พอถึง 14 กุมภาพันธ์ ภาพช็อกโกแลตหัวใจแทบจะลอยขึ้นมาในหัวทันที
ทั้งที่จริง ๆ แล้ว วันวาเลนไทน์ยุคแรกไม่ได้เกี่ยวกับช็อกโกแลตเลย
จุดเริ่มต้นของการให้ช็อกโกแลตในวันวาเลนไทน์ มาจากการตลาดล้วน ๆ
1. ยุโรปกับการ์ดรักยุคแรก
ช่วงศตวรรษที่ 18–19 คนยุโรปนิยมเขียนการ์ดบอกรักกันก่อน ช็อกโกแลตยังไม่ใช่สัญลักษณ์หลัก จนกระทั่งผู้ผลิตขนมเริ่มมองเห็นโอกาส
2. แบรนด์ช็อกโกแลตกับกล่องรูปหัวใจ
ในอังกฤษช่วงศตวรรษที่ 19 บริษัททำช็อกโกแลตเริ่มออกแบบกล่องรูปหัวใจสำหรับวาเลนไทน์ ทำให้ช็อกโกแลตถูกผูกกับภาพของความโรแมนติกมากขึ้น
3. ญี่ปุ่นกับธรรมเนียมเฉพาะตัว
หลังสงครามโลก บริษัทขนมในญี่ปุ่นโปรโมตให้ผู้หญิงมอบช็อกโกแลตให้ผู้ชายในวันวาเลนไทน์ จนกลายเป็นธรรมเนียม “กิริช็อกโกะ” และ “ฮอนเมย์ช็อกโกะ” ที่แยกความหมายชัดเจน ยิ่งทำให้ช็อกโกแลตกลายเป็นสัญลักษณ์เด่นของวันนี้
4. ช็อกโกแลตกับภาพลักษณ์ของความรัก
รสหวานและส่วนผสมอย่างโกโก้ถูกเชื่อมโยงกับความสุขและสารแห่งความพึงพอใจในร่างกาย จึงถูกมองว่าเหมาะกับการสื่อความรู้สึกดี ๆ
สุดท้ายแล้ว การให้ช็อกโกแลตในวันวาเลนไทน์อาจไม่ได้มีรากทางศาสนาหรือพิธีกรรมดั้งเดิม
แต่มาจากการผสมกันของวัฒนธรรมและการตลาดที่ประสบความสำเร็จมาก
บางทีของหวานชิ้นเล็ก ๆ ก็กลายเป็นภาษาของความรู้สึกได้โดยไม่ต้องอธิบายยาว
แล้วถ้าไม่ให้ช็อกโกแลต วันวาเลนไทน์จะยังพิเศษเหมือนเดิมไหม?