ADHD คืออะไร และรักษาอย่างไร?

โรคสมาธิสั้น (ADHD) เป็นความผิดปกติทางพัฒนาการที่เริ่มตั้งแต่วัยเด็ก เดิมที ADHD ถูกเรียกว่าโรคสมาธิสั้น (ADD)

ผู้เชี่ยวชาญของบทความนี้: Zestbuy Official

(หมายเหตุ: วิธีการรักษาที่กล่าวถึงในบทความนี้ต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์และห้ามใช้เป็นการส่วนตัว!)

โรคสมาธิสั้นมักถูกเข้าใจผิดและอาจนำไปสู่ปัญหาต่างๆ เช่น:

จุดสนใจ

กลายเป็นคนขี้ลืม

บางครั้งมีพฤติกรรมมากเกินไป

แรงกระตุ้น

โรคสมาธิสั้น (ADHD) มีอาการอย่างไร?

อาการสมาธิสั้นสามารถแสดงออกได้ 3 รูปแบบ:

อาการของการขาดสมาธิ – บุคคลนั้นฟุ้งซ่านได้ง่ายแต่ไม่ได้ซุกซนหรือหุนหันพลันแล่น

อาการหุนหันพลันแล่น – บุคคลจะมีอาการหุนหันพลันแล่นและสมาธิสั้น

อาการที่ซับซ้อน – บุคคลจะประสบกับอาการหลายอย่างในเวลาเดียวกัน รวมถึง สมาธิสั้น ขาดสมาธิ และหุนหันพลันแล่น

อาการขาดความใส่ใจ

ผู้ที่เป็นโรคสมาธิสั้นอาจมีอาการดังต่อไปนี้:

แนวโน้มที่จะเริ่มงานแต่ไม่ทำจนเสร็จ

การเลื่อนงานที่ต้องใช้ความพยายามอย่างต่อเนื่อง

ฟุ้งซ่านหรือเพ้อฝันได้ง่าย

จำอะไรไม่ได้เลย

ความยากลำบากในการจัดระเบียบงาน กิจกรรม รายการ หรือเวลา

สิ่งของที่หายไป

การไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำ

ไม่ใส่ใจรายละเอียดและทำผิดพลาดโดยประมาท

ความยากลำบากในการจดจ่อกับงานที่พวกเขาพบว่าน่าเบื่อหรือน่ารำคาญ

อาการสมาธิสั้น-หุนหันพลันแล่น

ผู้ที่เป็นโรคสมาธิสั้นอาจมีอาการดังต่อไปนี้:

กระสับกระส่ายและดิ้นมากกว่าคนอื่น

พูดไม่หยุดและขัดจังหวะการสนทนา

หลุดปากตอบออกไปก่อนที่คำถามจะจบเสียอีก

การตอบสนองต่อสถานการณ์อย่างรวดเร็วโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา

เมื่อพวกเขาต้องการอะไร พวกเขาจะคอยรบกวนพ่อแม่ คู่รัก หรือเพื่อนๆ ของพวกเขา

รู้สึกเบื่อและทนไม่ไหว

การแสวงหาความตื่นเต้น

การมีส่วนร่วมในพฤติกรรมเสี่ยงหรืออันตราย

เลือกรางวัลที่เล็กกว่าตอนนี้แทนที่จะเลือกรางวัลที่ใหญ่กว่าในภายหลัง

อาการที่เกี่ยวข้อง

บางคนมีอาการทั้งสมาธิสั้นและโรคสมาธิสั้น-หุนหันพลันแล่น

อะไรทำให้เกิดโรคสมาธิสั้น?

