เคียงบ่าเคียงไหล่ในตรอกเล็กๆ คือความอบอุ่นที่เราตามหา
ในเมืองใหญ่ที่ตึกสูงและบ้านเรือนสลับซับซ้อน ตามตรอกซอกซอยของไต้หวันยังซ่อน “คนเก่ง” และร้านเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวเอาไว้มากมาย
ถ้าลองเดินช้าๆ ไปตามถนน คุณจะเจอทั้งร้านเล็กที่มีบุคลิกจัดจ้าน เจ้าของร้านที่รักอิสระและมีหัวคิดสร้างสรรค์ สินค้าที่มีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำใคร และการทักทายพูดคุยแบบจริงใจตรงไปตรงมา
พลังชีวิตของผู้คนตัวเล็กๆ เหล่านี้นี่แหละ ที่ทำให้ “วิถีชีวิตท้องถิ่นของไต้หวัน” มีเสน่ห์และน่าค้นหา ไม่แพ้แลนด์มาร์กดังๆ เลย
เพราะร้านมีขนาดเล็ก จึงใส่ใจกับรายละเอียดได้แบบสุดทาง จะจัดร้านแบบไหน เสิร์ฟอะไรให้ลูกค้า หรือจะเล่าเรื่องราวแบบใด ทุกอย่างถูกคิดอย่างพิถีพิถัน
ที่สำคัญ เมื่อพื้นที่ไม่ใหญ่ ระยะห่างระหว่างคนกับคนจึงสั้นลง เจ้าของร้านและลูกค้าได้นั่งคุยกันแบบตัวเป็นๆ ความเป็นกันเองและมิตรภาพจึงเกิดขึ้นได้ง่าย ร้านเล็กๆ จำนวนมากเลยกลายเป็น “หน้าต่างบานเล็ก” ที่พาเราไปรู้จักไต้หวันในมุมที่อบอุ่นที่สุด
อาหารดีๆ ร้านเล็กๆ และบทสนทนาง่ายๆ ระหว่างคนแปลกหน้า คือเหตุผลที่ทำให้ผู้คนจากแดนไกลอยากเดินทางมาเยือนไต้หวันด้วยตัวเองสักครั้ง
Tobacco Flowers: กลิ่นกาแฟในร้านเล็ก และเสียงเพลงจากแผ่นเสียง
รายละเอียดเล็กๆ ที่ค่อยๆ ถูกสะสม กลายเป็นความทรงจำที่งดงามในระยะยาว
เกาเจิ้นอวี้ ผู้มีประสบการณ์ยาวนานกว่า 20 ปีในวงการอาหารและเครื่องดื่ม และเคยสร้างร้านกาแฟชื่อดังหลายแห่งในไทเป เลือกปิดร้านที่สวนวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์ซงซาน แล้วหันมาเปิดร้านใหม่ในตรอกเล็กๆ ย่านต้าเต้าเฉิง ภายใต้ชื่อที่ฟังดูนุ่มลึกว่า “Tobacco Flowers 《Op.118.2》”
จากอดีตผู้บริหารที่อยู่เบื้องหลัง วันนี้เขากลับมายืนหน้าเคาน์เตอร์อีกครั้ง เพราะยังหลงรักบรรยากาศของการได้คุยกับลูกค้าแบบตัวต่อตัว ทั้งถามไถ่ ความชอบ หรือแม้แต่คุยเรื่องชีวิตกันแบบสบายๆ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ร้านของเขายิ่งเล็กลงเรื่อยๆ จนครั้งหนึ่งเคยเปิดร้านในพื้นที่เพียง 5 ตารางเมตร ใช้ชื่อว่า “อีสี / Alone Together” ซึ่งเคยถูกขนานนามว่าเป็น “ร้านกาแฟที่เล็กที่สุดในไต้หวัน” แต่ก็กลับดึงดูดนักท่องเที่ยวจากฮ่องกงให้มาพิสูจน์ด้วยตัวเองจำนวนมาก เพราะเข้าใจดีถึงเสน่ห์ของเมืองที่พื้นที่จำกัดและหนาแน่นไม่ต่างกัน
