การบำบัดด้วยการพูดคุย
การบำบัดด้วยการพูดคุยเกี่ยวข้องกับการทำงานร่วมกับนักบำบัดเพื่อกำหนดเป้าหมายและเรียนรู้เทคนิคปฏิบัติเพื่อบรรเทาอาการวิตกกังวล การบำบัดทางปัญญาและพฤติกรรม (Cognitive Behavior Therapy) เป็นวิธีการบำบัดด้วยการพูดคุยที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดสำหรับโรควิตกกังวล รวมถึงโรคกลัวที่โล่ง
การบำบัดพฤติกรรมทางปัญญามุ่งเน้นการสอนทักษะเฉพาะทางเพื่อให้ผู้ป่วยสามารถรับมือกับความวิตกกังวลได้ดีขึ้น เผชิญหน้ากับความกังวล และค่อยๆ กลับมาทำกิจกรรมที่หลีกเลี่ยงเนื่องจากความวิตกกังวลได้ การบำบัดพฤติกรรมทางปัญญามักเป็นการรักษาระยะสั้น ความสำเร็จในระยะแรกจะตามมาด้วยอาการที่ดีขึ้น
คุณสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับ:
สิ่งกระตุ้นที่เป็นไปได้และปัจจัยที่ทำให้เกิดอาการตื่นตระหนกหรืออาการคล้ายอาการตื่นตระหนก
วิธีรับมือและทนต่ออาการวิตกกังวล
วิธีการเผชิญหน้ากับความกังวล เช่น ความเป็นไปได้ที่จะมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นในสถานการณ์ทางสังคม
หากคุณอยู่ในสถานการณ์นั้นนานพอและเรียนรู้จากมัน ระดับความวิตกกังวลของคุณจะลดลงทีละน้อย และผลลัพธ์ที่กลัวก็มักจะไม่เกิดขึ้น
การบำบัดด้วยการเผชิญสถานการณ์ถือเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งในการรักษาอาการกลัวที่โล่ง
หากคุณมีปัญหาในการออกจากบ้าน คุณอาจสงสัยว่าจะไปพบนักบำบัดได้อย่างไร นักบำบัดโรคกลัวที่โล่งเข้าใจปัญหานี้ดี
หากคุณกำลังประสบกับภาวะกลัวที่โล่งแจ้งและต้องการกลับบ้าน ควรหานักบำบัดที่สามารถช่วยคุณหาทางเลือกอื่นนอกเหนือจากการไปพบแพทย์ อย่างน้อยก็ในช่วงเริ่มต้นของการรักษา นักบำบัดมักจะเริ่มต้นด้วยการพบคุณที่บ้านหรือที่ที่คุณรู้สึกปลอดภัย นักบำบัดบางคนสามารถจัดการบำบัดผ่านวิดีโอ โทรศัพท์ หรืออีเมลได้
หากอาการกลัวที่โล่งของคุณรุนแรงมากจนไม่สามารถรับการรักษาได้ คุณอาจได้รับประโยชน์จากโปรแกรมผู้ป่วยในแบบเข้มข้นสำหรับโรควิตกกังวลโดยเฉพาะ โปรแกรมผู้ป่วยนอกแบบเข้มข้นโดยทั่วไปจะประกอบด้วยการไปพบแพทย์เฉพาะทางหรือโรงพยาบาลเป็นเวลาครึ่งวันหรือเต็มวัน เป็นเวลาอย่างน้อยสองสัปดาห์ เพื่อพัฒนาทักษะในการจัดการกับความวิตกกังวลของคุณให้ดีขึ้น ในบางกรณี อาจจำเป็นต้องใช้โปรแกรมผู้ป่วยใน ซึ่งรวมถึงการใช้เวลาอยู่ในโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาสำหรับโรควิตกกังวลรุนแรงของคุณ
คุณอาจต้องการขอให้ญาติหรือเพื่อนที่เชื่อถือได้ไปกับคุณในการนัดหมาย ซึ่งสามารถให้ความอบอุ่น ช่วยเหลือ และให้คำปรึกษาแก่คุณหากจำเป็น
ยา
ยาต้านอาการซึมเศร้าบางชนิดมักใช้รักษาอาการกลัวที่โล่งแจ้ง ยาต้านความวิตกกังวลบางครั้งอาจต้องใช้ด้วยความระมัดระวัง ยาต้านอาการซึมเศร้ามีประสิทธิภาพมากกว่ายาต้านความวิตกกังวลในการรักษาโรคกลัวที่โล่งแจ้ง
ยาต้านอาการซึมเศร้า ยาต้านอาการซึมเศร้าบางชนิดที่เรียกว่าสารยับยั้งการดูดซึมเซโรโทนินแบบเลือกสรร (SSRIs) เช่น ฟลูออกซีทีน (Prozac) และเซอร์ทราลีน (Zoloft) ถูกใช้เพื่อรักษาโรคตื่นตระหนกและโรคกลัวที่โล่งแจ้ง ยาต้านอาการซึมเศร้าชนิดอื่นๆ ก็สามารถรักษาอาการกลัวที่โล่งแจ้งได้อย่างมีประสิทธิภาพเช่นกัน นอกจากนี้ ยาต้านอาการซึมเศร้ายังใช้สำหรับภาวะสุขภาพจิตอื่นๆ เช่น ภาวะซึมเศร้า
