โปรตีนไม่ได้สร้างกล้ามเนื้อแทนการฝึก
โปรตีนและคาร์โบไฮเดรตเป็นสารอาหารที่ทำงานคนละด้าน โดยโปรตีนช่วยสร้างและซ่อมแซมกล้ามเนื้อ ส่วนคาร์โบไฮเดรตเป็นแหล่งพลังงานหลักที่ร่างกายใช้ในการวิ่งและทำกิจกรรมต่าง ๆ
ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยคือยิ่งกินโปรตีนมาก กล้ามเนื้อยิ่งโต แต่โปรตีนเป็นเพียงวัตถุดิบ การเพิ่มมวลกล้ามเนื้อยังต้องอาศัยพลังงานรวมที่เพียงพอและการฝึกอย่างเหมาะสม หากกินโปรตีนมากแต่ไม่ได้ฝึก ร่างกายก็ไม่ได้สร้างกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติ สำหรับนักกีฬาหรือผู้ที่ต้องการเพิ่มกล้ามเนื้อ แนวทางหนึ่งคือโปรตีนราว 1.6–2.2 กรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมต่อวัน โดยปรับตามรูปแบบการฝึกและเป้าหมาย ไม่ใช่ตัวเลขที่ทุกคนต้องทำตาม ในทางปฏิบัติ การแบ่งโปรตีนให้มีอยู่ตลอดวันเหมาะกว่าการอัดปริมาณมากในมื้อเดียว และนักวิ่งที่เน้นความอึดก็ไม่ควรให้โปรตีนเบียดพลังงานจากคาร์โบไฮเดรตจนการซ้อมขาดเชื้อเพลิง
คาร์โบไฮเดรตคือเชื้อเพลิง ไม่ใช่ศัตรู
คาร์โบไฮเดรตไม่ใช่ตัวร้ายที่ต้องตัดทิ้ง แต่เป็นแหล่งพลังงานหลักของร่างกาย โดยเฉพาะเมื่อต้องออกกำลังกายหรือวิ่งต่อเนื่อง การลดคาร์โบไฮเดรตอย่างสุดโต่งอาจทำให้พลังงานสำหรับการฝึกและการฟื้นตัวไม่พอ ขณะที่น้ำหนักตัวไม่ได้ขึ้นเพราะคาร์โบไฮเดรตชนิดเดียว แต่เกี่ยวข้องกับพลังงานรวมที่กินเทียบกับพลังงานที่ใช้ด้วย
เมื่อวิ่งระยะไกล ร่างกายใช้ไกลโคเจนที่สะสมในกล้ามเนื้อและตับเป็นเชื้อเพลิงหลัก หากแหล่งสะสมนี้ลดลงมาก นักวิ่งอาจหมดแรงจนรักษาความเร็วได้ยาก นี่คือเหตุผลที่ไกลโคเจนสำหรับวิ่งควรได้รับการเติมด้วยคาร์โบไฮเดรตให้เหมาะกับกิจกรรม ไม่ใช่แทนที่ด้วยโปรตีนทั้งหมด เลือกแหล่งคาร์โบไฮเดรตที่ผ่านกระบวนการน้อย เช่น ข้าวไม่ขัดสีหรือข้าวโอ๊ตเป็นพื้นฐาน ส่วนผลไม้ก็กินได้ โดยคำนึงถึงปริมาณและพลังงานรวม วันฝึกหนักหรือวิ่งนานย่อมต้องคิดเรื่องเชื้อเพลิงมากกว่าวันพัก การปรับตามกิจกรรมจึงสมเหตุสมผลกว่าการยึดกฎงดคาร์บแบบเดียวทุกวัน
จัดสัดส่วนตามระยะวิ่งและเป้าหมาย
