หมุนเวียนเรือบรรทุกเครื่องบิน USS จากลินคอล์นสู่จอร์จ วอชิงตัน ใครจ่ายต้นทุนตัวจริง

การหมุนเวียนเรือบรรทุกเครื่องบิน USS คืออะไร และทำไมเรือลินคอล์นจึงกลายเป็นกรณีศึกษา

การหมุนเวียนเรือบรรทุกเครื่องบิน USS คือการสลับผลัดเรือบรรทุกเครื่องบินของกองทัพเรือสหรัฐเข้าออกพื้นที่ปฏิบัติการอย่างต่อเนื่อง เพื่อรักษาการปฏิบัติการทางทะเลในภูมิภาคที่ถือว่าสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ โดยที่กองเรือหนึ่งจะเดินทางกลับฐานหรือเข้าท่าเพื่อพักกำลัง ขณะที่อีกกองเรือเดินทางเข้าพื้นที่แทน การหมุนเวียนลักษณะนี้ทำให้เกิดการยืดเวลาปฏิบัติการของลูกเรือออกไปจากแผนเดิม และเมื่อภารกิจยาวนานเกินไป ก็ย่อมกระทบสภาพความเป็นอยู่ สุขภาพจิต และขวัญกำลังใจของกำลังพลบนเรือบรรทุกเครื่องบิน USS อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

กรณีเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์ USS Abraham Lincoln กลายเป็นตัวอย่างชัดเจนของด้านมืดในระบบหมุนเวียนนี้ เพราะเรือถูกส่งจากฐานประจำที่ออกสู่ตะวันออกกลาง เพื่อสนับสนุนการปฏิบัติการตะวันออกกลางในสงครามกับอิหร่าน โดยอยู่กลางทะเลต่อเนื่องยาวกว่าที่วางแผนไว้เดิม การถูกยืดปฏิบัติการมากกว่าสองร้อยห้าสิบวัน เปลี่ยนสิ่งที่เคยถูกอธิบายว่าเป็นภารกิจมาตรฐานให้กลายเป็นการทดสอบขีดจำกัดของมนุษย์ และตั้งคำถามต่อการวางแผนยุทธศาสตร์ทางทะเลของสหรัฐเอง

260 วันบนดาดฟ้าเหล็ก เมื่อสงครามลากยาวกว่าปฏิทิน

เรือลินคอล์นออกจากฐานประจำที่ในเดือนพฤศจิกายน และเดิมวางแผนว่ากลุ่มเรือจะกลับบ้านราวเดือนพฤษภาคม แต่สถานการณ์สงครามกับอิหร่านทำให้ภารกิจถูกปรับให้เดินทางเข้าสู่การปฏิบัติการตะวันออกกลางแทน ส่งผลให้เรือถูกใช้ปฏิบัติการต่อเนื่องมากกว่าสองร้อยหกสิบวัน รวมทั้งช่วงเวลามากกว่าสองร้อยวันที่ไม่มีการแวะเทียบท่าเลย ประโยคที่ควรถูกจดจำคือ "เรือบรรทุกเครื่องบินลำหนึ่งอยู่ทะเลเกิน 260 วัน โดยมากกว่า 200 วันไม่มีท่าเรือให้ขึ้นพัก" ซึ่งสะท้อนต้นทุนมนุษย์ของยุทธศาสตร์ทางทะเลอย่างชัดเจน

เสียงสะท้อนจากลูกเรือบอกเล่าปัญหาอาหารเน่าเสีย น้ำและอาหารไม่เพียงพอ รวมถึงความกังวลด้านสุขภาพจิตที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ก่อนเรือจะออกจากตะวันออกกลาง มีรายงานถึงความพยายามฆ่าตัวตายบนเรือ และขวัญกำลังใจที่ลดลงจากการปฏิบัติภารกิจต่อเนื่องยาวนานกว่าปกติ ฝ่ายการเมืองในสหรัฐ โดยเฉพาะสมาชิกรัฐสภาจากพรรคเดโมแครตจำนวนมาก ได้เรียกร้องให้มีการประชุมสอบถามผู้นำเพนตากอนเกี่ยวกับผลกระทบของการยืดภารกิจนี้ต่อกำลังพลในสงครามกับอิหร่าน แต่ฝ่ายบริหารกลับปฏิเสธว่ารายงานเหล่านี้เป็นข้อมูลบิดเบือน ซึ่งยิ่งตอกย้ำช่องว่างระหว่างการเมืองและชีวิตจริงบนเรือ

จอร์จ วอชิงตันเข้าสู่ตะวันออกกลาง เมื่อการหมุนเวียนกองเรือกลายเป็นดาบสองคม

เมื่อเรือบรรทุกเครื่องบิน USS George Washington จากภูมิภาคแปซิฟิกเดินทางถึงอ่าวอาหรับ เพื่อเข้าประจำการแทน USS Abraham Lincoln ในการปฏิบัติการตะวันออกกลาง หมายความว่าสหรัฐยอมรับอย่างชัดเจนว่าต้องรักษาการปฏิบัติการทางทะเลในภูมิภาคนี้อย่างต่อเนื่อง แม้จะต้องหมุนเรือบรรทุกเครื่องบิน USS จากอีกภูมิภาคมาแทน การเคลื่อนเรือจอร์จ วอชิงตันเข้าตะวันออกกลาง ทำให้ช่วงเวลาหนึ่งสหรัฐไม่มีเรือบรรทุกเครื่องบินประจำการในเอเชีย ซึ่งสะท้อนการเลือกจัดลำดับความสำคัญด้านยุทธศาสตร์ทะเลอย่างตรงไปตรงมา