ยาคลายกังวล เบนโซไดอะซีปีนเป็นยาระงับประสาท ในบางกรณี ผู้ให้บริการด้านสุขภาพอาจสั่งจ่ายยานี้ในฐานะยาคลายกังวลเพื่อบรรเทาอาการวิตกกังวล โดยทั่วไปเบนโซไดอะซีปีนจะใช้เพื่อบรรเทาอาการวิตกกังวลเฉียบพลัน (วิตกกังวลเฉียบพลัน) ในระยะสั้นเท่านั้น เนื่องจากยาเหล่านี้อาจทำให้ติดได้ จึงไม่ควรใช้ในผู้ที่มีความผิดปกติทางความวิตกกังวลเรื้อรัง หรือมีปัญหาการดื่มแอลกอฮอล์หรือการใช้ยาเสพติด
อาจต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าที่ยาจะควบคุมอาการของคุณ และคุณอาจต้องลองใช้ยาหลายๆ ตัวเพื่อค้นหาตัวที่เหมาะกับคุณที่สุด
การเริ่มและสิ้นสุดการใช้ยาต้านเศร้าอาจทำให้เกิดผลข้างเคียงได้ รวมถึงความรู้สึกไม่สบายทางกาย และแม้กระทั่งอาการของภาวะตื่นตระหนก ด้วยเหตุนี้ ผู้ให้บริการด้านสุขภาพของคุณอาจค่อยๆ เพิ่มขนาดยาของคุณในระหว่างการรักษา แล้วค่อยๆ ลดขนาดยาลงเมื่อคุณสามารถหยุดใช้ยาได้
จิตบำบัด
การแพทย์ทางเลือก
ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารและสมุนไพรบางชนิดอ้างว่ามีคุณสมบัติในการสงบประสาทและลดความวิตกกังวล ควรปรึกษาผู้ให้บริการด้านสุขภาพของคุณก่อนรับประทานผลิตภัณฑ์เสริมอาหารเหล่านี้เพื่อรักษาอาการกลัวที่โล่งแจ้ง ถึงแม้ว่าผลิตภัณฑ์เสริมอาหารเหล่านี้จะหาซื้อได้ทั่วไป แต่ก็อาจก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อสุขภาพได้
ยกตัวอย่างเช่น ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารสมุนไพรคาวาดูเหมือนจะเป็นวิธีการรักษาความวิตกกังวลที่มีแนวโน้มดี อย่างไรก็ตาม มีรายงานความเสียหายของตับอย่างรุนแรงแม้ใช้เพียงระยะสั้นๆ สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาแห่งสหรัฐอเมริกา (FDA) ได้ออกคำเตือนแล้ว แต่ยังไม่ได้ห้ามจำหน่ายคาวาในสหรัฐอเมริกา จนกว่าจะมีการศึกษาความปลอดภัยอย่างละเอียดมากขึ้น ควรหลีกเลี่ยงผลิตภัณฑ์ใดๆ ที่มีส่วนผสมของคาวา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากคุณมีปัญหาเกี่ยวกับตับหรือกำลังรับประทานยาที่มีผลต่อตับ
คุณสามารถทำตามขั้นตอนต่อไปนี้เพื่อรับมือและดูแลตัวเองได้:
ปฏิบัติตามแผนการรักษาของคุณ เข้ารับการรักษาตามนัดอย่างสม่ำเสมอ สื่อสารกับนักบำบัดของคุณอย่างสม่ำเสมอ ฝึกฝนและใช้ทักษะการรับมือที่ได้เรียนรู้จากการรักษา และรับประทานยาตามคำแนะนำ
พยายามอย่าหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ทำให้คุณกลัว การไปในสถานที่หรืออยู่ในสถานการณ์ที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจหรือกระตุ้นให้เกิดอาการวิตกกังวลอาจเป็นเรื่องยาก แต่หากฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ การไปในสถานที่ต่างๆ มากขึ้นอาจช่วยลดความน่ากลัวและลดความวิตกกังวลของคุณได้ ครอบครัว เพื่อน และนักบำบัดของคุณสามารถช่วยคุณได้ในเรื่องนี้
เรียนรู้เทคนิคการสงบจิตใจ พบนักบำบัดเพื่อเรียนรู้วิธีสงบสติอารมณ์และปลอบประโลมจิตใจ เทคนิคการผ่อนคลายง่ายๆ เช่น การทำสมาธิ โยคะ การนวด และการจินตนาการก็อาจช่วยได้เช่นกัน ฝึกฝนเทคนิคเหล่านี้เมื่อคุณไม่รู้สึกวิตกกังวลหรือกังวล และนำไปปฏิบัติเมื่อคุณเผชิญกับความเครียด
หลีกเลี่ยงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และยาเสพติด รวมถึงจำกัดหรืองดคาเฟอีน สารเหล่านี้อาจทำให้อาการตื่นตระหนกหรือวิตกกังวลแย่ลง
ดูแลตัวเองให้ดี นอนหลับให้เพียงพอ ออกกำลังกายทุกวัน และรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ เน้นผักและผลไม้เยอะๆ
เข้าร่วมกลุ่มสนับสนุน การเข้าร่วมกลุ่มสนับสนุนสำหรับผู้ที่มีความผิดปกติทางความวิตกกังวลสามารถช่วยให้คุณพบปะกับคนอื่นๆ ที่เผชิญกับความท้าทายที่คล้ายคลึงกัน และแบ่งปันประสบการณ์ร่วมกัน