ไม่มีสัดส่วนโปรตีนต่อคาร์โบไฮเดรตชุดเดียวที่เหมาะกับนักวิ่งทุกคน เพราะความต้องการแตกต่างตามประเภทกีฬา เป้าหมาย ปริมาณพลังงานที่ใช้ และรูปแบบชีวิต ผู้ที่วิ่งระยะไกลหรือฝึกต่อเนื่องควรให้ความสำคัญกับคาร์โบไฮเดรตเพื่อรองรับการซ้อมและเติมไกลโคเจน ส่วนนักวิ่งที่เพิ่มการฝึกแรงต้านหรือมุ่งรักษามวลกล้ามเนื้อควรใส่ใจโปรตีนให้เพียงพอด้วย แต่ไม่ควรแก้ปัญหาด้วยการเพิ่มสารอาหารชนิดหนึ่งจนอีกชนิดขาด
สำหรับคนที่วิ่งเพื่อควบคุมน้ำหนัก จุดตั้งต้นที่ดีกว่าการประกาศห้ามกินคาร์บคือเลือกอาหารมีคุณค่าทางโภชนาการ คุมปริมาณให้สอดคล้องกับกิจกรรม และมองภาพรวมของพลังงานทั้งวัน ส่วนโภชนาการนักวิ่งที่ต้องการทำเวลาให้ดีขึ้นควรเริ่มจากอาหารที่รองรับการฝึกจริง ไม่ใช่ตามสูตรตายตัวหรือหวังให้โปรตีนชดเชยพลังงานที่ขาด การฝึกสม่ำเสมอ การพักผ่อนเพียงพอ และการกินให้เหมาะกับความต้องการของร่างกายยังเป็นฐานสำคัญของการวิ่งให้เร็วขึ้นหรือได้นานขึ้น หากมีโรคประจำตัวหรือกำลังปรับอาหารอย่างมาก ควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญเพื่อให้เหมาะกับสุขภาพและแผนฝึกของตน
บลูเบอร์รีมีแววช่วยวิ่งไกล แต่ยังไม่ใช่ทางลัด
อาหารเสริมสมรรถนะที่น่าสนใจไม่ควรกลายเป็นข้ออ้างให้ละเลยมื้อหลักหรือการฝึก งานทดลองขนาดเล็กในนักวิ่งเทรลมากประสบการณ์ 9 คนพบว่า ผู้ที่กินผงบลูเบอร์รีต่อเนื่อง 7 วัน ทำเวลาในเส้นทาง 22.2 กิโลเมตรได้เร็วขึ้นเฉลี่ย 7.5 นาที หรือ 4.2% เมื่อเทียบกับช่วงที่ได้รับสารหลอก ในการทดลองใช้ผงบลูเบอร์รีอบแห้งแบบแช่เยือกแข็งวันละ 75 กรัม แบ่งกิน 3 ครั้ง จึงไม่ควรสรุปว่าบลูเบอร์รีสดหนึ่งกำมือจะให้ผลเท่ากัน
คำอธิบายที่เสนอคือสารในบลูเบอร์รีอาจช่วยให้ร่างกายใช้ไกลโคเจนอย่างประหยัดขึ้น ชะลอความเหนื่อยล้า และช่วยรักษาความเร็วได้นานกว่าเดิม แต่กลไกนี้ยังเป็นสมมติฐานที่ต้องศึกษาเพิ่ม ผลดังกล่าวจึงเป็นสัญญาณที่น่าสนใจ ไม่ใช่คำรับรองว่าจะทำเวลาได้ดีขึ้นสำหรับนักวิ่งทุกคน ยิ่งเมื่อจำนวนผู้เข้าร่วมมีน้อย การนำผลไปใช้ควรระมัดระวัง สำหรับสมรรถนะระยะไกล ลำดับความสำคัญยังเป็นการซ้อมสม่ำเสมอ พักให้พอ และกินให้ตรงกับความต้องการของร่างกาย บลูเบอร์รีอาจเป็นส่วนเสริมได้ แต่ไม่ทดแทนคาร์โบไฮเดรต โปรตีน หรือแผนฝึกที่เหมาะสม







