Soundgarden คืออะไร และเหตุผลที่เราควรยกให้เป็นสถาปนิกแห่งร็อกกรันจ์ซีแอตเทิล
Soundgarden คือวงร็อกจากเมืองซีแอตเทิลที่ผสมเสียงฮาร์ดร็อก เฮฟวีเมทัล พังก์ และอัลเทอร์เนทีฟเข้าด้วยกันจนกลายเป็นเสียงร็อกกรันจ์ที่มีเอกลักษณ์ พวกเขาไม่ได้เป็นแค่วงดังยุค 90s แต่เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกที่วางรากฐานให้กรันจ์หลุดออกจากวงการนอกกระแสไปสู่เวทีโลก โดยใช้ทั้งความดิบเถื่อนและความซับซ้อนเชิงดนตรีสร้างแนวทางใหม่ของฮาร์ดร็อกที่ยังส่งอิทธิพลถึงศิลปินรุ่นหลังจนถึงปัจจุบัน
หากจะหา “วงดนตรีตำนาน 90s” ที่เป็นตัวอย่างชัดเจนของการปฏิวัติดนตรีร็อก Soundgarden คือชื่อที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พวกเขาเป็นวงระดับรากแก้วของกระแสกรันจ์ซีแอตเทิล ตั้งแต่วงก่อตั้งในปี 1984 จนถูกจัดอยู่ในกลุ่ม Big Four ของเมืองเดียวกันร่วมกับ Nirvana Pearl Jam และ Alice in Chains สิ่งสำคัญคือ Soundgarden เป็นวงแรกในกลุ่มนี้ที่ได้เซ็นสัญญากับค่ายเมเจอร์ ทำหน้าที่เหมือนผู้เปิดประตูให้กระแสดนตรีนอกกระแสทะลักเข้าสู่กระแสหลักของโลก ทำให้กรันจ์ไม่ใช่แค่ซีนใต้ดิน แต่กลายเป็นหน้าประวัติศาสตร์ฮาร์ดร็อกอย่างแท้จริง
เสียงร็อกกรันจ์ที่ไม่เดินตามสูตร: เคมีฮาร์ดร็อก เมทัล และอัลเทอร์เนทีฟของ Soundgarden
จุดที่ทำให้หลายคนเรียก Soundgarden ว่า “ซาวด์การ์เดน ตำนาน” ไม่ใช่แค่เพราะความสำเร็จเชิงกระแส แต่เพราะพวกเขากล้ารื้อสูตรฮาร์ดร็อกแล้วสร้างภาษาดนตรีของตัวเอง Soundgarden ผสมความหนักแน่นของเฮฟวีเมทัลแบบ Black Sabbath และ Led Zeppelin เข้ากับความดิบก้าวร้าวของพังก์ร็อก แล้วปั้นออกมาเป็นเสียงร็อกกรันจ์ที่ทั้งหนา หนัก แต่ซ่อนเลเยอร์ทางอารมณ์และรายละเอียดที่คาดไม่ถึง เมื่อฟังแล้วจึงสัมผัสได้มากกว่าแค่พลัง แต่ยังเห็นมิติด้านศิลปะและการออกแบบเสียงที่เฉียบคม
ดนตรีของ Soundgarden ไม่ได้เดินตามสูตรร็อกแบบสามคอร์ดตรงไปตรงมา พวกเขามักเลือกใช้จังหวะดนตรีที่แปลกหู เช่น 7/4 หรือ 5/4 ผสานกับการตั้งสายกีตาร์แบบ Alternate Tunings ทำให้เพลงเต็มไปด้วยความหลอน แปลก เข้มข้น อย่างริฟฟ์กีตาร์ของ Kim Thayil ที่มีทั้งความหนักและบรรยากาศเฉพาะตัว นี่คือเหตุผลที่เมื่อเราย้อนกลับไปฟังงานยุค 90s ของพวกเขาในวันนี้ เพลงกลับไม่ให้ความรู้สึกว่าล้าสมัย แต่ยังทันสมัยในเชิงไอเดียและพลังของเสียงร็อกกรันจ์อยู่เสมอ
Chris Cornell และเสียงร้องที่นิยามใหม่ว่า “นักร้องร็อกต้องกล้าเปลือยอารมณ์”
ถ้าดนตรีของ Soundgarden คือโครงกระดูก เสียงร้องของ Chris Cornell ก็คือหัวใจที่สูบฉีดเลือดให้ทุกเพลงมีชีวิต Cornell ไม่ได้เป็นแค่นักร้องนำ เขาคือหนึ่งในเสียงร็อกที่ทรงอิทธิพลที่สุดของยุค 90s พลังเสียงของเขามีช่วงกว้าง สามารถแผดเสียงแหบพร่าแต่นุ่มลึกในท่อนเบา ก่อนพุ่งขึ้นไปแผดร้องในโน้ตสูงอย่างเปี่ยมอารมณ์ เสียงนี้ทำให้เพลงอย่าง Black Hole Sun และ Spoonman กลายเป็นมากกว่าเพลงฮิต แต่เป็นบทเรียนเรื่องการใช้เสียงสร้างบรรยากาศทั้งดึงดูด หม่นหมอง และทรงพลังในเวลาเดียวกัน
