผลิตเพลง มากกว่าตัดสินจากคำว่าออโต้จูนเพียงคำเดียว เครื่องมือปรับเสียงมีหลายระดับและหลายจุดประสงค์ ตั้งแต่แก้ความคลาดเคลื่อนเล็กน้อยไปจนถึงสร้างเอฟเฟกต์ที่ได้ยินชัด ส่วนเสียงร้องน้องเกล ฮายบอกว่าตั้งใจใช้ให้น้อย เพื่อคงความเป็นธรรมชาติและให้เสียงเด็กสื่อสารเพลงได้ตามเสน่ห์ของตัวเอง ดังนั้น การมีเทคนิคในกระบวนการไม่ได้แปลว่าเสียงทั้งหมดถูกสร้างขึ้นด้วยซอฟต์แวร์ สิ่งสำคัญคือผู้ผลิตเลือกใช้เทคนิคอย่างไร และยังรักษาเอกลักษณ์ของผู้ร้องไว้ได้มากแค่ไหน

เครื่องมือที่เข้าถึงได้ ไม่ได้ลดคุณค่าของการทำเพลง
ฮายชี้ว่าเครื่องมือที่ใช้ทำเพลงทุกวันนี้เข้าถึงได้ผ่านโทรศัพท์มือถือ และคนทั่วไปก็เริ่มทำเพลงเองได้ มุมนี้สำคัญ เพราะช่วยแยกเรื่องการเข้าถึงเทคโนโลยีออกจากฝีมือในการสร้างงาน การมีแอปหรือเครื่องมือปรับเสียงไม่ได้ทำให้ทุกเพลงมีความคิดสร้างสรรค์โดยอัตโนมัติ ผู้ทำเพลงยังต้องเลือกแนวทาง เรียบเรียงเสียง และตัดสินใจว่าจะเกลาเสียงมากน้อยเพียงใดเพื่อให้เข้ากับผู้ร้อง
ฮายยังเล่าว่าครอบครัวไม่ได้ตั้งเป้าว่าเพลงต้องดัง แต่เห็นเป็นช่วงเวลาสนุกที่น้องเกลได้ลองสิ่งใหม่ เมื่อเพลงไปไกลจนถูกพูดถึงและขึ้นชาร์ตร่วมกับศิลปินผู้ใหญ่ เขาให้เครดิตกับน้องในฐานะเจ้าของเพลงและผู้พาเพลงไปต่อด้วยตัวเอง ส่วนคำถามว่าจะมียอดชมแตะ 10 ล้านหรือไม่ เขาบอกว่าไม่กล้าคาดหวัง แม้กระแสที่เกิดขึ้นจะเกินคาดแล้วก็ตาม เพลง “กุ๊กกู๋” เปิดฟังได้ทางช่องทางออนไลน์ และฮายระบุว่างานลักษณะนี้ขอทำเป็นครั้งคราว เพราะยังต้องการทุ่มเทให้ศิลปินที่ดูแลอยู่
บทสรุปของกรณีนี้ไม่ควรอยู่ที่การกล่าวหาว่าใช้เทคนิคแล้วเสียงไม่จริง หรือยกเครื่องมือขึ้นมาอธิบายทุกความสำเร็จ ออโต้จูนเพลงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการโปรดิวซ์เพลง ส่วนคุณภาพยังขึ้นกับการเลือกเพลง การแสดง และการรักษาเอกลักษณ์ของนักร้อง สำหรับเสียงร้องน้องเกล ฮายยืนยันว่าเน้นปรับแต่งให้น้อย เพื่อให้ความเป็นธรรมชาติยังเป็นหัวใจของเพลง ประเด็นที่ควรถามจึงไม่ใช่มีการใช้ออโต้จูนหรือไม่ แต่คือใช้เพื่ออะไรและใช้จนกลบตัวตนของผู้ร้องหรือเปล่า






