ไทยช่วยไทยพลัส ใช้ให้คุ้มต้องวางแผนยังไง
1. ภาพรวมโครงการไทยช่วยไทยพลัส และเงินรัฐช่วย 60%
โครงการ ไทยช่วยไทยพลัส (60/40) เป็นมาตรการช่วยเหลือค่าครองชีพระยะสั้น ที่รัฐตั้งใจ “อัดเงินเข้าเศรษฐกิจ” ผ่านการใช้จ่ายประจำวันของประชาชน โดยเน้นของกินของใช้จำเป็น และร้านค้ารายย่อยเป็นหลัก
รัฐสนับสนุน วงเงินรวมสูงสุด 4,000 บาท/คน ตลอดโครงการ
แบ่งให้เดือนละ 1,000 บาท ช่วงวันที่ 1 มิ.ย. – 30 ก.ย. 2569 (4 เดือน)
รัฐช่วยจ่าย 60% ของมูลค่าสินค้า/บริการ ประชาชนจ่ายเอง 40%
จำกัดวงเงินที่รัฐช่วยไม่เกิน 200 บาท/วัน หรือมูลค่าสินค้าประมาณ 333 บาท/วัน
ถ้าใช้เต็มสิทธิ: เดือนหนึ่งเราจะซื้อของได้รวม ประมาณ 1,667 บาท แบ่งเป็นเงินรัฐ 1,000 บาท + เงินเรา 667 บาท
เงินจากโครงการนี้ใช้จ่ายได้กับ:
อาหาร เครื่องดื่มสินค้าอุปโภคบริโภคจำเป็น
ค่าโดยสาร ขนส่งสาธารณะ ที่เข้าร่วม
การสั่งอาหารผ่าน แพลตฟอร์มฟู้ดเดลิเวอรี ที่ได้รับอนุมัติ
แต่ ห้าม ถอนเป็นเงินสด และ ห้ามใช้ กับสินค้าต้องห้ามหรือบริการที่ถูกตัดออกจากโครงการตามเงื่อนไขรัฐ
นอกจากนี้ รัฐยังช่วยกลุ่มเปราะบางผ่านบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ โดยเพิ่มวงเงินอีก 700 บาท/เดือน จากเดิม 300 บาท รวมเป็น 1,000 บาท/เดือน ช่วงมิ.ย.–ก.ย. 2569 ใช้กับสินค้าอุปโภคบริโภค ก๊าซหุงต้ม ขนส่งสาธารณะ ค่าไฟ–น้ำ ตามสิทธิเดิมที่กำหนดไว้
2. หลักคิดก่อนใช้สิทธิ: วางแผนให้เงิน 4,000 บาททำงานเต็มที่
ก่อนจะกดสแกนจ่ายทุกครั้ง การวางแผนคือหัวใจ เพราะเงื่อนไขของโครงการค่อนข้างชัดเจน:
เพดานรายเดือน 1,000 บาท หากใช้ไม่หมด จะไม่ทบไปเดือนถัดไป
สิทธิรายวันสามารถสะสมได้ ภายในเดือนเดียวกัน แต่ต้องไม่เกินกรอบเดือนละ 1,000 บาท
ดังนั้น หลักคิดสำคัญคือ:
จัดลำดับความสำคัญของของกิน–ของใช้จำเป็น
ใช้สิทธิกับของที่ต้องซื้อแน่นอนอยู่แล้ว เช่น ข้าว อาหารสด ของใช้ในบ้าน ก่อนของรองหรือกึ่งฟุ่มเฟือยวางแผนรายจ่ายรายเดือน
คิดคร่าว ๆ ว่าแต่ละเดือนจะใช้สิทธิกับอะไรบ้าง รวมไม่เกิน 1,000 บาทของเงินรัฐ และเตรียมเงินเราเอง 667 บาทให้พร้อมใช้สิทธิให้ครบเดือนต่อเดือน
เพราะหากปล่อยผ่านจนหมดเดือน สิทธิเหลือจะถูกตัดทิ้งทันที ทำให้เสียประโยชน์เต็ม ๆเลือกใช้ในหมวดที่รัฐตั้งใจช่วยจริง ๆ
รัฐออกแบบโครงการให้ช่วยเรื่องปากท้อง ขนส่ง และของจำเป็น ดังนั้น หากจัดลำดับถูก เราจะรู้สึกถึงการ “เบาค่าใช้จ่ายจริง” มากกว่าแค่รู้สึกว่ามีเงินเพิ่มเล็กน้อย