ทุกวันนี้ Tobacco Flowers ก็ยังคงความเล็กไว้เช่นเดิม พื้นที่ในร้านราว 26 ตารางเมตร แต่เต็มไปด้วยรายละเอียดที่เจ้าของร้านเลือกแล้วเลือกอีก
เมนูเครื่องดื่มถูกออกแบบให้เรียบง่าย แต่ตอบโจทย์ลูกค้าจริงๆ
จำนวนที่นั่งและบรรยากาศถูกคำนวณอย่างพอดี ไม่อัดแน่นจนเสียความผ่อนคลาย
การตกแต่งทุกชิ้นผ่านการเลือกด้วยสายตาที่มองทะลุทั้งฟังก์ชันและอารมณ์
เกาเจิ้นอวี้เชื่อว่า “ความทรงจำเกี่ยวกับรสชาติอาจอยู่กับเราไม่นาน แต่ถ้ารายละเอียดรอบๆ ดีพอ ความทรงจำเกี่ยวกับร้านจะอยู่กับเราไปอีกนานมาก”
เขาจึงเลือกใช้แก้วจากโยชิอากิ อิมามูระ ศิลปินเซรามิกจากโอกินาว่า วางโคมไฟสไตล์เรโทรของหยางคุนจินจากหิ่งห้อยสตูดิโอในย่านถนนหย่งคัง ใช้โต๊ะเตี้ยแบบนอร์ดิก วางคู่กับเก้าอี้โบราณจากโบสถ์ และแขวนแผ่นเสียงเต็มผนังร้าน
เมื่อร่องรอยของกาลเวลาบนเฟอร์นิเจอร์เก่าถูกจับคู่กับเสียงเพลงที่ลอยออกมาจากลำโพงวินเทจยุค 1960 แล้ววางแก้วกาแฟดำคั่วปานกลางอีกสักแก้วลงไป ความงามแบบย้อนยุคก็เกิดขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม และยังส่งต่อบรรยากาศประวัติศาสตร์ของต้าเต้าเฉิงให้ลูกค้ารับรู้แบบไม่ต้องเล่าเยอะ
ในมุมหนึ่งของร้าน แขกที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนกลับนั่งเคียงกันบนม้านั่งตัวเดียว พูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ บางคนเริ่มจากคำถามง่ายๆ เกี่ยวกับกาแฟ ก่อนจะไหลไปถึงเรื่องเมือง เรื่องชีวิต
ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าในพื้นที่เล็กๆ นี่เอง คือเสน่ห์หลักของ Tobacco Flowers ที่ทำให้คนกลับมาแล้วกลับมาอีก
การตกแต่งร้านไม่ได้มีไว้เพื่อความสวยงามเท่านั้น แต่ยังแฝงความทรงจำและมิตรภาพระหว่างไต้หวันกับญี่ปุ่น แก้วจากศิลปินเครื่องปั้นดินเผาโอกินาว่าถูกยกให้เป็นพระเอก ขณะเดียวกันก็มีการจัดแสดงและจำหน่ายงานหัตถศิลป์พื้นบ้านจากโอกินาว่าภายในร้าน ทำให้กาแฟหนึ่งแก้วกลายเป็นสะพานเชื่อมวัฒนธรรมสองฝั่งทะเล
ไถหนาน: เมืองที่ดอกไม้บานแล้วผีเสื้อก็จะมาเอง
ไถหนาน เมืองเก่าแก่ของไต้หวัน เคยถูกเยี่ยสือเทา นักเขียนอาวุโส ชื่นชมว่าเป็น “เมืองที่เหมาะแก่การฝัน ทำงาน ตกหลุมรัก แต่งงาน และใช้ชีวิตแบบสบายๆ”
ชื่อเสียงของไถหนานไม่ได้มาจากความทันสมัย แต่มาจากมรดกทางวัฒนธรรมที่สะสมมายาวนาน และบรรยากาศนิ่งสงบ เย็นใจ ที่แทรกอยู่ในชีวิตประจำวันของผู้คน
