คำว่า “เทพเซียน” ไม่ได้เริ่มจากนิยายกำลังภายใน
แต่มาจากความเชื่อและปรัชญาจีนที่มีอายุยาวนานหลายพันปี
ก่อนจะมีพระเอกบินเหาะ ฝึกพลังปราณ หรือบำเพ็ญจนเป็นอมตะ แนวคิดเรื่อง “เซียน” มีรากมาจากลัทธิเต๋า ซึ่งเชื่อว่ามนุษย์สามารถฝึกตนเองจนหลุดพ้นจากความตายและกลายเป็นผู้วิเศษได้
1. รากฐานจากลัทธิเต๋า
ในคัมภีร์โบราณมีแนวคิดเรื่องการฝึกจิต ฝึกลมหายใจ และการแสวงหายาอายุวัฒนะ เพื่อบรรลุสภาวะเหนือธรรมชาติ ผู้ที่สำเร็จถูกเรียกว่า “เซียน” หรือ “ผู้บรรลุ”
2. เทพกับเซียนไม่เหมือนกัน
เทพมักหมายถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มีสถานะสูงกว่า ส่วนเซียนคือมนุษย์ที่ฝึกตนจนก้าวข้ามข้อจำกัดของร่างกาย ความแตกต่างนี้กลายเป็นโครงสร้างสำคัญในนิยายแฟนตาซีจีน
3. วรรณกรรมคลาสสิกที่ปูทาง
เรื่องอย่าง “ไซอิ๋ว” หรือ “ห้องสิน” นำแนวคิดเทพ–ปีศาจ–เซียนมาผสมกับการผจญภัยและศึกเหนือธรรมชาติ กลายเป็นต้นแบบให้เรื่องเล่าในยุคต่อมา
4. พัฒนาเป็นแนว “เซียน侠” และ “修真”
เมื่อเข้าสู่ยุคนิยายออนไลน์ แนวเทพเซียนถูกต่อยอดเป็นโลกแห่งการบำเพ็ญพลัง การไต่ระดับขั้น การฝึกวิชา และการต่อสู้ข้ามภพ กลายเป็นหนึ่งในแนวที่ได้รับความนิยมสูงทั่วเอเชีย
จากความเชื่อเรื่องการแสวงหาความเป็นอมตะ สู่จักรวาลนิยายที่เต็มไปด้วยพลังลี้ลับ
เทพเซียนจึงไม่ใช่แค่แฟนตาซี แต่คือการตีความความฝันของมนุษย์ที่อยากก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง
แล้วเสน่ห์ของแนวเทพเซียนสำหรับแต่ละคน อยู่ที่พลังเหนือมนุษย์ หรือการเดินทางฝึกตนกันแน่?