เคยมั้ย
ทั้งวันไม่ได้ใช้แรง
ไม่ได้ทำงานหนัก
แต่กลับรู้สึกหมดพลัง
ไม่อยากลุก ไม่อยากคุย ไม่อยากคิดอะไรต่อ
ตอนแรกก็โทษตัวเองว่าอ่อนแอ
ขี้เกียจ
หรือพักผ่อนไม่พอ
แต่พอลองสังเกตดี ๆ
มันไม่ใช่ความเหนื่อยแบบร่างกายล้า
มันคือความเหนื่อยที่มองไม่เห็น
เหนื่อยจากการคิด
จากความกังวล
จากการต้องแบกอะไรบางอย่างไว้ในใจตลอดเวลา
บางวันร่างกายพร้อม
แต่ใจไม่ไหว
แค่ตื่นขึ้นมาก็เหมือนใช้พลังไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ช่วงที่เป็นแบบนี้
สิ่งที่ช่วยได้ไม่ใช่การฝืนทำให้เก่งขึ้น
แต่คือการยอมรับว่า
วันนี้ใจต้องการพักมากกว่าร่างกาย
แค่ได้นั่งเฉย ๆ
ไม่ต้องมีเป้าหมาย
ไม่ต้องเร่งตัวเอง
ก็ถือว่าเป็นการพักรูปแบบหนึ่งแล้ว
ความเหนื่อยทางใจ
ไม่ได้หายด้วยการนอนอย่างเดียว
แต่มันเบาลงได้
เมื่อเราเลิกด่าว่าตัวเองว่าไม่เอาไหน
บางวันไม่ได้ต้องการแรงผลัก
แค่ต้องการความเข้าใจจากตัวเอง
แล้วล่ะ
วันนี้ที่รู้สึกไม่อยากขยับ
คิดว่าเป็นความเหนื่อยแบบไหน
ทางกาย…หรือทางใจ 💭