ผู้ป่วยโรคสมาธิสั้น (ADHD) มีโครงสร้างและการทำงานของสมองที่แตกต่างกัน สาเหตุที่แท้จริงของโรคสมาธิสั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด งานวิจัยทางพันธุกรรมชี้ให้เห็นว่าโรคสมาธิสั้นเป็นความผิดปกติทางพันธุกรรม

การวิจัยแสดงให้เห็นว่าอาการของโรคสมาธิสั้น (ADHD) มีความเชื่อมโยงกับชีววิทยาของสมอง

ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมต่อไปนี้อาจส่งผลต่อการพัฒนาของโรคสมาธิสั้น:

การสูบบุหรี่ของมารดาในระหว่างตั้งครรภ์

การดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในระหว่างตั้งครรภ์

การคลอดก่อนกำหนด

น้ำหนักแรกเกิดต่ำ

ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมอื่นๆ ที่อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในการพัฒนาและการทำงานของสมอง ได้แก่:

สารพิษ: สารเคมีเช่นตะกั่วสามารถส่งผลต่อการพัฒนาสมอง

สภาพแวดล้อมในครอบครัว : หากมีการขัดแย้งกันมากที่บ้าน

บาดแผลในวัยเด็ก: เด็กที่ประสบกับบาดแผลในวัยเด็กมีแนวโน้มที่จะแสดงลักษณะที่สอดคล้องกับโรคสมาธิสั้น (ADHD) เด็กที่เป็นโรคสมาธิสั้นส่วนใหญ่ไม่ได้ประสบกับบาดแผลในวัยเด็ก

โรคสมาธิสั้นได้รับการวินิจฉัยอย่างไร?

มีเกณฑ์การวินิจฉัยโรคสมาธิสั้นที่ชัดเจน

อาการของโรคสมาธิสั้นต้อง:

อยู่ได้นานกว่า 6 เดือน

มีอยู่ก่อนอายุ 12 ปี

ไม่เหมาะกับวัยพัฒนาการของคุณ

ก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อโรงเรียน ครอบครัว และสังคม

ในเด็ก การวินิจฉัยมักจะทำโดย:

กุมารแพทย์ (แพทย์ที่เชี่ยวชาญในการรักษาเด็ก)

จิตแพทย์เด็กหรือนักจิตวิทยา

แพทย์ของคุณสามารถแนะนำให้คุณไปพบผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ได้

หากต้องการวินิจฉัยโรคสมาธิสั้นในวัยผู้ใหญ่ คุณต้องแน่ใจว่าอาการของคุณเริ่มตั้งแต่ในวัยเด็ก

ยารักษาโรคสมาธิสั้น

หากโรคสมาธิสั้นส่งผลกระทบต่อชีวิตของคุณอย่างมาก คุณอาจต้องพิจารณาการใช้ยา

ยากระตุ้นได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวางตลอดหลายปีที่ผ่านมา งานวิจัยแสดงให้เห็นว่ายาเหล่านี้สามารถ:

ปลอดภัย

ปรับปรุงสมาธิ

ปรับปรุงการควบคุมแรงกระตุ้น

ปรับปรุงสมาธิสั้น

ขนาดยาที่ใช้รักษาโรคสมาธิสั้นไม่ใช่ยาที่ทำให้ติดและไม่ทำให้เกิดอาการถอนยา

อย่างไรก็ตาม ยาเหล่านี้อาจทำให้เกิดผลข้างเคียง เช่น เบื่ออาหารและนอนหลับยาก สำหรับผู้ที่พบผลข้างเคียงจากยาเหล่านี้ ก็มียาที่ไม่กระตุ้นด้วยเช่นกัน

จิตบำบัด

การบำบัดพฤติกรรมทางปัญญาสามารถช่วยคุณพัฒนากลยุทธ์และทักษะในการเรียนรู้และควบคุมพฤติกรรมของคุณได้

สำหรับผู้ที่ประสบปัญหาความสัมพันธ์ การปรึกษาปัญหาคู่รักหรือครอบครัวอาจเป็นประโยชน์ได้

โภชนาการและอาหารเสริม

การรับประทานอาหารเสริมน้ำมันปลาเพื่อเพิ่มระดับโอเมก้า 3 อาจช่วยบรรเทาอาการสมาธิสั้นในบางคนได้

