ขยายสัญญาณจากฝั่งไปถึงกลางทะเล
สัญญาณ 5G กลางทะเล คือบริการเครือข่ายมือถือที่ส่งการเชื่อมต่อจากสถานีฐานบนฝั่งไปยังพื้นที่นอกชายฝั่งและเส้นทางเดินเรือ เพื่อให้ผู้โดยสารใช้สื่อสารและอินเทอร์เน็ตได้ระหว่างเดินทาง โดยไม่ต้องพึ่งการติดตั้งสถานีฐานบนเรือทุกลำ AIS ระบุว่าโครงข่าย 5G ที่ทดสอบบนเส้นทางปากน้ำชุมพรสู่เกาะเต่าครอบคลุมพื้นที่ทางทะเลได้ไกลถึง 60 กิโลเมตร เพิ่มจากระยะเดิม 38 กิโลเมตร หรือราว 58 เปอร์เซ็นต์ ตัวเลขนี้น่าสนใจไม่ใช่เพียงเพราะระยะทางเพิ่มขึ้น แต่เพราะชี้ให้เห็นว่าการออกแบบเครือข่ายสามารถตอบโจทย์พื้นที่ซึ่งสถานีฐานตั้งห่างกันและการเชื่อมต่อไม่ได้หยุดอยู่แค่แนวชายฝั่งได้มากขึ้น อย่างไรก็ดี ผลทดสอบบนเส้นทางหนึ่งยังไม่ควรถูกตีความว่าเป็นการรับประกันคุณภาพสัญญาณเท่ากันตลอดทุกเส้นทางหรือทุกสภาพการใช้งาน

คลื่นย่านต่ำผสานเสาอากาศหลายชุด
หัวใจของการขยายระยะคือ Sub-1 GHz Massive MIMO ซึ่งนำคลื่นย่านต่ำกว่า 1 กิกะเฮิรตซ์ ได้แก่ 700 และ 900 เมกะเฮิรตซ์ มาใช้ร่วมกับระบบเสาอากาศหลายชุด คลื่นย่านต่ำมีคุณสมบัติส่งได้ไกลและครอบคลุมพื้นที่กว้าง ส่วน Massive MIMO ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการรับส่งสัญญาณและรองรับอุปกรณ์จำนวนมากขึ้น การใช้ทั้งสองส่วนร่วมกันจึงเหมาะกับพื้นที่ทะเลที่มีระยะห่างจากฝั่งและข้อจำกัดในการตั้งสถานีฐาน AIS ระบุว่าเป็นผู้ให้บริการรายแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่นำเทคโนโลยีนี้มาใช้กับการขยายโครงข่ายทะเล จุดสำคัญไม่ใช่ชื่อเทคโนโลยีที่ฟังดูล้ำสมัยเพียงอย่างเดียว แต่คือการเลือกใช้คุณสมบัติของคลื่นและระบบเสาอากาศให้สอดคล้องกับสภาพพื้นที่ อย่างไรก็ตาม ระยะครอบคลุมที่เพิ่มขึ้นเป็นเพียงมิติหนึ่งของบริการ ผู้ใช้ยังต้องอาศัยความจุเครือข่ายและคุณภาพการรับส่งข้อมูลที่เหมาะสมด้วย
ประโยชน์ระหว่างเดินทางและต่อเศรษฐกิจเกาะ
สำหรับผู้โดยสาร การมี AIS 5G บนเส้นทางเดินเรือมีประโยชน์กับงานที่ต้องใช้อินเทอร์เน็ตระหว่างทาง เช่น ติดต่อคนปลายทาง ค้นหาข้อมูลหรือแผนที่นำทาง และส่งภาพหรือวิดีโอ ส่วนผู้ประกอบการและชุมชนบนเกาะก็พึ่งพาการสื่อสารในการทำงานและชีวิตประจำวันได้เช่นกัน นี่ทำให้การขยายสัญญาณไม่ใช่แค่สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับนักท่องเที่ยว แต่เป็นโครงสร้างพื้นฐานที่ช่วยให้กิจกรรมบนเกาะเชื่อมต่อกับพื้นที่อื่นได้ต่อเนื่องขึ้น การพัฒนา 5G เกาะเต่าเป็นส่วนหนึ่งของแนวทาง 5G Sea Coverage ที่ AIS เริ่มตั้งแต่ปี 2566 โดยใช้ข้อมูลจากการทดสอบเส้นทางเรือปากน้ำชุมพรถึงเกาะเต่าเป็นข้อมูลประกอบการพัฒนาและออกแบบพื้นที่ครอบคลุม การนำข้อมูลจากเส้นทางจริงมาใช้เป็นแนวทางมีเหตุผล เพราะรูปแบบการเดินเรือและภูมิประเทศทางทะเลไม่เหมือนพื้นที่บนบก แต่การขยายผลไปยังเส้นทางอื่นยังขึ้นอยู่กับการออกแบบและข้อจำกัดเฉพาะพื้นที่
ระยะทางไกลขึ้นเป็นจุดเริ่ม ไม่ใช่คำตอบทั้งหมด
การเพิ่มระยะครอบคลุมจาก 38 เป็น 60 กิโลเมตรเป็นความก้าวหน้าที่จับต้องได้ และมีความหมายต่อการเดินทางทางทะเล โดยเฉพาะเมื่อโครงข่ายรองรับทั้งนักท่องเที่ยว ผู้ประกอบการ และชุมชนบนเกาะ แต่ตัวเลขระยะทางเพียงอย่างเดียวบอกไม่ได้ว่าผู้ใช้จะได้รับความเร็วหรือความต่อเนื่องเท่ากันทุกจุด เพราะประสบการณ์จริงยังขึ้นอยู่กับตำแหน่งบนเส้นทาง จำนวนผู้ใช้งาน และเงื่อนไขการรับส่งสัญญาณ มุมที่ควรจับตาจึงไม่ใช่แค่การประกาศว่ามีสัญญาณไปได้ไกลเท่าไร แต่คือการนำเทคโนโลยีไปแก้ข้อจำกัดของการเชื่อมต่อในพื้นที่ห่างฝั่งอย่างเป็นรูปธรรม หากเครือข่ายตอบโจทย์การใช้งานจริงได้ การเดินทางสู่เกาะก็มีโอกาสเชื่อมต่อได้ตลอดเส้นทางมากขึ้น และภาคท่องเที่ยวทางทะเลจะได้ประโยชน์จากโครงสร้างพื้นฐานที่ครอบคลุมกว่าบริเวณท่าเรือหรือชายฝั่ง






