สองค่ายกำลังแก้โจทย์คนละด้าน
ระบบขับเคลื่อนไฟฟ้าคือชุดอุปกรณ์ที่แปลงพลังงานจากแบตเตอรี่เป็นแรงหมุนเพื่อขับรถ และออกแบบให้ควบคุมการใช้พลังงาน ความร้อน และกำลังได้เหมาะกับการเดินทางและการชาร์จ นี่จึงเป็นจุดที่มอเตอร์รถยนต์ไฟฟ้ารุ่นใหม่กำลังแข่งขันกันมากกว่าตัวเลขแรงม้า
เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2026 โครงการระบบขับเคลื่อนที่ Nio นำทีมพัฒนาคว้ารางวัลชนะเลิศจากเวที China-SAE ส่วน GAC เปิดเผยข้อมูลทางเทคนิคและกระบวนการผลิตของ Quark 2.0 หลังได้รับรางวัลระดับเดียวกันในงานเดียวกัน ทั้งคู่จึงมีเหตุให้ถูกนำมาเทียบกัน แต่ไม่ควรอ่านตัวเลขรางวัลเป็นข้อสรุปว่าใครสร้างรถที่ดีกว่า
Nio วางเดิมพันกับสถาปัตยกรรม 925V ความหนาแน่นกำลังสูง และการรวมฟังก์ชันชาร์จไว้ในระบบขับเคลื่อน ขณะที่ GAC ชูประสิทธิภาพมอเตอร์และวัสดุที่ช่วยลดการสูญเสียพลังงาน มุมมองที่สำคัญคือ Nio พยายามทำให้ระบบกะทัดรัดและยืดหยุ่นกว่า ส่วน GAC พยายามดึงพลังงานจากแบตเตอรี่ไปเป็นระยะทางให้ได้มากขึ้น

Nio: กำลังต่อมวลสูง พร้อมบูสต์แรงดันชาร์จ
ระบบขับเคลื่อน 925V ของ Nio ใช้อุปกรณ์สารกึ่งตัวนำซิลิคอนคาร์ไบด์ และมอเตอร์มีความหนาแน่นกำลัง 19.06 kW/kg ขณะที่ชุดควบคุมมอเตอร์มีค่าความหนาแน่นกำลัง 226.92 kW/L ตัวเลขเหล่านี้ชี้ถึงการอัดกำลังลงในชิ้นส่วนที่มีขนาดหรือมวลจำกัด แต่เป็นค่าของชิ้นส่วนแยก ไม่ได้รวมน้ำหนักชุดเกียร์ เฟืองท้าย หรือเสื้อเกียร์
จุดที่เชื่อมเทคโนโลยีกับการใช้งานได้ชัดคือระบบชาร์จบูสต์ 200 kW ซึ่งใช้ขดลวดมอเตอร์สร้างความเหนี่ยวนำและใช้อินเวอร์เตอร์แปลงแรงดัน แทนการติดตั้งอุปกรณ์บูสต์แยก ระบบรองรับตู้ชาร์จ DC แรงดันต่ำและปรับแรงดันให้เหมาะกับแบตเตอรี่แรงดันสูง โดยมีกำลังสูงสุด 202.78 kW ประโยชน์คือเพิ่มทางเลือกเมื่อต้องใช้ตู้ชาร์จที่แรงดันไม่ตรงกับแบตเตอรี่ แต่กำลังจริงยังขึ้นกับหัวจ่ายและสภาวะรถ
เทคโนโลยีนี้เริ่มผลิตจริงตั้งแต่เดือนธันวาคม 2024 และผลิตแล้วในระดับล้านยูนิต พร้อมใช้งานในรถ Nio และ Onvo หลายรุ่น อย่างไรก็ดี ยังไม่มีข้อมูลเปิดเผยเกี่ยวกับการทำตลาดรุ่นที่ใช้ระบบนี้ในไทย ความหนาแน่นกำลังสูงจึงเป็นความก้าวหน้าทางวิศวกรรมที่น่าสนใจ แต่ผู้ซื้อควรรอดูทั้งประสิทธิภาพของรถทั้งคันและการรองรับการชาร์จในพื้นที่ใช้งานจริง
GAC Quark 2.0: ลดการสูญเสียเพื่อไปได้ไกลขึ้น
GAC เลือกเน้นประสิทธิภาพมอเตอร์ EV โดย Quark 2.0 ทำค่าสูงสุดได้ 99.03% ตามการทดสอบที่ได้รับการรับรอง ขณะที่ชุดขับเคลื่อนแบบรวม 12-in-1 มีประสิทธิภาพเฉลี่ย 94.184% ภายใต้เงื่อนไข CLTC ระบบยังมีความหนาแน่นกำลัง 17.29 kW/kg และรองรับความเร็วรอบสูงสุด 30,000 รอบต่อนาที
