โตขึ้น เราใจดีกับตัวเองน้อยลงหรือเปล่า

ตอนเด็ก ๆ เราล้มได้ ร้องไห้ได้ งอแงได้
ไม่มีใครคาดหวังว่าเราต้องเก่ง ต้องเข้มแข็ง หรือรับมือกับทุกอย่างได้ดีเสมอ

แต่พอโตขึ้น กลับเหมือนมีกฎบางอย่างที่มองไม่เห็นค่อย ๆ ถูกวางลงบนบ่าเรา
“ต้องไหว”
“แค่นี้เอง อย่าบ่น”
“คนอื่นยังหนักกว่าเราอีก”

คำพูดเหล่านี้ไม่ได้มาจากคนอื่นเสมอไป
หลายครั้ง…มันมาจากเสียงในหัวของเราเอง

เราเริ่มใจดีกับคนอื่น มากกว่าตัวเอง

แปลกดีที่เราสามารถปลอบเพื่อนที่เหนื่อยล้าได้อย่างอ่อนโยน
แต่กลับดุตัวเองทันทีที่รู้สึกท้อ
เราบอกคนอื่นให้พักได้ แต่ไม่อนุญาตให้ตัวเองหยุด
เราบอกคนอื่นว่า “ไม่เป็นไรนะ”
แต่บอกตัวเองว่า “ทำได้แค่นี้เองเหรอ”

ความรับผิดชอบทำให้เราลืมความรู้สึก

การเป็นผู้ใหญ่หมายถึงหน้าที่ ค่าใช้จ่าย ความคาดหวัง และบทบาทมากมาย
จนบางครั้งเราจำเป็นต้องเก็บความรู้สึกไว้ข้างหลัง
ไม่ใช่เพราะเราไม่รู้สึก
แต่เพราะเราคิดว่า “ไม่มีเวลาจะรู้สึก”

ความเข้มแข็งที่แลกมาด้วยความอ่อนโยน

เราถูกสอนให้เข้มแข็ง แต่ไม่ค่อยมีใครสอนให้ถนอมใจตัวเอง
ทั้งที่ความเข้มแข็งจริง ๆ
ไม่ใช่การฝืนไหวตลอดเวลา
แต่คือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรพัก เมื่อไหร่ควรอ่อนแอ และเมื่อไหร่ควรขอความช่วยเหลือ

การใจดีกับตัวเองไม่ใช่ความอ่อนแอ

การยอมรับว่าเราเหนื่อย
การอนุญาตให้ตัวเองพัก
การพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น
สิ่งเหล่านี้ไม่ทำให้เราอ่อนแอ
แต่ทำให้เราเป็นมนุษย์ที่ยังมีแรงใช้ชีวิตต่อไป

บางทีคำถามไม่ใช่ว่า
“เราโตขึ้นเก่งขึ้นแค่ไหน”
แต่คือ
“เรายังใจดีกับตัวเองเหมือนตอนเป็นเด็กอยู่หรือเปล่า”

ถ้าวันนี้คำตอบคือ “น้อยลง”
ก็ไม่เป็นไรเลย
เพราะเรายังเริ่มต้นใหม่ได้…ตั้งแต่วันนี้