ความคิดถึงไม่ใช่อารมณ์ที่เกิดขึ้นเองโดยไม่มีที่มา
มันไม่ได้เดินเข้ามาหาเราแบบไม่ขออนุญาต
แต่ค่อย ๆ เกิดขึ้นจากการ “นึกถึง” บางสิ่ง บางคน หรือบางช่วงเวลา
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลายครั้งเราคิดว่า
เราคิดถึง…เพราะเรายังผูกพัน
แต่บางทีความจริงอาจง่ายกว่านั้น
เราแค่ยังไม่หยุดนึกถึง
ความคิดถึงคือผลลัพธ์ ไม่ใช่จุดเริ่มต้น
ก่อนจะมีความคิดถึง
มักมีภาพหนึ่งผุดขึ้นมา
เสียงหนึ่งลอยผ่านหัว
หรือประโยคบางประโยคที่เคยพูดกัน
แล้วสมองก็หยิบมันขึ้นมาขยายความรู้สึก
จนกลายเป็นความว่างบางอย่างในใจ
ถ้าไม่มีการนึกถึง
ความคิดถึงก็ไม่มีที่ยืน
ใจเราเป็นคนเลือกว่าจะคิดถึงอะไร
บางคนไม่ได้อยู่ในชีวิตเราแล้ว
แต่ยังอยู่ในหัว
ไม่ใช่เพราะเขาสำคัญกว่าใคร
แต่เพราะเราเผลอเรียกเขากลับมาบ่อยกว่าใคร
ความคิดถึงจึงไม่ใช่เครื่องพิสูจน์ความรักเสมอไป
แต่มันคือหลักฐานว่า
เรายังให้พื้นที่ทางความคิดกับสิ่งนั้นอยู่
ถ้าเราไม่นึกถึง เราก็จะไม่คิดถึง
ประโยคนี้ฟังดูเรียบง่าย
แต่กลับจริงอย่างน่าประหลาด
เมื่อเราค่อย ๆ หยุดนึกถึง
หยุดเปิดเพลงเดิม
หยุดย้อนดูบทสนทนาเก่า
หยุดปล่อยใจไหลกลับไปในที่เดิม
ความคิดถึงก็จะค่อย ๆ เบาลงเอง
ไม่ใช่เพราะเราไม่รู้สึกอะไร
แต่เพราะใจเราได้ไปอยู่กับปัจจุบันมากขึ้น
ความคิดถึงไม่ผิด แต่อย่าให้มันควบคุมเรา
เราสามารถคิดถึงได้
โดยไม่ต้องกลับไป
สามารถระลึกถึง
โดยไม่ต้องจมอยู่ตรงนั้น
บางความคิดถึงมีไว้เพื่อบอกว่า
ครั้งหนึ่งเราเคยรู้สึกดีมากแค่ไหน
ไม่จำเป็นต้องมีไว้เพื่อดึงเรากลับไปเจ็บซ้ำ
สุดท้ายแล้ว
ความคิดถึงไม่ใช่สิ่งที่ต้องกำจัด
แต่คือสิ่งที่เราต้อง “เข้าใจ”
และเมื่อถึงวันที่เราเลือก
จะไม่นึกถึงอีกต่อไป
ความคิดถึงก็จะค่อย ๆ
วางเราลงอย่างอ่อนโยน
