หลายคนเข้าใจว่า
ถ้าไม่พูดอะไร แปลว่าโอเค
ถ้าเงียบ แปลว่าไม่เป็นไร
ทั้งที่ความจริงอาจตรงกันข้ามเลย
การเงียบในบางครั้ง
ไม่ได้เกิดจากความใจเย็น
แต่เกิดจากความรู้สึกที่ยังเรียบเรียงไม่เสร็จ
ไม่รู้จะอธิบายยังไง
หรือไม่มั่นใจว่าพูดไปแล้วจะถูกรับฟังหรือเปล่า
จากประสบการณ์ที่เจอมา
ความเงียบมักเกิดขึ้นตอนที่เหนื่อยเกินจะอธิบาย
หรือรู้สึกว่าคำพูดอาจทำให้เรื่องแย่ลง
เลยเลือกเก็บไว้ก่อน
การไม่พูด
ไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก
บางครั้งรู้สึกมากจนไม่กล้าพูด
กลัวเผลอพูดแรง
กลัวทำร้ายใครโดยไม่ตั้งใจ
แต่ความเงียบก็มีราคาของมัน
ถ้าเก็บไว้นานเกินไป
มันจะกลายเป็นระยะห่าง
แทนที่จะเป็นช่วงพัก
สิ่งที่เรียนรู้คือ
การเงียบไม่ใช่ปัญหา
แต่การไม่กลับมาคุยกันต่างหากที่น่ากลัวกว่า
บางครั้งแค่บอกว่า
ยังไม่พร้อมคุย
ขอเวลาอีกนิด
ก็ช่วยให้ความเงียบไม่กลายเป็นกำแพง
แล้วล่ะ
ความเงียบที่กำลังเจออยู่
เป็นการพักใจ
หรือเป็นความโกรธที่ยังพูดไม่ออก 💭