ศิลปินป๊อปไทยบุกเวทีเทศกาลระดับโลก ต่อไปคือการปักธงตัวตนบนสากล

จากเวทีบ้านเรา สู่ยุทธศาสตร์ใหม่ของศิลปินไทยเวทีสากล

ศิลปินไทยเวทีสากล คือการที่ศิลปินจากวงการเพลงป๊อปของไทยใช้เทศกาลดนตรีระดับนานาชาติเป็นพื้นที่นำเสนอผลงาน ตัวตน และวัฒนธรรมต่อผู้ชมต่างประเทศ เพื่อสร้างฐานแฟนเพลงข้ามพรมแดน เพิ่มความน่าเชื่อถือในอุตสาหกรรม และผลักดันซอฟต์พาวเวอร์ไทยให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกระแสหลักบนเวทีโลก ผ่านทั้งการแสดงสด การคอลแลบ และการผสมผสานเสียงดนตรีร่วมสมัยกับรากทางวัฒนธรรมในแบบไทย

สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับ MINTTHY MEYOU และแบมแบม ไม่ใช่แค่โอกาสเฉพาะตัว แต่สะท้อนการเปลี่ยนโฉมยุทธศาสตร์ส่งออกดนตรีไทยอย่างชัดเจน MINTTHY ศิลปินจากค่ายอินดี้ก้าวขึ้นเวทีใหญ่ Pop Culture Festival – The Young World Order ที่กรุงโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พร้อมทีมแดนเซอร์เยาวชน 12 คนที่เธอลงไปเทรนเอง การออกแบบโชว์ภาษาไทยผสมสามช่าในกรอบเพลงป๊อปทำให้ความเป็นไทยถูกเสนอแบบสนุก ทันสมัย ไม่ติดกรอบโบราณ นี่คือการประกาศว่าเมื่อต้องเล่นเกมระดับโลก ศิลปินไทยไม่จำเป็นต้องลดทอนตัวตน แต่ต้องกล้าเอาความเป็นไทยขึ้นเวทีให้เต็มสเตจ

MINTTHY และ MEYOU เมื่อเวทีเทศกาลกลายเป็นห้องทดลองตัวตนใหม่

การขึ้นเวที Pop Culture Festival ของ MINTTHY มีความหมายมากกว่าการไปโชว์ต่างประเทศ เพราะเธออยู่ในไลน์อัปเดียวกับดีเจระดับโลกอย่าง Alan Walker และ Nicky Romero นี่คือการได้ยืนเคียงข้างผู้เล่นตัวจริงของซีนสากล ทำให้ศิลปินป๊อปไทยถูกมองในฐานะเพื่อนร่วมวงการ ไม่ใช่เพียงแขกรับเชิญจากประเทศเล็ก เธอเลือกดีไซน์โชว์แบบ Thailand Only ใส่กลิ่นสามช่าและภาษาที่คนดูไม่เข้าใจทั้งหมด แต่กลับสร้างเอกลักษณ์ชัดเจน สิ่งนี้ส่งสัญญาณว่าความกล้าที่จะพูดภาษาเพลงของตัวเอง คือทุนสำคัญที่สุดบนเวทีนานาชาติ

ด้าน MEYOU การไปขึ้น ZANDARI FESTA ซึ่งเป็นเทศกาลดนตรีระดับนานาชาติที่จัดในย่านฮงแด กรุงโซล ระหว่างวันที่ 4–6 กันยายน เปิดโอกาสให้เขานำเพลงของตัวเองไปพบผู้ฟังต่างชาติอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่ได้เปลี่ยนแนวเพื่อเอาใจใคร แต่ใช้เสียงร้องและงานเขียนที่เป็นเอกลักษณ์สร้างพื้นที่เล็กๆ ให้เพลงไทยในใจผู้ชมเกาหลีและแฟนหลายประเทศ การพบปะและแลกเปลี่ยนกับศิลปินจากหลากหลายประเทศไม่เพียงเพิ่มเครือข่าย แต่ทำให้ศิลปินรุ่นใหม่เห็นว่ามาตรฐานอุตสาหกรรมสากลคืออะไร และตัวเองจะยืนตรงไหนบนมาตรฐานนั้น ถ้าศิลปินไทยรุ่นถัดไปมองเทศกาลเช่นนี้เป็นห้องทดลองและโรงเรียน จะเกิดคลื่นใหม่ที่แกร่งขึ้นและกล้าขึ้น

