ในครัวสมัยก่อน
เสียงที่ดังที่สุดไม่ใช่เสียงเพลง
แต่เป็นเสียงเตือนจากผู้ใหญ่
อย่าร้องเพลงตอนทำกับข้าว เดี๋ยวได้แฟนแก่
ตอนเด็ก ๆ ฟังแล้วก็งง
ร้องเพลงกับอายุแฟนมันเกี่ยวกันตรงไหน
แต่ก็หยุดร้องทุกที
เพราะไม่อยากเสี่ยงแบบไม่รู้เหตุผล
พอโตขึ้นถึงเริ่มเข้าใจว่า
คำเตือนนี้อาจไม่ได้จริงจังเรื่องแฟน
แต่เป็นกุศโลบายให้ตั้งใจทำอาหาร
ไม่ใจลอย
ไม่เผลอทำหก ทำไหม้
หรือพลาดรายละเอียดเล็ก ๆ
สมัยก่อน
การทำกับข้าวคือเรื่องสำคัญของบ้าน
ต้องใช้สมาธิ
ต้องใส่ใจ
ผู้ใหญ่เลยเลือกใช้เรื่องเล่าฮา ๆ
มาผูกกับผลลัพธ์ที่เด็กจะจำได้ง่าย
จากประสบการณ์ที่เคยเผลอร้องเพลงเพลิน ๆ
ก็มีหลุดจริง
ลืมชิม
ลืมปิดไฟ
บางอย่างก็ไม่เป๊ะอย่างที่คิด
ทุกวันนี้คำว่าแฟนแก่
กลายเป็นเรื่องขำในครัว
แต่สิ่งที่ยังติดตัวมาคือ
การรู้ตัวว่า
อาหารหนึ่งจาน
มีความหมายกับคนที่กินมันแค่ไหน
บางความเชื่อโบราณ
ไม่ได้ตั้งใจให้กลัว
แต่อยากให้จำ
และใส่ใจในสิ่งที่กำลังทำ
แล้วล่ะ
คราวหน้าถ้าเผลอฮัมเพลงตอนทำกับข้าว
จะหยุดเพราะกลัวแฟนแก่
หรือจะหัวเราะแล้วทำต่อดี 😄🍳🎶