ไฟปิดแล้ว ห้องมืดแล้ว ร่างกายก็เหนื่อยเต็มที
แต่สมองดันเลือกเวลานี้คิดเรื่องประหลาดที่สุดขึ้นมา
เรื่องที่ไม่เคยคิดตอนกลางวัน
จู่ ๆ ก็โผล่มาตอนหัวแตะหมอน
ทั้งบทสนทนาเมื่อสามปีที่แล้ว
คำพูดที่อยากย้อนกลับไปแก้
หรือคำถามจักรวาลแบบ “ถ้าโลกนี้เป็นแค่ความฝันล่ะ”
พอลองสังเกตจริง ๆ
มันอาจมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
ตอนกลางวันมีสิ่งรบกวนเต็มไปหมด
งาน เสียงแจ้งเตือน ผู้คน
พอทุกอย่างเงียบ สมองเลยมีพื้นที่ว่าง
และพื้นที่ว่างนี่แหละที่เปิดประตูให้ความคิดวิ่งเล่น
อีกอย่างหนึ่งคือก่อนนอน
สมองกำลังเข้าสู่โหมดพัก
เส้นแบ่งระหว่างเหตุผลกับจินตนาการเริ่มบางลง
ความคิดเลยลื่นไหลแปลกกว่าปกติ
มีช่วงหนึ่งที่คิดมากทุกคืน
จนรู้สึกว่าการเข้านอนคือช่วงเวลาที่ต้อง “รับมือ”
หลังจากนั้นเลยลองจดความคิดก่อนนอนลงกระดาษ
พอเขียนออกมา มันเบาลงกว่าที่คิด
บางทีความคิดแปลก ๆ ตอนกลางคืน
อาจไม่ใช่ศัตรู
แค่เป็นสิ่งที่สมองสะสมไว้ทั้งวันแล้วเพิ่งได้ระบาย
คืนนี้ถ้ามันโผล่มาอีก
อาจลองไม่ต่อต้าน
แค่รับรู้ แล้วปล่อยให้มันผ่านไป
แล้วความคิดประหลาดล่าสุดก่อนนอนของตัวเองคือเรื่องอะไร 🌙
