ความหลากหลายของร่างกายในแฟชั่นหรู คืออะไรและกำลังติดกับดักไหนอยู่
ความหลากหลายของร่างกายในแฟชั่นหรู คือการที่ภาพถ่ายแฟชั่นหรูและงานเอดิทอเรียลยอมรับและนำเสนอร่างกายทุกขนาด ทุกสัดส่วน และทุกความแตกต่างอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่เพียงการเชิญหุ่นมีส่วนโค้งเว้าเข้ามาเป็นแขกรับเชิญในบางแคมเปญหรือบางหน้าปก แต่ให้พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของมาตรฐานใหม่ของการแสดงตัวแทนในแฟชั่นที่เคารพความเป็นจริงของเรือนร่างมนุษย์
แม้ภาษาในวงการจะเต็มไปด้วยคำหวานเรื่องการเปิดกว้างและความหลากหลายของร่างกาย แต่ข้อเท็จจริงกลับสวนทาง การที่แบรนด์เสื้อผ้าพลัสไซซ์อย่าง Chromat ปิดกิจการ และดีไซเนอร์ Karoline Vitto ต้องหยุดผลิตไซซ์ใหญ่เพราะแบกรับต้นทุนไม่ไหว คือสัญญาณแรงว่าความตั้งใจเชิงธุรกิจยังไม่รองรับคำประกาศเรื่องการเป็นตัวแทนในแฟชั่น รายงานด้านการเปิดกว้างของไซซ์ยังบอกด้วยว่า ลุครันเวย์ฤดูใบไม้ผลิฤดูร้อน 97.6 เปอร์เซ็นต์เป็นไซซ์มาตรฐาน ซึ่งสะท้อนว่าหุ่นที่มีส่วนโค้งเว้ายังคงอยู่ชายขอบ ไม่ใช่แกนหลักของภาพถ่ายแฟชั่นหรู
เมื่อคำว่าอินคลูซีฟกลายเป็นแค่กระแส และต้นทุนกลายเป็นข้ออ้าง
คำว่าอินคลูซีฟเคยถูกยกขึ้นมาเป็นคำฮิตในวงการราวปี 2018 แต่สิ่งที่เกิดตามมาคือความแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัดในช่วงราวปี 2022 ถึง 2023 นี่ไม่ใช่แค่เรื่องวัฏจักรของแฟชั่นที่หวนกลับไปให้ค่ากับหุ่นผอม แต่เกี่ยวพันตรงกับความคิดเชิงธุรกิจของอุตสาหกรรมแฟชั่นหรูที่กำลังเผชิญภาวะถดถอย หลายแบรนด์หันกลับไปหาวิธีที่จัดการง่ายและประหยัดที่สุด อย่างการทำเสื้อผ้ารันเวย์เพียงไซซ์เดียว เพื่อคุมต้นทุนและลดความยุ่งยากด้านโปรดักชัน ซึ่งผลคือหุ่นโค้งเว้าและไซซ์ใหญ่ถูกตัดออกจากกระดานตั้งแต่ขั้นตอนผลิต
คำอธิบายของ Karoline Vitto ให้ภาพที่ไม่สบายใจ เธอเล่าว่าแบรนด์เคยมีช่วงไซซ์กว้างกว่านี้ แต่เมื่อขนาดตัวลูกค้าลดลง และกระแสใช้ยากลุ่ม GLP‑1 เพิ่มขึ้น เธอจึงหยุดผลิตไซซ์ใหญ่เพราะไม่สามารถแบกรับต้นทุนต่อได้ แปลว่าความหลากหลายของร่างกายถูกผูกติดกับความคุ้มค่าเชิงการค้าอย่างแข็งแรง ถ้าไซซ์ใหญ่ไม่ทำเงินพอ มันก็ถูกลบออกจากไลน์ผลิต และเมื่อไม่มีเสื้อผ้าให้หุ่นมีส่วนโค้งเว้าใส่ตั้งแต่ต้นทาง การแสดงตัวแทนในแฟชั่นก็ถูกจำกัดโดยอัตโนมัติ
มุมมองช่างภาพและสไตลิสต์ เมื่อหุ่นโค้งเว้าถูกทำให้เล็กลงในเฟรม
การแสดงตัวแทนในแฟชั่นไม่ได้หยุดแค่การมีหรือไม่มีนางแบบไซซ์ใหญ่ในเฟรม แต่ยังอยู่ที่วิธีเล่าเรื่องผ่านสไตลิ่งและภาพถ่าย Jeanie Annan‑Lewin เล่าว่าแม้วิชันของทีมครีเอทีฟจะทะเยอทะยานแค่ไหน หากแบรนด์ไม่มีเสื้อผ้าในไซซ์ที่เหมาะสม งานครีเอทีฟก็ถูกตัดตอนทันที นี่คือข้อจำกัดเชิงโครงสร้างที่ไม่ได้มาจากตัวร่างกาย แต่จากระบบการผลิตและการจัดส่งตัวอย่างเสื้อผ้าที่ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับไซซ์มาตรฐานเป็นหลัก