3. ของกินจำเป็นที่เหมาะกับการใช้สิทธิ
จากเงื่อนไขโครงการ เน้นหนักที่ อาหาร เครื่องดื่ม และสินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไป โดยเฉพาะจากร้านค้ารายย่อย ร้านธงฟ้า ร้านโชห่วย และร้านชุมชนที่ลงทะเบียนเข้าร่วม
หมวดของกินจำเป็นที่ควรใช้สิทธิ เช่น:
ข้าวและอาหารจานหลัก
ใช้สิทธิเวลาซื้อข้าวแกง อาหารตามสั่ง กับร้านอาหารรายย่อย หาบเร่ แผงลอยที่รับโครงการโปรตีนจำเป็น
เช่น ไข่ เนื้อสัตว์ ปลา (หากร้านเหล่านี้ลงทะเบียนไว้) เป็นการใช้สิทธิให้ไปอยู่ในหมวดอาหารหลักของครอบครัวผัก ผลไม้
ที่ซื้อตามตลาดสดหรือร้านชุมชนที่เข้าร่วม ทำให้ลดค่าใช้จ่ายของเมนูในบ้านได้โดยตรงอาหารแห้ง/ของตุน
เช่น อาหารแห้ง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เครื่องปรุง พวกนี้เหมาะกับการซื้อเก็บในช่วงที่ยังมีวงเงินในเดือนนั้นคงเหลือ
แนวทางเลือกให้คุ้ม:
เลือก ขนาดบรรจุ ที่เหมาะกับการบริโภคในครอบครัวต่อเดือน เพื่อใช้สิทธิให้เต็ม 1,000 บาทต่อเดือนโดยไม่เหลือ
ซื้อจาก ร้านรายย่อยหรือร้านธงฟ้า ที่เข้าร่วมโครงการ เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายรัฐ และได้ราคาปลีกที่มักถูกกว่าอยู่แล้ว
4. ของใช้จำเป็นในบ้าน ที่ควรรีบซื้อก่อนวงเงินหมด
โครงการเน้นสินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไป ดังนั้น ของใช้ในบ้าน ที่ต้องซื้อทุกเดือนถือเป็นเป้าหมายสำคัญในการใช้สิทธิ เช่น
ผงซักฟอก
น้ำยาล้างจาน
สบู่
แชมพู ยาสระผม
กระดาษชำระ
ของใช้ประจำวันอื่น ๆ ที่ซื้อซ้ำเป็นประจำ
แนวคิดคือ รอช่วงที่ยังเหลือวงเงินในเดือนนั้น แล้วใช้สิทธิไปกับการ “ตุนของใช้จำเป็น” เพราะ:
วงเงินเดือนละ 1,000 บาทถ้าเหลือ จะถูกตัดทิ้ง
ของใช้เหล่านี้ต้องใช้แน่ ๆ ในระยะสั้น
จึงควร เช็กรายการของใช้ในบ้านทุกปลายเดือน ก่อนวงเงินหมด แล้วไปซื้อจากร้านที่เข้าร่วมโครงการ เพื่อไม่ปล่อยให้สิทธิสูญเปล่า
5. หมวดสุขภาพและการดูแลตัวเอง ที่ควรพิจารณา
แม้โครงการจะตัดบางบริการออก เช่น ร้านนวด สปา ร้านทำผม ทำเล็บ แต่หมวด สุขภาพพื้นฐาน ยังอยู่ในขอบเขตของสินค้าอุปโภคบริโภคและการดูแลตัวเองที่เหมาะกับการใช้สิทธิ เช่น
หน้ากากอนามัย
เจลล้างมือ
ยาใช้ประจำบางประเภท ที่ขายในร้านค้าที่เข้าร่วม (ตามเงื่อนไขที่กำหนด)
ผลิตภัณฑ์ดูแลผู้สูงอายุที่เป็นสินค้าอุปโภคบริโภค (เช่น ของกิน ของใช้บางอย่าง) หากร้านค้าเข้าร่วมโครงการ
