ค้นพบความสนใจของคุณ ไปด้วยกัน

ดีลจริง รีวิวตรงไปตรงมา และเรื่องราวการช้อปปิ้งจากคนที่มีความสนใจเดียวกับคุณ — ทุกวันบน ZestBuy

ค้นพบความสนใจของคุณ ไปด้วยกันดีลจริง รีวิวตรงไปตรงมา และเรื่องราวการช้อปปิ้งจากคนที่มีความสนใจเดียวกับคุณ — ทุกวันบน ZestBuy

สามเสาหลักเศรษฐกิจสุขภาพ: แผนใหญ่ที่ต้องถึงมือประชาชน

สามเสาหลักเศรษฐกิจสุขภาพ: แผนใหญ่ที่ต้องถึงมือประชาชน
ความสนใจ|การใช้ชีวิตอย่างมีสุขภาพดี

เป้าหมายใหญ่ต้องเริ่มจากระบบสุขภาพที่คนเข้าถึงได้

เศรษฐกิจสุขภาพคือระบบเศรษฐกิจที่นำการดูแลสุขภาพ การท่องเที่ยว งานวิจัย และนวัตกรรมทางการแพทย์มาเชื่อมกัน เพื่อสร้างทั้งคุณภาพชีวิตและมูลค่าทางธุรกิจอย่างต่อเนื่อง รัฐบาลกำลังผลักดัน Wellness Economy ให้เป็นเครื่องยนต์เศรษฐกิจใหม่ โดยตั้งเป้ามูลค่า 3.5 ล้านล้านบาทภายในปี 2575 เป้าหมายนี้เกิดขึ้นในจังหวะที่เศรษฐกิจเดิมใกล้เต็มเพดาน ขณะสังคมสูงวัยและความสนใจเรื่องอายุยืนกำลังขยายตลาด แต่ความสำเร็จไม่ควรวัดจากขนาดตลาดอย่างเดียว หากบริการสุขภาพยังเป็นสิ่งที่คนมีรายได้สูงเข้าถึงก่อน แผนเศรษฐกิจย่อมสร้างการเติบโตโดยทิ้งคนส่วนใหญ่ไว้ข้างหลัง ภารกิจของรัฐจึงไม่ใช่เพียงประกาศเป้าหมาย หากต้องเชื่อมงบประมาณ มาตรฐานบริการ และความร่วมมือระหว่างหน่วยงานให้เกิดผลที่ประชาชนสัมผัสได้

แผนขับเคลื่อนถูกกำหนดหลังการประชุมคณะกรรมการส่งเสริมและพัฒนาเศรษฐกิจสุขภาพของประเทศไทยครั้งแรกในปี 2569 โดยมี ศ.ดร.ยศชนัน วงศ์สวัสดิ์ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เป็นประธาน ทิศทางสำคัญคือการประสานงานที่มีอยู่ ไม่ใช่ตั้งโครงการใหม่ซ้ำซ้อน หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะกลับไปทบทวนรายละเอียดและกำหนดวิธีทำงานร่วมกันภายใน 2–3 เดือน โครงการที่ใช้งบเดิมให้หน่วยงานรับผิดชอบตามภารกิจ ส่วนเรื่องเร่งด่วนหรือที่ต้องใช้งบเพิ่มสามารถเสนอคณะรัฐมนตรีพิจารณา

เสาแรกและเสาที่สอง: ป้องกันโรค พร้อมกระจายรายได้

เสาแรกคือ Preventive Health Hub ที่ให้กระทรวงสาธารณสุขเป็นแกนหลัก พัฒนาแพ็กเกจตรวจสุขภาพมาตรฐาน 4 แผนตามช่วงอายุ เพื่อให้คนเข้าถึงสุขภาพเชิงป้องกันได้มากขึ้น และเชื่อมโรงพยาบาลกับธุรกิจที่พักและท่องเที่ยว นี่เป็นทิศทางที่ควรให้ความสำคัญ เพราะการป้องกันโรคไม่ควรเป็นบริการเฉพาะกลุ่มที่มีกำลังซื้อ การออกแบบแพ็กเกจให้เหมาะกับวัยและเข้าถึงได้จริงจะเป็นบททดสอบว่าคำว่าเศรษฐกิจสุขภาพไทยครอบคลุมประชาชนเพียงใด

เสาที่สองคือ Thailand Healing Destinations ซึ่งมุ่งพัฒนาโรงแรมให้เป็นพื้นที่ฟื้นฟูสุขภาพ เชื่อมกับโรงพยาบาล และสร้างเครือข่ายเมืองสุขภาพทั่วประเทศ เพื่อขยายการท่องเที่ยวสุขภาพและกระจายรายได้สู่ภูมิภาค โดยต้องอาศัยความร่วมมือของกระทรวงสาธารณสุขกับกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา แนวทางนี้มีโอกาสสร้างงานให้ธุรกิจท้องถิ่น แต่การติดป้ายว่าเมืองใดเมืองหนึ่งเป็นจุดหมายด้านสุขภาพยังไม่พอ รัฐควรวางมาตรฐานบริการและทำให้ชุมชนมีส่วนร่วมในห่วงโซ่รายได้ ไม่ใช่ปล่อยให้ประโยชน์ตกอยู่กับโรงแรมหรือผู้ให้บริการรายใหญ่เท่านั้น

