จากมาตรฐานความงามถึงความเป็นแม่ นักร้องหญิงร็อกนิยามตัวตนใหม่บนเวทีผสมเพศ

นักร้องหญิงร็อกยุคใหม่ ไม่ได้มีไว้ให้สวยแต่มีไว้เป็นตัวเอง

นักร้องหญิงร็อกในวงดนตรีสตรีหรือวงผสมเพศคือศิลปินที่ใช้เสียง ท่าทาง และภาพลักษณ์บนเวทีเพื่อเล่าเรื่องความเป็นตัวตนของศิลปิน โดยไม่จำเป็นต้องยึดติดกับมาตรฐานความงามแบบอุตสาหกรรมบันเทิง แต่พวกเธอมักต้องต่อรองกับสายตาสังคม ทั้งในเรื่องภาพลักษณ์ แฟชั่น ความเป็นแม่ และบทบาทหญิงในดนตรีหนักแน่น การเดินทางหลายสิบปีบนเวทีทำให้ผู้หญิงเหล่านี้ต้องตั้งคำถามกับร่างกายของตัวเอง ความสาว และคำว่าร็อกสตาร์ ว่าแท้จริงควรหมายถึงความกล้าซื่อสัตย์ต่อใจหรือหมายถึงการแต่งตัวและท่าทีแบบเดิมที่ถูกสร้างโดยวงการดนตรีชายเป็นหลัก บทความนี้ชวนมองนักร้องหญิงร็อกผ่านมุมมองการปฏิเสธมาตรฐานความงามและการโอบรับบทบาทชีวิตใหม่ เช่น ความเป็นแม่ มากกว่ามองแค่ความดังหรือยอดสตรีมมิง เพราะเมื่อผู้หญิงขึ้นเป็นฟรอนต์วูแมนในวงดนตรีผสมเพศ พวกเธอไม่ได้แค่ร้องนำ แต่กำลังเขียนนิยามใหม่ให้คำว่าหญิงบนเวทีเสียงดัง เราเห็นการต่อรองนี้ทั้งจากศิลปินที่โลดแล่นมานาน และศิลปินรุ่นใหม่ที่ใช้แฟชั่นกับอารมณ์ขันเป็นเกราะป้องกันตัวเองในสปอตไลต์

ร่างกาย แฟชั่น และความไม่ยี่หระของ Rhian Teasdale

Rhian Teasdale ในฐานะนักร้องหญิงร็อกยุคอินดี้ใหม่ เลือกท้าทายมาตรฐานความงามและภาพจำร็อกสตาร์ด้วยวิธีที่เหมือนเล่นสนุกแต่คม เธอขึ้นเวทีพร้อมผมสีชมพูเปปโต บิกินีท็อป กางเกงฮอตแพนต์ และกล้ามไบเซปที่เกร็งโชว์ตลอดโชว์ โดยเธอย้ำว่าการแต่งตัวแบบนี้เริ่มจากเหตุผลใช้งานได้จริงบนเวทีที่ร้อนจัดมากกว่าจากความอยากยั่วสายตาใคร ท่าทีไม่ยี่หระนี้คือการบอกว่าแฟชั่นบนเวทีไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้มาตรฐานความงามแบบเรียบร้อยหรือจริงจังเสมอไป ที่น่าสนใจคือภาพบนเวทีของ Teasdale ต่างจากตัวตนข้างล่างเวทีอย่างเห็นได้ เธอปรากฏตัวด้วยกางเกงยีนส์ขาดและฮู้ดดี้ธรรมดา น้ำเสียงเบาและลังเลกับคำตอบ แสดงให้เห็นว่าความเป็นตัวตนของศิลปินไม่ได้มีหน้าเดียว การเป็นร็อกสตาร์สำหรับเธอคือการมีพื้นที่เล่นกับบทบาทและอารมณ์ขัน ไม่ใช่การถูกล็อกให้แต่งตัวเข้ากับแม่แบบดั้งเดิมของวงดนตรีสตรีหรือร็อกแบบชายเป็นหลัก

เมื่อความเป็นหญิงไหลไปมาระหว่างเพลงรัก ความร่วมมือ และออร่าแบบร็อกสตาร์

ดนตรีของ Wet Leg เคลื่อนจากความกวนในซิงเกิลแจ้งเกิดสู่ความนุ่มนวลโรแมนติกในอัลบั้มที่สอง Moisturiser ซึ่งเต็มไปด้วยเพลงรักหวานและช่วงเปราะบางอย่างจริงใจแต่ยังคงเนื้อเพลงทะลึ่งในระดับเหมาะสม การเปลี่ยนทางเสียงนี้สะท้อนว่าความเป็นหญิงในร็อกไม่จำเป็นต้องแข็งกร้าวเสมอไป สามารถเป็นทั้งคนเขียนเพลงรักเลี่ยนและคนตะโกนเนื้อเพลงแสบ ๆ บนเวทีในร่างเดียวกันได้ กระบวนการแต่งเพลงของ Teasdale ก็ยังยึดสัญชาตญาณ ร้องเสียงงึมงำก่อนให้คำค่อย ๆ ปรากฏเหมือนจิ๊กซอว์ เธอผูกพันเป็นพิเศษกับเดโม Angelica ที่มองว่าเป็นการบันทึกเสียงที่ซื่อตรงมาก ความเปิดกว้างของเธอยังขยายไปสู่การให้คนอื่นรีมิกซ์เพลง ไม่กลัวการตีความใหม่ของคนเจ๋ง ๆ ที่รื้อเพลงและเริ่มต้นใหม่ ซึ่งเป็นการยอมปล่อยมือจากการควบคุมภาพลักษณ์เพลงแบบเดิม ขณะเดียวกัน เธอนิยามคำว่าร็อกสตาร์หลวม ๆ ไม่ติดกับกางเกงหนังหรือท่าทีดุดัน แต่มองว่าเป็นออร่าที่จับต้องไม่ได้ และยอมรับว่าศิลปินป๊อปอย่าง Zara Larsson และ Charli XCX ก็เป็นร็อกสตาร์ได้เช่นกัน นี่คือการทลายกำแพงระหว่างวงดนตรีสตรีสายป๊อปกับร็อก ให้ความเป็นตัวตนของศิลปินเดินทางข้ามฉลากแนวเพลง