การกันวงเงินบางส่วนไว้สำหรับหมวดนี้ ช่วยให้ครอบครัวมีของจำเป็นใช้ในช่วงที่ค่าครองชีพและค่ารักษาพยาบาลสูงขึ้น
6. เลือกร้านยังไงให้คุ้ม: ธงฟ้า–โชห่วย–ซูเปอร์
เงื่อนไขสำคัญอีกอย่างของโครงการคือ ต้องใช้กับร้านที่เข้าร่วมเท่านั้น ซึ่งรัฐแบ่งภาพรวมไว้ดังนี้
ร้านที่ใช้สิทธิได้
ร้านอาหาร เครื่องดื่ม และสินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไป
ร้านค้ารายย่อย บุคคลธรรมดาสัญชาติไทย
ร้านธงฟ้าราคาประหยัดพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่น
ร้านค้ากองทุนหมู่บ้าน กองทุนชุมชนเมือง วิสาหกิจชุมชน (จดทะเบียนถูกต้อง)
นิติบุคคลขนาดเล็ก รายได้ไม่เกิน 1.8 ล้านบาท/ปี
รถโดยสารและขนส่งสาธารณะรายย่อย
แท็กซี่มิเตอร์ รถตู้โดยสารสาธารณะ
วินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง
รถสองแถว รถสามล้อถีบ
ขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ (ซื้อตั๋วเที่ยวเดียว)
MRT: สีน้ำเงิน ม่วง เหลือง ชมพู (เฉพาะเหรียญ/ตั๋วเที่ยวเดียว ห้ามเติมเงินบัตร)
BTS & สายสีทอง: ซื้อตั๋วเที่ยวเดียวที่จุดจำหน่าย
สายสีแดง & แอร์พอร์ตเรลลิงก์ (ARL): ซื้อตั๋วเที่ยวเดียวที่ห้องจำหน่าย
ขสมก.: สแกนจ่ายผ่านอุปกรณ์เก็บค่าโดยสาร
บขส.: ซื้อตั๋วทุกเส้นทางที่ช่องจำหน่าย (ถ้าค่าตั๋วเกินสิทธิ ต้องจ่ายเงินสดส่วนต่าง)
เรือด่วนเจ้าพระยา: ชำระค่าโดยสารอัตราปกติที่ท่าเรือที่กำหนด
ฟู้ดเดลิเวอรี (เริ่มใช้สิทธิ 15 มิ.ย.–30 ก.ย. 2569 เวลา 06.00–21.00 น.)
Grab
LINE MAN
ShopeeFood
Robinhood
ร้านและสินค้าที่ “ใช้สิทธิไม่ได้”
เพื่อกระจายรายได้สู่ฐานราก รัฐจึง ตัดบางกลุ่มออก เช่น:
ร้านสะดวกซื้อแฟรนไชส์รายใหญ่ เช่น 7-Eleven และห้างค้าปลีก–ส่งขนาดใหญ่ (Big C, Lotus’s, Makro, Tops ฯลฯ)
แม้จะมีแคมเปญ “ไทยช่วยไทย” ลดราคาสินค้า 50–60% ร่วมกับกระทรวงพาณิชย์ แต่ ไม่ต้องสแกนสิทธิ ไทยช่วยไทยพลัสบริการนวด สปา ร้านทำเล็บ ร้านทำผม
ไม่สามารถเข้าร่วมโครงการรอบปี 2569 เพราะรัฐเน้นเรื่องปากท้องก่อนสินค้าต้องห้าม
สลากกินแบ่งรัฐบาล
เหล้า เบียร์
ยาสูบ
บัตรกำนัล/บัตรเงินสด
การชำระค่าบริการล่วงหน้า
ทิปเช็กโปรและราคา
สำหรับห้างใหญ่ แม้ใช้สิทธิไม่ได้ แต่มี โปรคู่ขนานลด 50–60% ซึ่งเป็นอีกทางเลือกในการซื้อของเมื่อใช้สิทธิในร้านรายย่อยครบแล้ว
ควร เช็คราคาร้านธงฟ้า–โชห่วย–ตลาดชุมชน ก่อนตัดสินใจ เพื่อบริหารวงเงินสิทธิให้ได้ของมากที่สุดในราคาที่เหมาะสม
