วัฒนธรรมต้องไปหาผู้บริโภคในช่องทางที่พวกเขาใช้
Cultural NEXUS คือกรอบความร่วมมือที่ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเชื่อมทุนวัฒนธรรมกับตลาด ผู้ประกอบการท้องถิ่น และการท่องเที่ยว เพื่อให้สินค้ากับอาหารที่มีรากจากชุมชนเข้าถึงผู้บริโภคได้กว้างขึ้น พร้อมสื่อสารเรื่องราวและเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมไทย
เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 2569 กระทรวงวัฒนธรรมและแกร็บ ประเทศไทย ลงนามบันทึกความเข้าใจระยะเวลา 3 ปี เพื่อใช้เทคโนโลยีขับเคลื่อนเศรษฐกิจวัฒนธรรมไทยและกระจายโอกาสสู่ชุมชน นี่เป็นทิศทางที่สมเหตุสมผล เพราะผู้ประกอบการรายย่อยไม่ควรถูกจำกัดให้พึ่งพาการพบเห็นหน้าร้านหรือการเดินทางไปถึงชุมชนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การมีสินค้าอยู่บนแพลตฟอร์มไม่เท่ากับการสร้างธุรกิจที่ยั่งยืน ความสำเร็จต้องวัดจากการที่ลูกค้าค้นพบสินค้า เข้าใจที่มา และกลับมาซื้อซ้ำ ไม่ใช่เพียงจำนวนรายการที่ถูกนำขึ้นระบบ

จากสินค้า CPOT ถึงรสชาติที่อยากให้คนรู้จัก
ความร่วมมือเปิดช่องทางให้ร้านค้าผลิตภัณฑ์วัฒนธรรมไทยและสินค้าชุมชนที่ผ่านการคัดเลือกจากกระทรวงวัฒนธรรมขึ้นจำหน่ายบน GrabMart ส่วนร้านอาหารดั้งเดิมกว่า 150 ร้านในโครงการ “รสชาติ…ที่หายไป The Lost Taste” จะได้รับการส่งเสริมผ่าน GrabFood จุดแข็งของแนวทางนี้คือทำให้ผลิตภัณฑ์วัฒนธรรม CPOT และอาหารที่มีเรื่องราวปรากฏต่อหน้าผู้ใช้ในจังหวะที่พวกเขากำลังเลือกซื้อหรือเลือกกิน
แกร็บมีผู้ใช้บริการกว่า 54 ล้านคนต่อเดือนใน 8 ประเทศของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จึงมีโอกาสเพิ่มการมองเห็นให้ผู้ประกอบการ แต่ความสะดวกในการสั่งอาหารไม่ควรกลบสิ่งที่ทำให้เมนูหนึ่งแตกต่างจากอีกเมนู การเล่าแหล่งกำเนิด วัตถุดิบ และภูมิปัญญาอย่างถูกต้องจะช่วยให้การซื้อเป็นมากกว่าธุรกรรม ขณะเดียวกัน แคมเปญร้านอาหารควรชวนผู้ใช้ไปสัมผัสรสชาติถึงถิ่นด้วย ไม่ใช่ทำให้ประสบการณ์ท้องถิ่นเหลือเพียงภาพและรายการบนหน้าจอ

ทักษะดิจิทัลและประสบการณ์จริงต้องเดินคู่กัน
แผนงานครอบคลุม 4 ด้าน ได้แก่ การส่งเสริมการเดินทางไปยังแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การนำสินค้าชุมชนขึ้น GrabMart การประชาสัมพันธ์ร้าน The Lost Taste บน GrabFood และการพัฒนาทักษะผู้ประกอบการผ่าน GrabAcademy โครงการฝึกอบรมและเวิร์กชอปมีความสำคัญ เพราะการทำธุรกิจวัฒนธรรมออนไลน์ต้องอาศัยมากกว่าการเปิดหน้าร้านดิจิทัล ผู้ประกอบการต้องรู้วิธีนำเครื่องมือไปใช้พัฒนาธุรกิจและเพิ่มมูลค่าให้สินค้า โดยยังควบคุมการนำเสนอเรื่องราวและคุณภาพของตนได้
ประโยชน์ยังอาจเกิดกับนักท่องเที่ยวที่ใช้จุดรับส่งซึ่งมีม้านั่งและจุดวางร่ม พร้อมสแกนคิวอาร์โค้ดเพื่อดูแผนที่ออนไลน์ที่รวบรวมสถานที่แนะนำโดยคนท้องถิ่น แนวคิดนี้เชื่อมบริการเดินทาง การค้นพบร้านอาหาร และการซื้อสินค้าชุมชนเข้าด้วยกันได้อย่างเป็นรูปธรรม ความร่วมมือสามปีจึงควรถูกใช้เพื่อสร้างทักษะและความสัมพันธ์กับตลาดในระยะยาว ไม่ใช่แค่เพิ่มช่องทางขาย ข้อสรุปคือเทคโนโลยีจะช่วยต่อยอดมรดกได้จริงก็ต่อเมื่อทำให้คนเข้าถึงวัฒนธรรมมากขึ้น โดยไม่ลดทอนเอกลักษณ์ที่ทำให้วัฒนธรรมนั้นมีคุณค่า