ผลกระทบของ Cornell ต่อวงการร้องนำร็อกอยู่ที่การกล้าปล่อยอารมณ์อย่างไม่ประนีประนอม เขาแสดงให้เห็นว่านักร้องร็อกไม่จำเป็นต้องแข็งกร้าวตลอดเวลา แต่สามารถสลับความเปราะบางและความดุเดือดในเพลงเดียวกันได้ เสียงของเขาจึงกลายเป็นต้นแบบให้นักร้องรุ่นใหม่ที่ต้องการผสมความหนักแน่นกับความลึกทางอารมณ์ หลายคนมองว่า Cornell คือคำจำกัดความของคำว่า Rock Artistry เพราะเขาใช้เสียงร้องสร้างงานศิลปะที่ไม่สยบยอมต่อสูตรตลาด และการจากไปของเขาในปี 2017 ทำให้โลกดนตรีสูญเสียเสียงที่แทบไม่มีใครเลียนแบบได้
ยุคทอง Superunknown และ Down on the Upside กับการกำหนดหน้าตากรันจ์ในยุค 90s
เมื่อพูดถึงการที่ Soundgarden สร้างหน้าประวัติศาสตร์ฮาร์ดร็อกและกรันจ์ยุค 90s เราเลี่ยงไม่ได้ที่จะพูดถึง Superunknown อัลบั้มปี 1994 ที่ถูกยกให้เป็นจุดสูงสุดทั้งรายได้และคำวิจารณ์ของวง อัลบั้มนี้เปิดตัวอันดับ 1 บนชาร์ต Billboard 200 และคว้า 2 รางวัล Grammy Awards พร้อมสร้างเพลงระดับตำนานอย่าง Black Hole Sun ที่กลายเป็นเพลงอันเธ็มประจำยุค 90s ความสำเร็จนี้ตอกย้ำว่าเสียงร็อกกรันจ์ซีแอตเทิลไม่ใช่แค่กระแสชั่วคราว แต่คือแรงขับเคลื่อนสำคัญในการนิยามภาพเสียงและความหม่นหมองของยุคสมัยนั้น
หลังจาก Superunknown วงยังไม่หยุดพัฒนา และปล่อย Down on the Upside ในปี 1996 ซึ่งเผยอีกด้านหนึ่งของ Soundgarden เพราะวงเริ่มทดลองกับเสียงและบรรยากาศที่หลากหลายมากขึ้น ขณะเดียวกันก็ยังรักษาเอกลักษณ์ของกีตาร์และเสียงร้องเอาไว้ ถ้า Superunknown คือการประกาศศักดาอย่างชัดเจน Down on the Upside คือคำตอบว่า Soundgarden ไม่ยอมติดกรอบคำว่ากรันจ์ แต่พร้อมขยายพรมแดนของตัวเอง เพลงในยุคนี้จึงเป็นหลักฐานว่าพวกเขาไม่ได้ยึดติดกับรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง และนี่แหละที่ทำให้ชื่อ Soundgarden ถูกนับเป็นวงดนตรีตำนาน 90s ที่ยังมีอะไรให้ค้นพบอีกมากเมื่อย้อนกลับไปฟัง
จากการแยกวงสู่มรดกที่ไม่เคยดับ: ทำไม Soundgarden ยังสำคัญต่อศิลปินยุคนี้
แม้ Soundgarden จะประกาศยุติวงในปี 1997 ก่อนจะกลับมารวมตัวอีกครั้งในปี 2010 และออก King Animal ในปี 2012 เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดสุดท้ายที่มี Chris Cornell เส้นทางของวงเต็มไปด้วยการเปลี่ยนผ่านและจุดจบที่น่าเสียดายจากการเสียชีวิตของ Cornell ในปี 2017 แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือมรดกทางดนตรีที่พวกเขาทิ้งไว้ Soundgarden แสดงให้เห็นว่าการมีเอกลักษณ์ของตัวเองสามารถทำให้ผลงานอยู่เหนือกาลเวลาได้ และงานของพวกเขายังคงสื่อสารกับคนฟังรุ่นใหม่ไม่ว่าจะผ่านความหนัก ความหม่น หรือความสับสนในเนื้อเพลง
ทุกครั้งที่ศิลปินรุ่นหลังหยิบองค์ประกอบจากกรันจ์ อัลเทอร์เนทีฟร็อก และเฮฟวีเมทัลมาผสมกัน พวกเขากำลังเดินบนเส้นทางที่ Soundgarden เคยเปิดไว้ก่อนแล้ว เพลงของวงเป็นตัวอย่างว่าร็อกไม่จำเป็นต้องลดทอนความซับซ้อนเพื่อเอาใจตลาด กระแสหลักสามารถรองรับงานที่มีทั้งความดิบและความลึกได้ หากมันจริงใจและมีวิสัยทัศน์ชัดเจน นี่คือเหตุผลที่ชื่อ Soundgarden ยังคงมีพื้นที่ในประวัติศาสตร์ดนตรีร็อก แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี และเมื่อเสียงของพวกเขายังถูกเปิดซ้ำในหูคนฟังรุ่นใหม่ มรดกของ Soundgarden ก็ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่แค่ในความทรงจำ แต่ในดีเอ็นเอของเสียงร็อกกรันจ์ยุคปัจจุบันด้วย