ทั้งแบรนด์รุ่นเก่าที่อยู่มานับร้อยปีและร้านของคนรุ่นใหม่ มีจุดร่วมสำคัญข้อหนึ่ง นั่นคือ “ทัศนคติในการเลือกทำและเลือกไม่ทำบางอย่าง”
ร้านซุปเนื้อที่ขายเฉพาะช่วงเช้า
ร้านกาแฟที่เปิดแค่ราว 8–9 โมงเช้า แล้วปิดตอน 6 โมงเย็น
ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่อยากหารายได้เพิ่ม แต่เพราะพวกเขา “รู้ว่าตัวเองต้องการใช้ชีวิตแบบไหน” และให้คุณภาพชีวิตสำคัญกว่าแค่ตัวเลขยอดขาย
โมเดลแบบนี้อาจดูแปลกในบางเมือง แต่ในไถหนาน นี่คือเรื่องปกติ และยังเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เมืองนี้มีเอกลักษณ์ต่างออกไปอย่างชัดเจน
หากต้องสรุปไถหนานด้วยประโยคเดียว หลายคนคงนึกถึงคำว่า “เมื่อดอกไม้บาน ผีเสื้อก็จะมาเยือนเอง”
ไถหนานไม่ได้รีบวิ่งไล่ตามกระแส แต่ตั้งใจบ่มเพาะกลิ่นอายและเสน่ห์ของตัวเองให้ชัด เมื่อเมืองอบอวลด้วยบรรยากาศดีๆ ผู้คนและนักท่องเที่ยวก็จะค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามาเองอย่างเป็นธรรมชาติ
สือผิง: จากโรงงานยางร้าง 10 ผิง สู่ร้านข้าวชามเล็กที่คนแน่นทุกวัน
“ทิวทัศน์ที่เคยเห็นแค่ผ่านตา วันนี้กลายเป็นชีวิตประจำวันของผม”
คำพูดธรรมดาของเจี่ยนหมงอิน เจ้าของร้าน “สือผิง” ฟังแล้วกลับอบอุ่นเป็นพิเศษ เพราะเบื้องหลังคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต
เดิมทีเขาเป็นคนไทเป ผมยาว รอยสักเต็มแขน ทำงานเป็นนายหน้าขายอสังหาฯ มากว่าทศวรรษ ชีวิตวนอยู่กับตัวเลข การเจรจา และดีลใหญ่ๆ
จนกระทั่งอายุ 38 ปี เขาเดินทางมาเยือนไถหนานครั้งแรก และมีเหตุให้ต้องลงใต้บ่อยขึ้นเรื่อยๆ ปีหนึ่งๆ เดินทางลงมาเกิน 20 ครั้ง จนเริ่มผูกพันกับเมืองแบบไม่รู้ตัว
วันหนึ่ง เขาตัดสินใจเช่าบ้านเก่าที่ถูกทิ้งร้างฝั่งตรงข้ามที่พักของตัวเอง เพื่อเริ่มต้นแผนการย้ายถิ่นฐานอย่างจริงจัง สองปีถัดมา ร้าน “สือผิง” ซึ่งขายข้าวหน้าสไตล์ญี่ปุ่นก็เปิดตัวในซอยเล็กๆ บนถนนจงอี้ ตอนที่ 2
ชื่อร้านมาจากขนาดบ้านเดิมที่มีพื้นที่ 10 ผิง หรือ 33 ตารางเมตรพอดี ตัวอาคารเคยเป็นโรงงานยางของธุรกิจครอบครัว และถูกทิ้งร้างมานานเกือบ 40 ปี ก่อนจะถูกปลุกให้มีชีวิตใหม่
แม้พื้นที่จะเล็ก แต่ก็จัดสรรอย่างชาญฉลาด
ทำชั้นลอยให้กลายเป็นพื้นที่ล้างจาน ครัว และตู้เย็น
ชั้นล่างเป็นเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร และที่นั่งเพียง 10 ที่
บรรยากาศในครัวแคบจนถึงขั้นที่ว่า “แค่หมุนตัวก็มีกระแทกกันแล้ว” หลายคนที่มาสมัครงานถึงกับอึ้ง เพราะไม่คิดว่าพื้นที่เล็กขนาดนี้จะทำเซตอาหารเต็มรูปแบบได้จริงๆ
