เมื่อแชทในเกม กลายเป็นประตูสู่ขุมนรก 4 วัน
คอเกมมือถือหลายคนอาจมองว่าแชทในเกมก็แค่พื้นที่คุยเล่น ฆ่าเวลา แต่สำหรับเด็กหญิงนักเรียน ป.5 วัยเพียง 12 ปีรายนี้ มันกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายยาวนานกว่า 96 ชั่วโมง
ตำรวจนครบาลต้องระดมทีมสืบสวน แกะรอยจากทั้งแชทลับในเกมและภาพกล้องวงจรปิด ไล่ไล่ตามเส้นทางกว่า 15 กิโลเมตร กว่าจะตามจนเจอและช่วยเด็กหญิงออกมาจากห้องพักแห่งหนึ่งในย่านทุ่งครุ หลังถูกชายวัย 26 ปีล่อลวงผ่านเกมออนไลน์ แล้วกักตัวเอาไว้ในห้องเพียงลำพัง
ภารกิจไล่ล่าข้ามเมือง เพื่อพาเด็กกลับบ้าน
คดีนี้ถูกขนานนามว่า “ขุมนรก 4 วัน” เพราะทันทีที่ครอบครัวรู้ว่าเด็กหญิงขาดการติดต่ออย่างผิดปกติ ทั้งโทรศัพท์และแชทเงียบสนิท ก็รีบเข้าแจ้งความกับตำรวจทันที โดยไม่รอให้ครบ 24 ชั่วโมง
ฝ่ายสืบสวนเริ่มไล่เรียงข้อมูลทุกช่องทาง พบประเด็นสำคัญว่า เด็กหญิงรู้จักกับชายคนหนึ่งผ่านเกมออนไลน์ ก่อนถูกชักชวนให้ออกจากบ้านไปแบบลับๆ
ช่วงแรกเบาะแสแทบไม่มีอะไรชัดเจน จนทีมสืบสวนกลับไปไล่ดูภาพจากกล้องวงจรปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจุดเปลี่ยนสำคัญก็มาถึงเมื่อพวกเขา “จับพิรุธจากรองเท้า” ของชายต้องสงสัยในภาพ ทำให้เริ่มต่อจิ๊กซอว์เรื่องราวได้
ในที่สุดก็มีกล้องอีกจุดจับภาพได้ชัดเจน เห็นเด็กหญิงนั่งซ้อนกลางอยู่บนรถจักรยานยนต์ มีชายสองคนนั่งซ้อนกันสาม ออกห่างจากบ้านไปไกลกว่า 15 กิโลเมตร ชัดเจนว่าเธอไม่ได้หายไปเอง แต่ถูกพาออกจากพื้นที่อย่างจงใจ
บุกห้องชั้น 11 ปลดล็อกขุมนรกกลางเมือง
คืนวันที่ 29 มกราคม 2569 กลางดึก ทีมสืบสวนที่ทำงานแข่งกับเวลา ตรวจพบความเคลื่อนไหวของชายต้องสงสัยในพื้นที่ย่านทุ่งครุ จึงเฝ้าติดตามไปจนถึงคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง
เมื่อแน่ใจว่ามีโอกาสสูงที่เหยื่อจะถูกกักตัวอยู่ภายใน เจ้าหน้าที่จึงตัดสินใจ “วัดดวง” บุกขึ้นไปยังห้องพักบนชั้น 11 โดยไม่รอให้โอกาสหลุดมือ
ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ภาพตรงหน้าก็สะเทือนใจสุดๆ เด็กหญิงอยู่ในสภาพอิดโรย เหนื่อยล้า เหมือนหมดแรง นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มในห้องเดียวกับชายต้องสงสัย และยังพบโทรศัพท์ของเหยื่อถูกซุกซ่อนไว้ในกระเป๋าของชายคนดังกล่าว
เจ้าหน้าที่จึงควบคุมตัวชายคนนี้ทันที ก่อนรีบพาเด็กหญิงกลับไปที่ สน.วัดพระยาไกร ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยน้ำตา เด็กหญิงได้กลับสู่ อ้อมกอดของแม่ หลังผ่านเหตุการณ์สุดสะเทือนใจตลอด 4 วันที่เหมือนติดอยู่ในขุมนรก