หลักฐานชี้ให้เห็นว่าน้ำมันปลามีประโยชน์ต่อผู้ที่ไม่ได้รับน้ำมันปลาเพียงพอเท่านั้น

ควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรก่อนรับประทานอาหารเสริมเสมอ เพื่อให้แน่ใจว่าอาหารนั้นๆ เหมาะกับคุณ

โภชนาการที่ดีก็สำคัญเช่นกัน

โรคสมาธิสั้นในวัยรุ่น

วัยรุ่นจำนวนมากไม่ได้รับการวินิจฉัยในช่วงวัยเด็ก และพบว่าการรับมือกับการเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องยากยิ่งขึ้นเมื่ออายุมากขึ้น

ในช่วงวัยรุ่น ADHD อาจแสดงอาการออกมาดังนี้:

สายบ่อย

ความสับสน

กังวลมาก

รู้สึกแย่กับตัวเอง

การขัดจังหวะการสนทนา

การเพ้อฝัน

ลืมคำแนะนำ

พูดอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ควรพูด

การผัดวันประกันพรุ่ง

การทำงานหลายอย่างพร้อมกันในขณะที่คุณควรจะมุ่งเน้นไปที่สิ่งหนึ่งสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

การมีอาการเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นโรคสมาธิสั้น ทุกคนล้วนมีอาการเหล่านี้บ้างเป็นครั้งคราว

ตอนนี้เรารู้มากขึ้นเกี่ยวกับโรคสมาธิสั้น (ADHD) โรงเรียนของคุณจะสามารถเข้าถึงข้อมูล ทรัพยากร และความเชี่ยวชาญเพื่อสนับสนุนคุณได้

การได้รับความช่วยเหลือและการสนับสนุนเป็นสิ่งสำคัญ หากโรคสมาธิสั้นไม่ได้รับการตรวจพบและไม่ได้รับการรักษา อาจนำไปสู่การใช้ยาด้วยตนเอง ตัวอย่างเช่น ผู้คนอาจใช้แอลกอฮอล์หรือยาเสพติดผิดกฎหมาย ซึ่งอาจนำไปสู่การติดยาได้

โรคสมาธิสั้นในวัยผู้ใหญ่

ผู้ใหญ่บางคนที่เป็นโรคสมาธิสั้น:

เรียนรู้การจัดการชีวิตของตนเองให้ประสบความสำเร็จ

แค่รู้ว่าพวกเขาสามารถบรรลุผลได้มากกว่านี้

ดิ้นรนเพราะไม่ได้รับความช่วยเหลือที่จำเป็นเพื่อให้บรรลุศักยภาพของตนเอง

ผู้ใหญ่ที่เป็นโรคสมาธิสั้นอาจมีอาการดังต่อไปนี้:

ภาวะซึมเศร้าหรือวิตกกังวล

ปัญหาครอบครัว

ปัญหาในการทำงาน

ภาวะแทรกซ้อนของโรคสมาธิสั้น

เป็นเรื่องสำคัญที่ผู้ที่มีอาการสมาธิสั้น (ADHD) จะต้องได้รับการวินิจฉัย รักษา และให้การสนับสนุน เพื่อช่วยป้องกันปัญหาต่างๆ ในชีวิตของพวกเขา

มีเพียงหนึ่งในสามเท่านั้นที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคสมาธิสั้น (ADHD) คนส่วนใหญ่ที่เป็นโรคสมาธิสั้นยังมีภาวะอื่นๆ อีกด้วย เช่น

ความวิตกกังวลและภาวะซึมเศร้า

ความยากลำบากในการเรียนรู้

ภาวะหยุดหายใจขณะหลับแบบอุดกั้น (ทางเดินหายใจอุดตันขณะหลับ) พบได้บ่อยในผู้ป่วยโรคสมาธิสั้น (ADHD) การนอนหลับไม่เพียงพออาจทำให้มีสมาธิสั้นในวันถัดไป