แต่เพราะความใส่ใจและบุคลิกของร้านที่ชัดเจน สือผิงจึงกลายเป็นร้านดังในหมู่นักท่องเที่ยวภายในเวลาแค่ 4 ปีหลังเปิดกิจการ
อย่างไรก็ตาม เจี่ยนหมงอินไม่ได้อยากให้สือผิงเป็นเพียง “ร้านที่ลูกค้ามาเช็กอินครั้งเดียวแล้วจบ” เขายืนยันว่าจะทำร้านเพื่อดูแลคนในชุมชนเป็นหลัก
ลูกค้าประจำของร้านจึงมีตั้งแต่
ผู้สูงอายุและเด็กๆ ในละแวกใกล้เคียง
วิศวกรที่ทำงานในนิคมอุตสาหกรรมหนานเคอ
เถ้าแก่ร้านเก่าแก่ อย่างร้านแป้งทอดเหลียนเต๋อถัง และร้านผ้าใบเหอเฉิง
ด้วยนิสัยชอบคุย ชอบปฏิสัมพันธ์กับผู้คน เจี่ยนหมงอินได้รับอิทธิพลมากจากเถ้าแก่รุ่นเก่าในละแวกใกล้เคียง เขาเรียนรู้แนวคิดความพอเพียง ความมั่นคงในหลักการ และความใจกว้างแบบชาวไถหนาน
จากคนที่เคยวิ่งไล่เป้าหมายด้านรายได้ วันนี้เขาหันมารักษาสมดุลระหว่างการทำร้านและการใช้ชีวิตกับครอบครัวในทุกๆ วัน
เขาพูดออกมาอย่างเรียบง่ายว่าตัวเองดีใจที่สุดตรงไหน คำตอบคือ ภาพเมืองที่เขาเคยมองในฐานะคนมาเยือน วันนี้กลายเป็นฉากหลังของชีวิตที่เขาใช้ทุกวันอย่างเต็มใจ
ในพื้นที่ 10 ผิงที่เคยเป็นซากร้าง ทุกซอกมุมถูกปรับให้มีหน้าที่ใช้สอย และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางสู่แดนใต้ของเขา
แม้เมนูของสือผิงจะเน้นข้าวราดเป็นหลัก แต่รายละเอียดเล็กๆ ถูกใส่ใจอย่างจริงจัง แม้แต่การหุงข้าว พ่อครัวก็ต้องปรับวิธีเล็กน้อยตามสภาพอากาศและความชื้นในแต่ละวัน เพื่อให้ข้าวในชามตรงหน้าลูกค้าออกมาดีที่สุดทุกครั้ง
นั่วฟูหมี่เกา: ข้าวบ๊ะจ่างในความทรงจำที่ถูกเสิร์ฟใหม่ในยุคนี้
ในไถหนาน เมืองที่ได้ชื่อว่าเป็นสวรรค์ของอาหารท้องถิ่น มีเมนูเก่าแก่ที่อยู่คู่ถนนสายเดิมมานานนับร้อยปี ไม่ว่าจะเป็นเต้าฮวย ขนมถ้วย หรือบะหมี่ตั้นจ๋าย หลายอย่างเริ่มต้นจากหาบเร่ เดินเข็นรถไปตามถนนทีละซอย
ร้านข้าวบ๊ะจ่าง “นั่วฟูหมี่เกา” ก็เดินทางมาเส้นทางเดียวกัน ผู้ก่อตั้งคือหลิวอวี่เฉียว เขาเริ่มธุรกิจจากการปั่นจักรยานคันเก่าของคุณปู่ พร้อมหาบใส่ถังข้าวบ๊ะจ่างสองใบ แล้วไปตั้งแผงขายข้างถนน
หลังจากเดินเร่ขายตามตรอกซอกซอยอยู่ 3–4 ปี ชื่อของนั่วฟูหมี่เกาก็เริ่มถูกพูดถึงบ่อยขึ้น จนกลายเป็นภาพชินตาของคนในละแวก ว่าทุกครั้งที่เขาตั้งแผง จะมีกลุ่มคนต่อคิวตามหลังยาวราวกับโดนสะกดด้วยขลุ่ยวิเศษ