เสาที่สาม: เปลี่ยนงานวิจัยเป็นนวัตกรรมที่ใช้ได้จริง

Thailand Innovation Hub คือเสาที่มุ่งต่อยอดวิทยาศาสตร์สู่อุตสาหกรรมสุขภาพมูลค่าสูง ทั้งยา วัคซีน เครื่องมือแพทย์ เทคโนโลยีชีวภาพ อาหารแห่งอนาคต และบริการสุขภาพ หัวใจของ Scientific Wellness ไม่ใช่การมีงานวิจัยอยู่ในห้องปฏิบัติการ แต่คือการทำให้งานนั้นผ่านการทดสอบ ได้รับการกำกับดูแล และนำไปใช้หรือผลิตได้จริง แนวทางที่หารือรวมถึงการเชื่อมข้อมูลการทดลองทางคลินิกระหว่างภาครัฐ เอกชน และโรงพยาบาล พร้อมสร้างความร่วมมือระหว่างสถาบันวิจัยกับอุตสาหกรรม

การเร่งนวัตกรรมต้องเดินคู่กับความปลอดภัยและความรับผิดชอบ งานด้านเซลล์และยีนบำบัด ตลอดจนการศึกษาปลูกถ่ายอวัยวะข้ามสายพันธุ์ ต้องมีหน่วยงานกำกับดูแลและจริยธรรมวิจัยที่ชัดเจน อีกทั้งยังมีข้อเสนอให้ทบทวนกฎระเบียบด้านการวิจัยในมนุษย์ ผลิตภัณฑ์การแพทย์ขั้นสูง และสมุนไพร เพื่อลดคอขวดระหว่างงานวิจัยกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ขณะเดียวกัน รัฐระบุเป้าหมายดึงเงินลงทุนใหม่กว่า 6.8 หมื่นล้านบาท และคาดผลต่อเศรษฐกิจไม่น้อยกว่า 0.5% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ ตัวเลขเหล่านี้ควรเดินพร้อมหลักประกันว่าเทคโนโลยีใหม่ปลอดภัยและเกิดประโยชน์ต่อระบบสุขภาพ

สามเสาหลักเศรษฐกิจสุขภาพ: แผนใหญ่ที่ต้องถึงมือประชาชน

บทบาทรัฐ เอกชน และชุมชนคือเงื่อนไขชี้ขาด

รัฐต้องทำหน้าที่กำหนดทิศทาง ลดความซ้ำซ้อน และกำกับมาตรฐาน เอกชนช่วยลงทุน พัฒนาบริการ และพางานวิจัยไปสู่การใช้งาน ส่วนโรงพยาบาลและศูนย์วิจัยต้องทำงานเชื่อมกันมากกว่าต่างฝ่ายต่างเดิน สมาคมโรงพยาบาลเอกชนเสนอให้เร่งนำความรู้จากห้องทดลองไปใช้จริง และเชื่อมโรงพยาบาล ศูนย์วิจัย และศูนย์บริการสุขภาพ เพื่อสร้างระบบนิเวศที่ยั่งยืน จุดที่ต้องไม่มองข้ามคือความเหลื่อมล้ำ คนที่มีฐานะดีกว่าเข้าถึงบริการเวลเนสและการดูแลเพื่ออายุยืนได้ก่อน ขณะที่หลายครัวเรือนยังให้ความสำคัญกับรายได้และปัญหาปากท้อง การออกแบบบริการจึงต้องคำนึงถึงการเข้าถึงของประชาชนทั่วไป ไม่ใช่พัฒนาตลาดพรีเมียมเป็นคำตอบทั้งหมด

ชุมชนควรเป็นหุ้นส่วนตั้งแต่การกำหนดโจทย์ ไม่ใช่เพียงฉากหลังของการท่องเที่ยวหรือผู้รับบริการปลายทาง การนำงานวิจัยไปปรับใช้ในพื้นที่และเชื่อมกับบริการที่ชุมชนมีส่วนร่วม จะช่วยให้ประโยชน์ด้านสุขภาพและรายได้กระจายกว้างขึ้น นายกสมาคมโรงพยาบาลเอกชนประเมินว่าอาจต้องใช้เวลาประมาณ 5 ปีจึงจะเห็นผลลัพธ์ชัดเจน ดังนั้น แผน 3.5 ล้านล้านบาทควรถูกตัดสินจากความสามารถในการป้องกันโรค ยกระดับบริการ และสร้างโอกาสอย่างทั่วถึง ไม่ใช่เพียงเม็ดเงินลงทุนหรือจำนวนนักท่องเที่ยว หากสามเสาหลักเชื่อมถึงประชาชนได้จริง Wellness Economy จึงจะเป็นการเติบโตที่ยั่งยืน มากกว่าเป้าหมายทางเศรษฐกิจบนกระดาษ

ZestBuy ได้รับค่าคอมมิชชั่นเมื่อคุณช้อปผ่านลิงก์ของเรา โดยคุณไม่ต้องจ่ายเพิ่ม

You May Also Like

Comments
พูดอะไรบางอย่าง...
ยังไม่มีความคิดเห็น มาเป็นคนแรกที่แบ่งปันความคิดเห็นของคุณ!