เปิดฉาก: แค่เห็นชื่อผู้กำกับก็เริ่มไว้ใจได้
“สุภาพบุรุษมาหากัญ” (The Gentlemen) คือโปรเจกต์ที่แค่เห็นชื่อผู้กำกับก็เริ่มรู้แล้วว่าของมันต้องแรง
งานนี้ได้ กาย ริตชี (Guy Ritchie) เจ้าพ่อสายแอคชั่น–อาชญากรรมที่สร้างตำนานมาแล้วทั้ง Sherlock Holmes, Snatch, Lock, Stock and Two Smoking Barrels มาคุมโทนเองกับมือ
ยิ่งประกบด้วยทีมนักแสดงระดับแม่เหล็กตั้งแต่ แมทธิว แมคคอนาเฮย์ (Matthew McConaughey), ชาร์ลี ฮันแนม (Charlie Hunnam), โคลิน ฟาร์เรลล์ (Colin Farrell) ไปจนถึง ฮิวจ์ แกรนต์ (Hugh Grant) ก็เหมือนมีตราประทับการันตีความเดือดตั้งแต่ยังไม่ได้กดเล่น
พล็อตสายกัญชาสีเทา ที่เดิมพันคือชีวิต
เรื่องนี้เล่าชีวิตของ มิกกี้ เพียร์สัน (แมทธิว แมคคอนาเฮย์) เจ้าพ่อธุรกิจกัญชาใต้ดินที่สร้างอาณาจักรสีเทาจนรวยล้นฟ้า
อยู่ดี ๆ เจ้าตัวดันอยากวางมือ ถอนตัวออกจากวงการผิดกฎหมาย เหมือนคนอยากลาออกจากงาน…แต่ปัญหาคือ โลกมืดไม่มีปุ่ม “ยื่นใบลาออก” ให้กด
ทันทีที่เขาพยายามถอย ทุกอย่างกลับยิ่งบานปลาย กลายเป็นเกมผลประโยชน์ที่ดึงเอาคนในวงการเข้ามาเอี่ยวกันมั่วไปหมด ทั้งดีลลับ การหักหลัง การเล่ห์เหลี่ยม ที่พร้อมระเบิดได้ทุกวินาที
นี่แหละคือจุดตั้งต้นความมันส์ในแบบฉบับของกาย ริตชี ที่ทั้งรวดเร็ว กวน และเฉียบคม
จังหวะเล่าเรื่อง: กระชับ ดิบ กวน ไม่มีอืด
สิ่งที่ทำให้หนังดูสนุกมากคือ จังหวะการเล่าเรื่องที่แน่นและกระชับ ไม่มีช่วงยืด ไม่มีโมเมนต์น่าเบื่ออย่างที่หลายคนกลัวเวลาเจอหนังแก๊งมาเฟียพูดกันยาว ๆ
หนังอัดความกวนมาแบบเต็มแม็กซ์ เป็น ความตลกร้าย ที่ปล่อยในจังหวะเป๊ะ ๆ แทรกไปกับฉากแอคชั่นดุเดือดจนกลายเป็นรสชาติแสบ ๆ คัน ๆ ประจำเรื่อง
หลายฉากมีฟีลแบบ “เฮ้ย! กล้าทำขนาดนี้เลยเหรอ” ทั้งโหด ดิบ และเถื่อนในระดับที่กำลังดี ไม่หลุดโทน ไม่โอเวอร์ แต่มาแบบมีสไตล์
หนังยังเล่นกับ เกมชิงไหวชิงพริบ ของตัวละครที่แต่ละคนก็ไม่ใช่หมูให้ใครเชือดง่าย ๆ ทำให้บรรยากาศเหมือนกำลังนั่งดูบอร์ดเกมเดิมพันชีวิต ที่ทุกคนงัดไม้ตายของตัวเองมาวางบนโต๊ะพร้อมกัน