เจี่ยนหมงอิน เจ้าของร้านสือผิง ซึ่งย้ายจากต่างถิ่นมาอยู่ไถหนาน ยังรู้สึกทึ่งกับพลังของคนรุ่นใหม่ในเมืองนี้ เขาบอกว่า เจ้าของร้านเล็กๆ หลายคนอายุยังน้อย ส่วนใหญ่เพียง 20–30 เท่านั้น
หลิวอวี่เฉียวเองก็เป็นหนึ่งในนั้น หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาไม่เลือกเดินตามเส้นทางอาชีพหลักกระแส แต่ตัดสินใจเริ่มธุรกิจส่วนตัวทันที โดยใช้สูตรข้าวบ๊ะจ่างของครอบครัวที่ตัวเองภูมิใจเป็นแกนหลักของแบรนด์
ในสายตาของเขา สิ่งที่ทำอยู่ไม่ได้ดูแปลกเลย เพราะเติบโตมากับครอบครัวที่ทำโรงเรียนอนุบาล เขาชอบตามอาม่าเข้าไปในครัวตั้งแต่เด็ก ได้จับวัตถุดิบ ได้ดมกลิ่นอาหารซ้ำๆ จนความรักในการทำกับข้าวค่อยๆ งอกงาม
พอถึงช่วงมหาวิทยาลัย พอย้ายออกมาอยู่เอง การทำอาหารยิ่งกลายเป็นความสุขส่วนตัว หลังเรียนหรือทำงานพิเศษเสร็จ เวลาพักผ่อนที่เขาชอบที่สุดก็คือการดูรายการทำอาหาร แล้วลงมือทดลองเองในครัวเล็กๆ
เขาฝันอยากทำงานสายร้านอาหารมาโดยตลอด จนวันที่เพื่อนถามว่า “อาหารจานไหนที่อยู่ในความทรงจำ และทำให้คุณประทับใจที่สุด?” ภาพข้าวบ๊ะจ่างฝีมืออาม่าตอนเด็กก็ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน และนั่นคือจุดเริ่มต้นจริงจังของ “นั่วฟูหมี่เกา”
เมนูของร้านเรียบง่าย ไม่ต้องมีตัวเลือกเยอะ แต่ชัดเจน
ข้าวบ๊ะจ่างแบบนึ่ง
ข้าวบ๊ะจ่างแบบผัด
ทั้งสองเมนูใช้วัตถุดิบคล้ายกัน โดยใช้ข้าวเหนียวเมล็ดยาวจากเขตโฮ่วปี้ นครไถหนาน ที่ผ่านการเก็บพักราว 8 เดือน เพื่อให้เมล็ดแข็งแรงและหุงออกมาสวย จากนั้นนำมาคลุกกับน้ำมันงาดำจากแถบซีกั่ง ซึ่งให้กลิ่นหอมลึกแต่ไม่ฉุน
เพิ่มกุ้งแห้ง เห็ดหอมแห้ง และเนื้อหมูลงไป แล้วปิดท้ายด้วยตัวละครลับอย่าง “น้ำตาลกรวด” ที่ช่วยปรับสมดุลของอาหาร
หลิวอวี่เฉียวอธิบายว่า ข้าวเหนียวมักทำให้ท้องอืดง่าย และน้ำมันงาอาจทำให้ร้อนใน การใส่น้ำตาลกรวดเล็กน้อยช่วยลดความร้อนใน และบรรเทาอาการแน่นท้องได้ นี่คือ ภูมิปัญญาอาหารของคนรุ่นก่อนที่ถูกส่งต่อมาจนถึงรุ่นเขา
ไม่นานมานี้ นั่วฟูหมี่เกาย้ายจากรถเข็นเคลื่อนที่มาอยู่ในร้านเล็กๆ ติดกับศาลเจ้า “ปาจี๋จิ้งเซี่ยไท่จื่อไคจีคุนซากง” ภายในอาคารเก่าซึ่งเคยเป็นทรัพย์สินของศาลเจ้า เขาปรับพื้นที่ 10 ผิงที่มีสองชั้นให้กลายเป็นร้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายวันวาน
กำแพงหินขัดสีแดงอิฐ
ตู้ไม้ที่กรุด้วยตาข่ายสีเขียว
ถังเก็บข้าวใบใหญ่แขวนอยู่บนชั้น
ชามเซรามิกยี่ห้อต้าถงแบบโบราณ