ผู้ต้องหา ซึ่งมีอายุ 26 ปี ถูกจับกุมในห้องพักย่านบางมด โดยถูกแจ้งข้อหาเบื้องต้นในฐานะ “พรากเด็กอายุไม่เกิน 15 ปีไปจากผู้ปกครองเพื่อการอนาจาร”
แม้เจ้าตัวจะให้การปฏิเสธ อ้างว่าไม่รู้ว่าเด็กอายุเท่าไหร่ และกล่าวอ้างว่าเพียงพามาเล่นเกมที่ห้อง แต่ตำรวจยังคงเดินหน้ารวบรวมหลักฐานและคำให้การเพิ่มเติม เพื่อพิจารณาแจ้งข้อหาอื่นตามผลการสอบสวนต่อไป
จุดเริ่มจากเกมออนไลน์ แต่อาจจบที่ชีวิตพัง
จากมุมมองของคนเล่นเกมมือถือ เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นชัดๆ ว่า “เกม” ไม่ได้อันตรายเท่ากับ “คนในเกม” เพราะคนร้ายอาศัยช่องโหว่สำคัญคือความไร้เดียงสาและความไว้ใจของเด็ก ใช้โลกออนไลน์เป็นพื้นที่ผูกมิตร สร้างความสนิทสนม ก่อนค่อยๆ ล่อลวงและควบคุมเหยื่อ
ตำรวจย้ำเตือนว่า โลกออนไลน์ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย 100% ต่อให้เป็นเกมที่เด็กๆ เล่นกันทุกวัน ก็อาจมีคนแฝงตัวเป็นเพื่อนคุย เป็นพี่ใจดี หรือเป็น “โปรเพลเยอร์” ที่เข้ามาทำทีสอนเล่นเกม แต่เป้าหมายจริงคือการล่อเหยื่อออกจากบ้าน
สำหรับเยาวชนที่เล่นเกมมือถือ:
อย่าเชื่อใจคนแปลกหน้าในเกมง่ายๆ แม้จะคุยกันบ่อยแค่ไหนก็เถอะ
ห้ามนัดเจอคนรู้จักจากเกม โดยไม่บอกผู้ปกครองหรือผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้
อย่าแชร์ข้อมูลส่วนตัว เช่น ที่อยู่ โรงเรียน เบอร์โทร หรือข้อมูลครอบครัว ให้ใครในเกมหรือแชทออนไลน์
ถ้ามีใครเริ่มชวนคุยเรื่องลับๆ ชวนหนีออกจากบ้าน หรือให้ปิดบังพ่อแม่ ให้ระวังไว้เลยว่าไม่ปกติ
สำหรับผู้ปกครอง:
อย่าปล่อยให้คำว่า “เล่นเกมเฉยๆ” ทำให้ตายใจ ควรรู้ว่าเขาเล่นเกมอะไร แชทกับใครบ้าง
พยายามพูดคุยเปิดใจ ไม่ใช่แค่ห้าม แต่สอนให้เด็กรู้จักระวังและตั้งคำถามกับคนแปลกหน้าในออนไลน์
หากเห็นสัญญาณผิดปกติ เช่น เด็กเริ่มปิดโทรศัพท์ ไม่ยอมให้ดูแชท มีพฤติกรรมลับๆ ควรรีบพูดคุยและสังเกตใกล้ชิด
ถ้ารู้สึกว่าเรื่องเริ่มรุนแรงหรือเสี่ยงภัย ไม่ต้องลังเลในการขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่
บทเรียนที่เกมเมอร์ต้องจำ: เล่นได้ แต่อย่าให้ใครเล่นเรา
เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ข่าวอาชญากรรมธรรมดา แต่มันคือบทเรียนสำคัญของคนยุคออนไลน์ โดยเฉพาะคอเกมมือถือที่ใช้เวลาอยู่ในโลกเกมวันละหลายชั่วโมง
เกมให้ทั้งความสนุกและเพื่อนใหม่ แต่ความปลอดภัยต้องมาก่อนทุกครั้ง
อย่าลืมว่าในจอเราเห็นแค่ตัวละครโปรไฟล์ แต่เราไม่มีทางรู้จริงๆ ว่าคนหลังจอเป็นใคร มีเจตนาแบบไหน และพร้อมพาเราไปเจออะไรบ้างนอกเกม
เล่นเกมให้สนุก แต่ต้องไม่ประมาท และสำคัญที่สุด คือ อย่าให้ใครมีสิทธิ์กดชีวิตเราเหมือนปุ่มในเกม