คาแรกเตอร์จัดเต็ม ตัวละครเด่นทุกคน
หนึ่งในเสน่ห์ใหญ่ของ The Gentlemen คือ ตัวละครทุกตัวมีคาแรกเตอร์ชัดเจนมาก ไม่มีใครหลุด หรือด้อยจนถูกลืม
ทุกคนมีมุมเก๋า เป็นนักเล่นเกมในโลกอาชญากรรมที่ต่างก็คิดว่าตัวเอง “เหนือกว่าอีกฝั่งอยู่หนึ่งก้าว” ทำให้การเจรจาแต่ละฉากเต็มไปด้วยความกดดันแบบเผลอยิ้มมุมปากไปด้วย
นักแสดง: ใครเด่น ใครขโมยซีน
ต้องยกเครดิตให้ทีมนักแสดงแบบทั้งแพ็ก เพราะทุกคน เข้าโทนหนังและส่งพลังกันดีมาก
ฮิวจ์ แกรนต์ มาในโหมดนักข่าวจอมกวน คาแรกเตอร์เจ้าเล่ห์ ปากเก่ง แสบกำลังดี เป็นบทที่ทั้งสนุกและมีสีสันกว่าที่เคยเห็น
โคลิน ฟาร์เรลล์ เติมความมีชีวิตชีวาให้หนังแบบจัดเต็ม ทุกครั้งที่โผล่มาคือรู้เลยว่าฉากนี้ต้องมีอะไรเด็ด
เมื่อจับมาชนกับตัวละครของ ชาร์ลี ฮันแนม ซึ่งเป็นมือขวาคู่ใจพระเอก เคมีของสองคนนี้ยิ่งทำให้หลายฉากกลายเป็นของอร่อย ดูแล้วโคตรเพลิน
ทุกคนเล่นกันแบบไม่กลัวถูกแย่งซีน เพราะสุดท้ายคือ ทั้งทีมพาหนังพุ่งขึ้นไปอีกระดับพร้อมกัน
ฟีลหลังดูจบ: ครบเครื่อง ดุ กวน เท่ สไตล์กาย ริตชี
พอดูจนถึงฉากสุดท้าย ความรู้สึกคือ อิ่มมากแบบไม่มีจุดที่อยากกดข้าม
หนังจัดเต็มทั้ง
ความตื่นเต้นจากดีลและเดิมพันที่ไม่รู้จะพลิกตอนไหน
การหักมุมและหักเหลี่ยมเฉือนคม ที่ไหลลื่นและไม่ฝืน
มุกตลกร้ายที่ปล่อยมาแบบมีจังหวะ ไม่พยายามยัดเยียดให้หัวเราะ
ออร่าความเท่ สไตล์เฉพาะตัวของกาย ริตชี ที่มองปุ๊บก็รู้ว่าเป็นงานของเขา
ถ้าคุณชอบหนังแนวแก๊งอาชญากรรมจอมเจรจา เต็มไปด้วยบทสนทนากวน ๆ เกมสมอง และสไตล์การเล่าที่ทั้งดิบและเนียน “สุภาพบุรุษมาหากัญ” คือหนึ่งเรื่องที่ตอบโจทย์แบบไม่ต้องคิดเยอะ
สรุปสำหรับคอหนัง
อยากได้หนังมาเฟียที่ไม่เชย ไม่อืด และโคตรมีสไตล์ – เรื่องนี้จัดให้
ใครเป็นแฟนงานของ Guy Ritchie ยิ่งห้ามพลาด เพราะกลิ่นอายและลายเซ็นเขาชัดแบบจัดเต็ม
สายแคสต์หนัก ๆ ชอบนักแสดงตัวท็อปมาแลกหมัดกันในจอ – นี่คือของถูกทาง
นี่ไม่ใช่แค่หนังอาชญากรรม แต่มันคือโชว์เคสของเกมการเมืองในโลกสีเทา ที่ทั้งคม กวน และเท่ในช็อตเดียวกัน