ทุกชิ้นช่วยกันเล่าเรื่องอดีตโดยไม่ต้องใช้คำอธิบายยาวๆ แค่เดินเข้าไปก็มีกลิ่นของความเก่าแก่ลอยออกมาต้อนรับ
ในหมู่รายละเอียดทั้งหมด มีจุดหนึ่งที่คนรักบรรยากาศเป็นพิเศษ คือที่นั่งบาร์เพียง 4 ที่หันหน้าเข้าหาครัว ลูกค้าจะได้เห็นทุกขั้นตอนการทำอาหารแบบใกล้ชิด
เมื่อทุกคนมานั่งเคียงบ่าเคียงไหล่ กินข้าวบ๊ะจ่างรสชาติโบราณแบบเรียบง่ายอยู่บนโต๊ะยาว แล้วเริ่มคุยเรื่องชีวิตจิปาถะกับเถ้าแก่ คำว่า “ร้านข้าวเล็กๆ” ก็กลายเป็นเวทีเล็กๆ ของความสัมพันธ์ระหว่างคน
เพียงแค่บทสนทนาสั้นๆ ไม่กี่ประโยค เราก็พอจะเข้าใจแล้วว่า
ทำไมคนไต้หวันถึงถูกมองว่าใจดีและอบอุ่น
ทำไมประเพณีพื้นบ้านที่ดูเรียบง่ายจึงยังอยู่รอดอย่างสง่างาม
ทำไมนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศถึงยอมบินมาถึงไต้หวัน เพื่อมานั่งอยู่ในร้านเล็กๆ แบบนี้
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในพื้นที่ขนาดไม่กี่ผิง ท่ามกลางเก้าอี้ไม่กี่ตัว แต่กลับกลายเป็นความทรงจำยาวนานในใจของใครหลายคน
หลิวอวี่เฉียวหยิบประสบการณ์ชีวิตของตัวเอง ตั้งแต่ความทรงจำเรื่องข้าวบ๊ะจ่างในครัวของอาม่า มาต่อยอดเป็น Story ของแบรนด์อาหารว่าง ที่คนรุ่นใหม่ก็อิน คนรุ่นเก่าก็ผูกพัน
ร้านเล็กๆ ที่มีบุคลิกชัดเจนแบบนี้ กลายเป็นเหตุผลสำคัญอย่างหนึ่ง ที่ทำให้นักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อยยอมเดินทางไกลมาเยือนด้วยตัวเอง ไม่ใช่แค่มาถ่ายรูปแล้วกลับ แต่เพื่อมานั่ง ฟังกลิ่นอายของเมือง และชิมรสชาติของความทรงจำ
สรุป: ความสุขซ่อนอยู่ในร้านเล็กๆ มากกว่าที่เราคิด
ถ้าลองมองดูดีๆ จะเห็นว่าร้านเล็กๆ ทั้งในต้าเต้าเฉิงและไถหนานมีจุดร่วมชัดเจน
พื้นที่ไม่ใหญ่ แต่เต็มไปด้วยรายละเอียดที่เจ้าของร้านใส่ใจเองกับมือ
เมนูไม่เยอะ แต่ทุกจานผ่านการคิดและทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เวลาทำการอาจไม่ยาว แต่เจ้าของร้านเลือกจังหวะชีวิตที่เหมาะกับตัวเอง
เหนือสิ่งอื่นใด ที่เหมือนกันที่สุดคือ ระยะห่างระหว่างคนกับคนในร้านเล็กมาก ใครๆ ก็มีโอกาสได้นั่งเคียงบ่าเคียงไหล่ แลกเปลี่ยนเรื่องราวกันแบบที่ห้างใหญ่ๆ ให้ไม่ได้
และนั่นทำให้เราเข้าใจมากขึ้นว่า ทำไมหลายคนถึงยอมเดินลัดเลาะเข้าซอยแคบๆ เพื่อหาร้านเล็กๆ ที่อาจมีแค่ไม่กี่ที่นั่ง ก็เพราะในพื้นที่แคบนั้น เราได้เจอทั้งรสชาติจากวันวาน เสียงเพลงจากแผ่นเสียง และความอบอุ่นจากผู้คนที่ไม่รู้จักชื่อกันมาก่อน แต่กลับทำให้รู้สึกว่าโลกใบนี้ใจดีขึ้นมากทีเดียว