เบื้องหลังคือแกนสเตเตอร์จากแถบโลหะผสมแม่เหล็กอ่อนอสัณฐานบาง 25 ไมครอน ซึ่งช่วยลดการสูญเสียในแกนเหล็ก และโรเตอร์ที่ใช้ปลอกคอมโพสิตคาร์บอนไฟเบอร์เพื่อรองรับรอบหมุนสูง การออกแบบเช่นนี้มีความหมายต่อผู้ใช้เพราะพลังงานที่สูญเสียเป็นความร้อนน้อยลง ย่อมเปิดโอกาสให้รถเดินทางได้ไกลขึ้นโดยไม่ต้องเพิ่มแบตเตอรี่
GAC ประเมินว่าระบบช่วยลดการใช้พลังงานของรถราว 4% และเพิ่มระยะทางตามมาตรฐาน CLTC ได้ 30 ถึง 50 กิโลเมตรโดยไม่ขยายความจุแบตเตอรี่ อย่างไรก็ตาม ค่าสูงสุด 99.03% เป็นประสิทธิภาพมอเตอร์ ไม่ใช่ประสิทธิภาพของรถทั้งคัน จึงไม่ควรนำไปเทียบตรงกับค่าเฉลี่ยของชุดขับเคลื่อน 12-in-1 หรือคาดหวังว่าจะได้ระยะทางเพิ่มเท่ากันทุกสภาพการขับขี่
Quark 2.0 เข้าสู่กระบวนการผลิตจำนวนมาก โดยโรงงานในกว่างโจวมีกำลังการผลิต 100,000 ชุดต่อปี และเตรียมใช้กับรถพลังงานใหม่ของ Hyptec และ Aion รวมถึง Aion i60 รุ่นปี 2027 นี่ทำให้แนวทางของ GAC มีน้ำหนักในเชิงการผลิต ไม่ได้หยุดอยู่ที่ตัวเลขทดสอบในห้องทดลอง

อ่านตัวเลขให้ถูก: กำลังต่อมวลไม่ใช่ประสิทธิภาพ
ความหนาแน่นกำลังบอกว่ามอเตอร์ให้กำลังได้มากเพียงใดเมื่อเทียบกับน้ำหนัก ส่วนประสิทธิภาพบอกสัดส่วนพลังงานไฟฟ้าที่แปลงเป็นพลังงานกลได้ ตัวแรกเกี่ยวข้องกับการออกแบบชิ้นส่วนให้เบาและกะทัดรัด ซึ่งช่วยลดภาระด้านพื้นที่และมวลของระบบ ส่วนตัวหลังสะท้อนพลังงานที่เหลือให้ขับรถแทนที่จะสูญเสียไปเป็นความร้อน
จึงไม่มีผู้ชนะจากการวาง 19.06 kW/kg ของ Nio ไว้ข้าง 99.03% ของ GAC เพราะเป็นคนละหน่วยและตอบคนละคำถาม อีกทั้งค่าความหนาแน่นกำลังของ Nio วัดเฉพาะมอเตอร์ ขณะที่ค่าประสิทธิภาพของ GAC แยกเป็นค่าสูงสุดของมอเตอร์และค่าเฉลี่ยของชุดรวม การประเมินรถจริงต้องดูการทำงานร่วมกันของมอเตอร์ อินเวอร์เตอร์ ระบบระบายความร้อน แบตเตอรี่ และซอฟต์แวร์ควบคุม
ในมุมนี้ Nio เด่นที่การรวมการแปลงแรงดันชาร์จเข้ากับระบบขับเคลื่อนและการเพิ่มกำลังต่อมวล ส่วน GAC แสดงให้เห็นว่าการลดการสูญเสียในมอเตอร์อาจเพิ่มระยะทางได้โดยไม่เพิ่มแบตเตอรี่ แนวทางหนึ่งเน้นความยืดหยุ่นและการบูรณาการ อีกแนวทางเน้นการใช้พลังงานอย่างคุ้มค่า
บทสรุปคือการแข่งขันครั้งนี้เป็นสัญญาณว่าการพัฒนารถ EV กำลังย้ายจากการไล่ตัวเลขกำลังสูงอย่างเดียว ไปสู่การออกแบบระบบทั้งชุดให้เบา ชาร์จได้ยืดหยุ่น และสูญเสียพลังงานน้อยลง สำหรับผู้ใช้ ตัวชี้วัดที่มีค่ากว่าตัวเลขเดี่ยวคือระยะทางจริง ความเร็วในการชาร์จที่รถรองรับ และผลทดสอบในสภาพใช้งานที่ใกล้เคียงชีวิตประจำวัน