7. ตัวอย่างแผนการซื้อของจริง ตามงบ 500 และ 1,000 บาท
วงเงินรัฐ 500 บาท (กลางเดือนใช้ไปแล้วบางส่วน)
สมมติเดือนหนึ่งเราใช้สิทธิไปแล้วครึ่งหนึ่ง เหลือวงเงินรัฐ 500 บาท (หมายถึงยังใช้ได้รวมประมาณ 833 บาทต่อเดือนเมื่อรวมเงินเรา 40%) แนวทางวางแผน:
กันส่วนหนึ่งไว้กับ อาหารรายวัน เช่น ซื้อข้าวแกง อาหารตามสั่ง
อีกส่วนสำหรับ ของใช้จำเป็น ที่ใกล้หมด เช่น ผงซักฟอก น้ำยาล้างจาน กระดาษชำระ
เป้าหมาย: ให้ครบ 500 บาทของเงินรัฐในเดือนนั้น โดยไม่เกินศักยภาพเงินเราเองที่ต้องจ่ายอีกประมาณ 333 บาท
วงเงินรัฐเต็ม 1,000 บาท/เดือน
กรณีตั้งใจใช้ให้ครบทั้งเดือน แผนคร่าว ๆ:
อาหารและข้าวของกินประมาณ 60–70% ของวงเงิน
เช่น อาหารสด ของแห้ง ข้าว อาหารพร้อมทานจากร้านรายย่อยของใช้ในบ้านประมาณ 20–30%
เช่น ผงซักฟอก น้ำยาล้างจาน สบู่ แชมพู กระดาษชำระหมวดสุขภาพและการเดินทาง 10–20%
เช่น หน้ากาก ผ้า เจลล้างมือ ค่าโดยสารขนส่งสาธารณะบางเที่ยวที่จำเป็น
การจัดแบบนี้ช่วยให้เราได้ ของกิน–ของใช้ครบ และใช้สิทธิรัฐ 1,000 บาทเต็ม โดยเราเตรียมเงินสมทบเองประมาณ 667 บาทต่อเดือนตามสูตร 60/40
8. ข้อควรระวัง และคำแนะนำท้ายสุด
แม้โครงการไทยช่วยไทยพลัสจะช่วยเบาภาระค่าใช้จ่ายได้จริง แต่มีเงื่อนไขที่ต้องใส่ใจ:
สิทธิรายเดือนใช้ไม่หมดถูกตัดทิ้ง ไม่มีการสะสมไปเดือนถัดไป
ใช้ได้เฉพาะร้าน/บริการที่เข้าร่วม ตรวจสอบป้ายโครงการหรือถามร้านก่อนสแกน
ใช้งานได้เวลา 06.00–23.00 น. (ฟู้ดเดลิเวอรี 06.00–21.00 น.)
ตั๋วรถไฟฟ้าห้ามคืน และต้องใช้ภายในวันเดียวกัน
ฟู้ดเดลิเวอรี: รัฐช่วยเฉพาะ ค่าอาหาร–เครื่องดื่ม ไม่รวมค่าส่ง ต้องจ่ายค่าส่งเอง และกดยืนยันชำระผ่านแอปฯ เป๋าตัง ภายใน 5 นาที ไม่เช่นนั้นออเดอร์ถูกยกเลิก
ห้ามโอนสิทธิให้ผู้อื่น และห้ามถอนเป็นเงินสดทุกกรณี
คำแนะนำสำคัญคือ:
ใช้สิทธิด้วยความ มีสติ เลี่ยงซื้อของฟุ่มเฟือยหรือสินค้าไม่ได้จำเป็น
อ่านเงื่อนไข 60/40 และเพดานวันละ 200 บาทให้เข้าใจ ก่อนวางแผนรายวัน–รายเดือน
ตรวจสอบข่าวสารจากแหล่งทางการ หลีกเลี่ยงการเชื่อข้อมูลสรุปผิด ๆ เช่น การเฉลี่ยสิทธิเป็นวันละไม่กี่บาท ซึ่งไม่ตรงกับรูปแบบใช้จริง
หากวางแผนดีและใช้ไปกับของจำเป็นเป็นหลัก ไทยช่วยไทยพลัส จะกลายเป็นเครื่องมือช่วยให้ครอบครัวบริหารค่าใช้จ่ายได้ดีขึ้นในช่วงค่าครองชีพสูง โดยไม่ต้องเพิ่มหนี้ และยังช่วยให้เศรษฐกิจหมุนเวียนไปถึงร้านค้ารายย่อยตามเจตนาของโครงการอีกด้วย
ความคิดเห็น