ผมไม่อยากให้คำว่า “ตัวไม่สูง” กลายเป็นกฎว่าต้องใส่เสื้อรัดตัว กางเกงสกินนี หรือห้ามลายเด่น สำหรับผม ความสมส่วนเกิดจากการเลือกจุดจบของเสื้อ เอว และปลายขาให้เข้ากับสรีระ พร้อมเดินและนั่งสบาย
ภาพชุดที่อิงส่วนสูง 167 ซม. เปลี่ยนความรู้สึกได้ด้วยการปรับความพอดี ชายเสื้อ ความยาวชั้นคลุม สี ขากางเกง ลาย และรองเท้า โดยไม่เปลี่ยนส่วนสูง นี่คือเหตุผลที่ผมจะเริ่มจากเสื้อผ้าที่มี ก่อนคิดซื้อชุดใหม่
เริ่มจากเส้นไหล่ ชายเสื้อ และความยาวชั้นคลุม
ตัวเลขส่วนสูงบอกความยาวรวม แต่ไม่ได้บอกว่าลำตัว ช่วงขา ไหล่ หรือต้นขาของแต่ละคนมีสัดส่วนแบบไหน เสื้อทรงเดียวกันจึงไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนกันทุกคน ผมจะเช็กชุดจากด้านหน้าและด้านข้าง แล้วดูว่ามีจุดไหนทำให้ช่วงตัวหายไปหรือผ้ารั้งเวลาขยับหรือไม่
1. ไหล่พอดี แต่ลำตัวไม่รัด
เริ่มจากแนวไหล่และช่วงอกก่อน เสื้อที่ไหล่ตกมากพร้อมกับลำตัวยาวอาจทำให้ช่วงบนดูเป็นก้อนเดียว แต่ไม่จำเป็นต้องเลิกใส่ทรงหลวม ถ้าชอบโอเวอร์ไซส์ ผมจะคุมความยาวชายเสื้อหรือเลือกกางเกงที่ทรงเรียบขึ้นแทน เพื่อไม่ให้ทุกส่วนพองพร้อมกัน ที่สำคัญคือยกแขน เอื้อม และนั่งได้โดยไม่รู้สึกตึง
2. เก็บชายเสื้อหรือเลือกความยาวให้พอดี
เสื้อเชิ้ตหรือโปโลที่เก็บชายได้ช่วยให้เห็นตำแหน่งเอวชัดขึ้น ส่วนวันที่อยากปล่อยชาย ผมจะเช็กว่าเสื้อไม่ยาวลงมาคลุมเป้าหรือต้นขามากเกินไป เพราะชายเสื้อที่ต่ำมากอาจกินพื้นที่ช่วงขา ใช้ระดับสะโพกเป็นจุดเริ่มลองได้ แต่ไม่ใช่กฎตายตัว—ความยาวลำตัวของแต่ละคนไม่เท่ากัน
3. เลือกเสื้อคลุมบางที่จบใกล้สะโพก
เสื้อคลุมยาวและหนาอาจบังแนวเอวกับช่วงขา หากต้องการใส่ทับ ผมชอบทรงที่ไม่พองและจบแถวสะโพก โดยเฉพาะในอากาศไทยที่ถอดหรือเปิดชั้นนอกได้สะดวก เสื้อคลุมยาวยังใส่ได้ เพียงลองเปิดด้านหน้าและจับคู่กับท่อนล่างที่ไม่เพิ่มปริมาตรมากเกินไป
ใช้สีและลายเป็นเครื่องมือ ไม่ใช่ข้อห้าม
4. ใช้สีใกล้กันเมื่ออยากให้ภาพรวมต่อเนื่อง
เสื้อสีอ่อนกับกางเกงสีเข้มสร้างเส้นแบ่งระหว่างช่วงบนกับช่วงล่างชัดเจน ซึ่งดูเนี้ยบและมีคาแรกเตอร์ได้ แต่ถ้าอยากให้สายตาไหลต่อเนื่อง ลองจับคู่สีในโทนใกล้กัน เช่น กรมท่ากับเทาเข้ม หรือครีมกับเบจ ไม่ต้องแต่งดำทั้งชุด และไม่จำเป็นต้องเลี่ยงสีตัดกันเสมอไป
5. ให้ลายเป็นจุดเด่น ไม่ใช่ทุกชิ้นแข่งกัน
ลายใหญ่หลายสีดึงสายตาได้มากกว่าลายเล็กหรือสีที่กลืนกับพื้นเสื้อ ถ้าต้องการลุคเรียบ ผมจะเริ่มจากลายละเอียดหรือเลือกลายเด่นไว้เพียงชิ้นเดียว แล้วปล่อยให้กางเกงกับรองเท้าสงบลง แต่ถ้าลายใหญ่เป็นสไตล์ที่ชอบ ก็ใส่ได้—แค่ไม่ต้องให้ทุกชิ้นแย่งความสนใจพร้อมกัน
ให้ปลายขากับรองเท้ารับกันตอนเดินจริง
6. เลือกทรงกางเกงจากช่วงต้นขาและความยาว
กางเกงขาตรงหรือทรงหลวมใส่ได้ ไม่จำเป็นต้องเลือกขาแคบเพื่อให้ดูสูงขึ้นทุกครั้ง ผมจะเริ่มจากความสบายบริเวณเอวและต้นขา แล้วดูว่าผ้ามากองหนาที่รองเท้าหรือกวาดพื้นหรือไม่ ปลายขาแตะรองเท้าหรือมีรอยพักเล็กน้อยได้ ถ้าตั้งใจให้เป็นส่วนหนึ่งของลุคและยังเดินสะดวก ตัวอย่างการจัดปลายขาให้พักบนรองเท้าอย่างตั้งใจ ช่วยเตือนว่าไม่จำเป็นต้องตัดสั้นลอยเสมอไป
7. เลือกรองเท้าที่พอดีกับน้ำหนักของชุด
รองเท้าทรงใหญ่ไม่ได้เป็นของต้องห้าม แต่ถ้ารู้สึกว่าช่วงล่างดูหนัก ลองทรงที่เรียบขึ้น หรือเลือกความกว้างขากางเกงให้รับกับรองเท้าคู่นั้น สีรองเท้าที่ใกล้กับกางเกงยังช่วยให้แนวขาต่อเนื่องขึ้นได้ ส่วนวันที่ต้องเดินนาน ผมให้ความสำคัญกับความสบายก่อน แล้วค่อยเลือกทรงที่เข้ากับปลายขา
ลองทีละจุดกับชุดที่มีอยู่
ผมจะเริ่มจากชุดเดิมแล้วเปลี่ยนทีละอย่าง เช่น เก็บชายเสื้อก่อน จากนั้นค่อยลองเสื้อคลุมหรือรองเท้าคู่อื่น วิธีนี้ทำให้เห็นว่าอะไรช่วยเรื่องสัดส่วนและอะไรแค่ทำให้รู้สึกไม่คุ้น ลองทั้งยืน เดิน และนั่งด้วย เพราะเสื้อผ้าที่ดูดีเฉพาะตอนยืนนิ่งอาจไม่เหมาะกับชีวิตจริง
เป้าหมายไม่จำเป็นต้องเป็นการทำให้ตัวดูสูงขึ้นทุกครั้ง แค่เสื้อผ้าพอดีกับรูปร่าง เคลื่อนไหวได้ และเหมาะกับวันที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ ก็เป็นสัดส่วนที่ดีสำหรับเราแล้ว