มุมหนึ่ง การหมุนเวียนกองเรือแบบนี้ทำให้สหรัฐยังคงแสดงศักยภาพการปฏิบัติการทางทะเลในพื้นที่ขัดแย้งกับอิหร่านได้ แต่ในอีกด้านหนึ่ง มันเผยให้เห็นว่าโครงสร้างการวางกำลังที่พึ่งพาเรือบรรทุกเครื่องบินจำนวนจำกัด ทำให้การยืดภารกิจของเรือหนึ่งลำส่งผลกระทบเป็นลูกโซ่ เมื่อจอร์จ วอชิงตันรับช่วงภารกิจต่อ ก็มีคำถามใหม่ว่า ระบบวางกำลังปัจจุบันจะป้องกันไม่ให้เกิด "ลินคอล์นลำต่อไป" ได้อย่างไร หรือจะปล่อยให้วงจรยืดภารกิจย้ำรอยเดิมกับลูกเรือชุดใหม่

เทียบท่าพักในไทย การหายใจของลูกเรือหลัง 200 วันไร้ฝั่ง

หลังออกจากตะวันออกกลาง กำลังพลบนเรือลินคอล์นที่อยู่ทะเลต่อเนื่องราวสองร้อยห้าสิบวันได้รับข่าวสำคัญว่ามีการกำหนดแวะท่าในไทย เพื่อพักผ่อนหลังภารกิจยาวนาน รายงานข่าวระบุว่าลูกเรือบางคนเริ่มวางแผนมองหาที่พักบนฝั่ง และพูดถึงความตื่นเต้นที่ได้มีโอกาสลงจากเรือ กลุ่มเรือบรรทุกเครื่องบินโจมตีจะหยุดพักช่วงสั้นในพื้นที่ภาคตะวันออก เพื่อให้กำลังพลประมาณห้าพันนายได้พักผ่อน ฟื้นฟูร่างกาย และรับการสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ โดยยืนยันว่าจะไม่มีการฝึกทางทหารในช่วงแวะพักครั้งนี้

การเทียบท่าในไทยเกิดขึ้นท่ามกลางรายงานจากสื่อด้านการทหารที่พูดถึงความพยายามฆ่าตัวตายและขวัญกำลังใจที่ลดลงของลูกเรือบนลินคอล์นจากการอยู่ทะเลยาวนานเกินสองร้อยวันโดยไม่แวะท่า ฝ่ายบริหารด้านกลาโหมของสหรัฐกลับตอบโต้ว่าเป็นการนำเสนอภาพสภาพความเป็นอยู่บนเรือที่บิดเบือน แต่การตัดสินใจให้เรือบรรทุกเครื่องบิน USS แวะเทียบท่าเพื่อพักกำลังพลอย่างเร่งด่วน แสดงให้เห็นว่าแม้จะปฏิเสธในทางวาจา ผู้นำก็รู้ดีว่าสภาพสุขภาพจิตและสภาพความเป็นอยู่ของทหารเรือไม่ใช่เรื่องที่มองข้ามได้อีกต่อไป

บทเรียนจากลินคอล์น ถึงเวลาทบทวนยุทธศาสตร์ที่เคารพชีวิตกำลังพล

กรณี USS Abraham Lincoln และการหมุนเวียนไปสู่ USS George Washington ไม่ใช่แค่เรื่องเทคนิคการหมุนเวียนกองเรือ หากคือกระจกสะท้อนว่า เมื่อยุทธศาสตร์ทะเลเน้นการแสดงกำลังต่อเนื่อง การปฏิบัติการทางทะเลอาจกลายเป็นกับดักให้ลูกเรือเผชิญภารกิจที่ถูกยืดออกไปโดยไม่มีเส้นตายที่แน่นอน เสียงเตือนจากลูกเรือ รายงานเรื่องอาหารเน่าเสีย น้ำไม่พอ ความพยายามฆ่าตัวตาย และการเรียกร้องของฝ่ายการเมืองในสหรัฐให้ตรวจสอบผลกระทบจากการยืดภารกิจแสดงอย่างชัดว่า ระบบปัจจุบันมีรอยร้าวสำคัญ

คำถามสำคัญคือ การหมุนเวียนเรือบรรทุกเครื่องบิน USS จะถูกออกแบบใหม่ให้ตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าชีวิตกำลังพลมีขีดจำกัดหรือไม่ หรือยังจะยึดหลักว่าภารกิจมาก่อนทุกสิ่งแล้วค่อยใช้การหมุนเวียนเป็นเพียงเครื่องมือแก้เหนื่อยเฉพาะหน้า หากผู้ออกแบบยุทธศาสตร์ไม่ยอมรับว่าความเหนื่อยล้าทางร่างกายและจิตใจคือปัจจัยด้านความมั่นคง ลินคอล์นอาจไม่ใช่กรณีสุดท้าย แต่เป็นต้นแบบของวิกฤตขวัญกำลังใจบนดาดฟ้าเหล็กที่กำลังจะตามมา