Very Thai Music Festival เมื่อเทศกาลคือเครื่องยนต์ซอฟต์พาวเวอร์ไทย

ถ้า MINTTHY และ MEYOU คือสเตจของศิลปินรายบุคคล Very Thai Dian Feng Music Festival คือการขยับระดับซอฟต์พาวเวอร์ไทยผ่านเทศกาลดนตรีระดับนานาชาติอย่างมีแผน กลุ่มธุรกิจหนึ่งยกแบรนด์เรดบูลไปจัดมหกรรมดนตรีและวัฒนธรรมในเมืองหูโจว ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 5–6 กันยายน จัดต่อเนื่องเป็นปีที่ 4 เพื่อใช้ดนตรี ศิลปิน อาหาร และกิจกรรมวัฒนธรรมสร้างการจดจำภาพความสนุกและพลังสร้างสรรค์จากไทย ไลน์อัป 16 กลุ่มศิลปิน รวมถึงแบมแบม กอล์ฟ ฟักกลิ้งฮีโร่ 4EVE NexT1DE และน้องหมีเนย ร่วมกับศิลปินจีนอย่าง THE8 และโจวเซิน ทำให้งานนี้ไม่ใช่แค่คอนเสิร์ต แต่เป็นสนามซ้อมการอยู่ร่วมกันของสองวัฒนธรรม

ตัวเลขผู้ร่วมงานกว่า 80,000 คน และยอดชมถ่ายทอดสดออนไลน์มากกว่า 410 ล้านครั้ง คือหลักฐานว่าศิลปินไทยต่างประเทศไม่ใช่ภาพฝัน แต่เป็นข้อเท็จจริงในเชิงอุตสาหกรรม จุดน่าสนใจคือการนำเพลงจีนที่คนดูคุ้นเคยมาตีความใหม่ในสไตล์ไทย ใส่จังหวะสามช่า เครื่องดนตรีไทย และเนื้อร้องภาษาไทย จนกลายเป็นโชว์ที่หาดูไม่ได้จากเวทีทั่วไป นี่คือการใช้ดนตรีเป็นภาษากลางที่ไม่บังคับให้ใครต้องเลือกข้างวัฒนธรรม แต่ชวนให้ทั้งสองฝั่งลองสนุกด้วยกัน ซึ่งเป็นหัวใจของซอฟต์พาวเวอร์ไทย ถ้าเรามองเทศกาลแบบนี้เป็นเครื่องยนต์ ยุทธศาสตร์ดนตรีของไทยในอนาคตต้องคิดถึงการออกแบบประสบการณ์ครบวงจร ทั้งเวทีหลัก หมู่บ้านไทย อาร์ตทอย และกิจกรรมมีส่วนร่วม ไม่ใช่แค่รายชื่อศิลปิน

ต่อไปของศิลปินไทยต่างประเทศ คือการปักหมุดระยะยาวบนแผนที่โลก

สิ่งที่คลื่นศิลปินใหม่ทำให้เห็นชัดคือ เวทีเทศกาลนานาชาติไม่ใช่แค่การไปเล่นหนึ่งรอบแล้วกลับบ้าน แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างฐานแฟนเพลงข้ามพรมแดน และเครดิตในสายตาอุตสาหกรรมทั่วโลก การที่ MINTTHY ได้แชร์ไลน์อัปกับดีเจระดับโลก การที่ MEYOUใช้สเตจฮงแดเปิดมุมมองใหม่ในการทำงานเพลง หรือการที่แบมแบมและทุกศิลปินใน Very Thai เชื่อมกับผู้ชมหลักแสนและคนดูออนไลน์หลักร้อยล้าน ล้วนเป็นการสะสมแต้มทางชื่อเสียงที่ต่อยอดได้ทั้งทัวร์ต่างประเทศ งานคอลแลบ และการขยายตลาดดิจิทัล

เมื่อองค์กรธุรกิจใหญ่ประกาศชัดว่าต้องการพาความสามารถของคนไทยไปสู่ระดับสากลในโอกาสครบรอบ 70 ปี แปลว่าซอฟต์พาวเวอร์ไทยไม่ใช่คำสวยหรู แต่เริ่มมีโครงสร้างรองรับมากขึ้น ต่อไปสิ่งที่ศิลปินไทยเวทีสากลต้องคิดไม่ใช่แค่ว่าจะได้ไปเล่นที่ไหน แต่ต้องถามว่าไปทำอะไรกับพื้นที่นั้น จะเล่าเรื่องตัวเองอย่างไรให้คนต่างวัฒนธรรมเข้าใจ และจะกลับมาส่งต่อโอกาสให้รุ่นต่อไปแบบไหน ถ้าเราวางศิลปินรุ่นใหม่ในบทบาทผู้ส่งออกวัฒนธรรมอย่างจริงจัง ดนตรีไทยจะไม่ใช่ความภูมิใจเฉพาะในประเทศ แต่จะกลายเป็นหนึ่งในภาษาหลักที่คนทั่วโลกรู้จักและอยากฟัง