เวทีใหม่เปิดฉากด้วยชัยชนะของ Carmelle
ยูโรวิชั่นเอเชียคือการประกวดเพลงระดับภูมิภาคที่รวบรวมตัวแทนจากประเทศต่าง ๆ ในเอเชียมาแข่งขันด้วยบทเพลงและการแสดงบนเวทีเดียวกัน โดยครั้งแรกจัดรอบชิงชนะเลิศที่กรุงเทพฯ และมีผู้เข้าแข่งขันจาก 11 ประเทศ การเปิดตัวครั้งนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงการเพิ่มเวทีใหม่ แต่เป็นบททดสอบว่าเสียงดนตรีจากเอเชียจะเล่าเรื่องร่วมกันได้แค่ไหน คำตอบเบื้องต้นมาจาก Carmelle Collado นักร้องวัย 19 ปีจากฟิลิปปินส์ ผู้คว้าตำแหน่งผู้ชนะยูโรวิชั่นครั้งแรกของรายการด้วยเพลงแดนซ์ป๊อป “Sobra-Sobra” เธอทำคะแนนรวม 211 คะแนนจากคณะกรรมการและผู้ชมทั่วโลก โดยได้ 93 คะแนนจากคณะกรรมการ และ 118 คะแนนจากการโหวตของสาธารณชน การนำทั้งสองส่วนได้คะแนนสูงสุดสะท้อนว่าเธอไม่ได้ชนะด้วยภาพจำบนเวทีเพียงอย่างเดียว แต่ยังเข้าถึงผู้ชมได้กว้างด้วย

“Sobra-Sobra” มีเอกลักษณ์เกินกว่าเพลงแดนซ์ป๊อป
สิ่งที่ทำให้ Carmelle Sobra-Sobra น่าจับตา คือการผสมเสียงป๊อปและแร็ปเข้ากับเครื่องดนตรีฟิลิปปินส์ดั้งเดิม ทั้งคูบิง เครื่องดนตรีไม้ไผ่ที่ใช้ดีดบริเวณปาก และคูลินตัง ชุดฆ้องขนาดเล็ก เพลงร้องสลับภาษาตากาล็อกกับภาษาอังกฤษ จึงมีทั้งจังหวะร่วมสมัยและรากทางวัฒนธรรมที่ไม่ถูกกลบด้วยสูตรเพลงแข่งขัน Carmelle อธิบายว่าเพลงนี้ยกย่องผู้หญิงฟิลิปปินส์ที่เป็นอิสระ เข้มแข็ง และไม่ต้องขอโทษในตัวตนของตนเอง ประเด็นดังกล่าวทำให้การแสดงมีจุดยืนชัดกว่าการร้องเพื่อโชว์พลังเสียงอย่างเดียว อีกทั้งยังสอดคล้องกับบุคลิกของนักร้องที่ผ่านเวทีประกวดและรายการโทรทัศน์มาก่อน ชัยชนะครั้งแรกนี้จึงเป็นทั้งก้าวสำคัญของเธอและสัญญาณว่าเพลงที่ผสานอัตลักษณ์ท้องถิ่นกับภาษาป๊อปสากลมีโอกาสเชื่อมถึงผู้ชมวงกว้าง
ต็อก เทียนคว้าอันดับ 3 ด้วยโชว์ที่เล่าเรื่องผ่านภาพ
ต็อก เทียน ตัวแทนเวียดนามจบการแข่งขันในอันดับ 3 ด้วยคะแนน 164 คะแนน จากผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 11 ราย ส่วนตัวแทนเจ้าภาพอย่าง MANG x DAOU ได้อันดับ 2 ด้วยเพลง “Aroma” ผลลัพธ์นี้ทำให้เวียดนามมีตำแหน่งบนโพเดียมตั้งแต่การจัดครั้งแรก และย้ำว่าการแข่งขันไม่ได้มีเพียงเรื่องราวของผู้ชนะเท่านั้น เพลง “Em Tiên” ของต็อก เทียนผสานองค์ประกอบดั้งเดิมเข้ากับดนตรีสมัยใหม่ โดยใช้ดอกบัวเป็นหัวใจของฉาก พร้อมภาพดวงจันทร์และลวดลายที่ได้แรงบันดาลใจจากวัฒนธรรมเวียดนาม การเปลี่ยนชุดหลายครั้งกลางการแสดงและหมวกทรงกรวยที่นักเต้นสวมช่วยสร้างภาพจำชัดเจน จุดแข็งของโชว์นี้อยู่ที่การทำให้แนวคิดทางวัฒนธรรมปรากฏเป็นภาพบนเวที ส่วนอันดับ 3 ก็ยืนยันว่าการนำเสนอที่มีเรื่องเล่าของตนเองสามารถโดดเด่นได้ แม้ไม่ได้คว้าถ้วยรางวัลสูงสุด
ความสำเร็จครั้งแรกยังมาพร้อมโจทย์ใหญ่
รอบชิงชนะเลิศรวบรวมผู้เข้าแข่งขันจาก 11 ประเทศ ได้แก่ บังกลาเทศ ภูฏาน กัมพูชา ลาว มาเลเซีย มองโกเลีย เนปาล ฟิลิปปินส์ เกาหลีใต้ ไทย และเวียดนาม นับเป็นการขยายการแข่งขันสู่เอเชียครั้งแรกในประวัติศาสตร์ 70 ปีของเวทีนี้ แต่รายชื่อประเทศที่ยังไม่เข้าร่วมก็สะท้อนข้อจำกัดชัดเจน เพราะจีน อินเดีย ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย และปากีสถาน ซึ่งเป็นตลาดดนตรีสำคัญของภูมิภาคยังไม่ได้อยู่ในรายการแข่งขันครั้งเปิดตัว อีกโจทย์คือการสร้างธรรมเนียมของรายการ โดยเจ้าภาพครั้งถัดไปจะคัดเลือกผ่านกระบวนการเสนอราคา แทนการให้ประเทศผู้ชนะจัดงานโดยอัตโนมัติแบบการแข่งขันยุโรป อย่างไรก็ดี Carmelle จะได้โอกาสขึ้นแสดงในเวที Eurovision ที่เมืองบูร์กัส ประเทศบัลแกเรียในปีถัดไป นี่เป็นรางวัลต่อยอดที่ช่วยให้ชัยชนะของเธอมีความหมายเกินกว่าคืนแข่งขัน ส่วนอนาคตของยูโรวิชั่นเอเชียจะขึ้นอยู่กับว่ารายการดึงประเทศและเสียงดนตรีที่หลากหลายกว่านี้เข้ามาได้หรือไม่
โดยรวม การเปิดตัวครั้งนี้มีผู้ชนะที่ชัดเจนและบทเพลงที่มีเอกลักษณ์ แต่คุณค่าระยะยาวจะไม่ได้วัดจากถ้วยของ Carmelle เพียงอย่างเดียว อันดับ 3 ของต็อก เทียนแสดงให้เห็นว่าผู้เข้าแข่งขันจากภูมิภาคมีแนวทางนำเสนอที่แตกต่างกัน ขณะที่การขาดประเทศตลาดใหญ่ยังเป็นช่องว่างที่ผู้จัดต้องเร่งเติม หากรายการขยายความหลากหลายได้จริง เวทีนี้ก็มีโอกาสพัฒนาเป็นพื้นที่ให้ดนตรีเอเชียแสดงเสียงของตนเอง ไม่ใช่เพียงรูปแบบใหม่ที่ยืมความสำเร็จจากเวทีเดิม