ที่น่าคิดไปกว่านั้นคือรูปแบบการนำเสนอที่ทำให้เรือนร่างอวบอิ่มดูล่องหน Annan‑Lewin ชี้ว่าหุ่นมีส่วนโค้งเว้ามักถูกสไตลิ่งด้วยสูทโอเวอร์ไซซ์ ท่าโพสปิดกั้นตัวเอง การกอดอก หรือซิลูเอตที่ทำให้รูปร่างแบนราบ แทนที่จะเฉลิมฉลองสัดส่วนและความโค้งเว้า เมื่อร่างกายถูกจัดท่าให้เล็กลงในเฟรม แม้จะอยู่ในภาพถ่ายแฟชั่นหรู แต่ก็ยังถูกทำให้กลายเป็นข้อยกเว้นหรือสิ่งที่ต้องเบลอ ไม่ใช่ตัวแบบที่มีพื้นที่เต็มในเรื่องเล่า
การแสดงตัวแทนในแฟชั่นที่ติดอยู่กับโมเมนต์พิเศษแทนความปกติ
ประสบการณ์ของสไตลิสต์แนวหน้าชี้ให้เห็นชัดว่าหุ่นโค้งเว้ายังคงปรากฏในภาพถ่ายแฟชั่นหรูแบบกระจายตัว ไม่ใช่เป็นมาตรฐาน Jeanie Annan‑Lewin มองว่าช่วงปี 2019 ถึงช่วงต้นทศวรรษ 2020 เป็นระยะที่เห็นการเปลี่ยนแปลงได้ชัด นางแบบหุ่นโค้งเว้าขึ้นปก ขึ้นแคมเปญ และมีพื้นที่มากขึ้นบนรันเวย์ แต่กระแสกลับทรงตัวหรือถดถอยในเวลาต่อมา หลายแบรนด์ใช้แคมเปญเดี่ยวที่ครอบคลุมเป็นหลักฐานว่าตัวเองมีความก้าวหน้า ขณะที่งานเอดิทอเรียลส่วนใหญ่ยังยึดติดกับมาตรฐานความงามในอุตสาหกรรมแบบเดิม
สิ่งที่น่าหงุดหงิดคือเมื่อนางแบบไซซ์ใหญ่ถูกแคสต์ พวกเธอถูกทำให้กลายเป็นโมเมนต์โดดเดี่ยวที่ถูกพูดถึงว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญ มากกว่าจะเป็นตัวอย่างปกติของการแสดงตัวแทนในแฟชั่น การผลักหุ่นโค้งเว้าให้เป็นแค่ไฮไลต์พิเศษทำให้ร่างกายขนาดอื่น ๆ ยังคงถูกมองว่าแปลกแยก ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของความปกติในภาพถ่ายแฟชั่นหรู และทำให้การประกาศเรื่องความหลากหลายของร่างกายดูเหมือนกลยุทธ์ภาพลักษณ์มากกว่าการเปลี่ยนระบบ
ทางออกระยะยาว เมื่อการเปิดกว้างต้องเลิกเป็นหัวข้อโปรโมต
หากแฟชั่นหรูต้องการหลุดออกจากวังวนการใช้ความหลากหลายของร่างกายเป็นแค่โสโลแกน สิ่งที่ต้องเปลี่ยนไม่ใช่คำพูด แต่คือโครงสร้าง ตั้งแต่การลงทุนผลิตไซซ์หลากหลาย การส่งตัวอย่างเสื้อผ้าทุกไซซ์ให้ทีมสไตลิ่ง ไปจนถึงการให้ช่างภาพและครีเอทีฟไดเรกเตอร์ทบทวนวิธีจัดองค์ประกอบที่ไม่ทำให้ร่างกายไซซ์ใหญ่กลายเป็นเรื่องยกเว้น เป้าหมายไม่ใช่การสร้างแคมเปญดึงความสนใจครั้งเดียว แต่คือการทำให้การแสดงตัวแทนในแฟชั่นเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นทุกซีซัน
สำหรับอนาคต Jeanie Annan‑Lewin เคยกล่าวไว้ว่าจุดหมายปลายทางคือวันที่ความเปิดกว้างฝังอยู่ในทุกสิ่งมากพอจนไม่ต้องหยิบยกมาพูดถึงอีก นั่นคือวันที่ความหลากหลายของร่างกายไม่ต้องถูกใส่ในบรีฟเป็นธีม แต่ปรากฏในภาพถ่ายแฟชั่นหรูอย่างเป็นเรื่องปกติ ผู้ชมไม่ต้องตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นหุ่นโค้งเว้า เพราะพวกเขาคุ้นเคยกับการได้เห็นตัวเองและคนรอบตัวสะท้อนอยู่ในเฟรมอยู่แล้ว จนเมื่อถึงวันนั้น คำว่าการเป็นตัวแทนในแฟชั่นจะเลิกเป็นสโลแกน และกลายเป็นความจริงที่ทุกคนสัมผัสได้