แฟชั่นร่วมสมัยและการปฏิเสธเสียงรบกวนจากชื่อเสียงและรางวัล

แม้ Teasdale จะถูกลากเข้าไปอยู่ในวงโคจรรางวัลใหญ่ทั้งระดับ Grammy และ BRIT เธอกลับเลือกปฏิเสธน้ำหนักของรางวัลในกระบวนการสร้างสรรค์อย่างชัดเจน โดยมองว่ารางวัลทั้งหมดเป็นงานใหญ่โตเอิกเกริกมาก และไม่แน่ใจว่ามีไว้เพื่อศิลปินจริง ๆ หรือไม่ ท้ายที่สุดมันเป็นคนละส่วนกับกระบวนการสร้างสรรค์ของการอยู่ในวงโดยสิ้นเชิง ท่าทีตรงนี้คือการตัดสินใจไม่ให้มาตรฐานจากสถาบันเข้ามาเป็นไม้บรรทัดวัดคุณค่าความเป็นตัวตนของศิลปิน ในโลกแฟชั่น เธอร่วมสร้างคอลเลกชันแคปซูลกับแบรนด์จากเบอร์ลิน นำไอเดียส่วนตัวมาเสนออย่างตรงไปตรงมา เช่น "ฉันอยากให้มีรูสอดนิ้วโป้งกับฮู้ด" ทำให้ชุดที่ออกมาดูเหมือนส่วนต่อขยายจากตู้เสื้อผ้าของเธอเอง มากกว่าจะเป็นแบบฝึกหัดการสร้างแบรนด์ด้วยชื่อคนดัง ความเป็นเฟมินีนที่ถูกผลักไปสู่พื้นที่ยั่วยุผ่านงานออกแบบของแบรนด์คู่ร่วมงาน ผสานกับบุคลิกขี้เล่น เสื้อผ้าตัวจิ๋ว และกล้ามแขนของเธอ จนกลายเป็นโลกที่แฟชั่นร็อกและความเป็นหญิงทับซ้อนกันโดยไม่จำเป็นต้องถูกมองว่าเรียบร้อย สำหรับผู้สนใจโลกแฟชั่นของ Teasdale ยังสามารถพบกับนิทรรศการป๊อปอัพของคอลเลกชันนี้ที่ KaDeWe ในเบอร์ลิน ระหว่างวันที่ 15–29 กันยายน และเลือกช้อปคอลเลกชันได้ทางเว็บไซต์ของ Namilia

บทสรุปสำหรับฟรอนต์วูแมน: เป็นแม่ เป็นหญิง เป็นร็อก ตามแบบของตัวเอง

เส้นทางของนักร้องหญิงร็อกในวงดนตรีผสมเพศกำลังขยับจากการเป็นเพียงหน้าตาให้วง สู่การเป็นผู้กำหนดนิยามใหม่ทั้งเรื่องมาตรฐานความงาม บทบาทความเป็นแม่ และความเป็นตัวตนของศิลปิน การที่ Teasdale ไม่สนใจเสียงรบกวนบนอินเทอร์เน็ต เลือกสร้างนิยามร็อกสตาร์ในแบบของตัวเอง และมองว่ารางวัลไม่ควรเป็นส่วนหนึ่งของสมการสร้างสรรค์ สะท้อนให้เห็นการทวงสิทธิ์กลับมาที่ความสุขในการทำเพลงและความจริงใจต่อร่างกายและอารมณ์ของตัวเอง ในฉากร็อกและป๊อปสมัยนี้ ฟรอนต์วูแมนจำนวนมากกำลังเรียนรู้ว่าการต้านมาตรฐานความงามไม่จำเป็นต้องทำด้วยการปฏิเสธความเป็นหญิง แต่ทำด้วยการขยายความหมายของมันให้ครอบคลุมทั้งเสื้อผ้าตัวจิ๋ว กล้ามไบเซป เพลงรักเลี่ยน และการเป็นแม่ในชีวิตส่วนตัว พวกเธอไม่ต้องเลือกว่าจะเป็นแค่ไอคอนความสวยหรือไอคอนพลังร็อก แต่สามารถเป็นทั้งสองอย่างได้ในคนเดียวกัน การนิยามใหม่เช่นนี้คือสัญญาณว่าพื้นที่บนเวทีเสียงดังเริ่มเปิดให้ผู้หญิงเขียนเรื่องราวของตัวเองโดยไม่ต้องรอให้ใครกำหนดบท