เป้าหมายใหญ่ต้องวัดจากการลงทุนที่เกิดขึ้นจริง
Medical Investment Hub คือแผนใช้การลงทุนด้านการแพทย์และสุขภาพเป็นเครื่องยนต์เศรษฐกิจ โดยเชื่อมบริการสุขภาพ งานวิจัย และการผลิตเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างฐานธุรกิจที่ต่อยอดได้ในระยะยาว ไม่ใช่พึ่งรายได้จากผู้มาใช้บริการเพียงอย่างเดียว กระทรวงสาธารณสุขเปิดเผยเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2569 ว่า การเป็นเจ้าภาพ Global Wellness Summit 2026 ที่ภูเก็ต ระหว่างวันที่ 10–13 พฤศจิกายน เป็นโอกาสแสดงศักยภาพไทยต่อผู้เข้าร่วมจากนานาชาติ และผลักดันเป้าหมายดึงเงินลงทุนใหม่กว่า 68,000 ล้านบาท พร้อมเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจไม่น้อยกว่าร้อยละ 0.5 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ แต่ตัวเลขเป้าหมายจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเปลี่ยนเป็นโรงงาน งานวิจัย และบริการที่สร้างมูลค่าในประเทศได้จริง
เหตุผลที่ต้องเร่งสร้างฐานในประเทศไม่ได้มีเพียงการแย่งชิงตลาดสุขภาพ แหล่งผลิตยาและสารที่ใช้ทำยาเคยเผชิญข้อจำกัดด้านโลจิสติกส์และต้นทุน การพึ่งพาการนำเข้าจึงเสี่ยงต่อความต่อเนื่องของเวชภัณฑ์ การดึงการผลิตเข้ามาจึงเป็นทั้งนโยบายลงทุนและการสร้างความมั่นคงให้ระบบสุขภาพ ขณะเดียวกัน แผนระยะต่อไปยังต้องยกระดับมาตรฐานสถานประกอบการ พัฒนาบุคลากร สนับสนุนงานวิจัยที่นำไปใช้เชิงพาณิชย์ และเปิดทางให้ผู้ประกอบการสมุนไพรเข้าถึงเทคโนโลยีกับตลาดต่างประเทศ

เครื่องมือแพทย์คือบททดสอบของภาคการผลิต
การลงทุนเครื่องมือแพทย์ควรเป็นหัวใจของการขยับจากผู้ผลิตวัสดุสิ้นเปลืองไปสู่สินค้าที่มีเทคโนโลยีและมูลค่าเพิ่มสูงขึ้น ข้อมูลปี 2567 ระบุว่าไทยส่งออกเครื่องมือแพทย์ราว 130,000 ล้านบาท แต่ร้อยละ 86.3 เป็นวัสดุสิ้นเปลือง ขณะที่ยังนำเข้าอุปกรณ์ซับซ้อน เช่น เครื่องอัลตราซาวด์และเครื่องเอกซเรย์ ภาพนี้ชี้ชัดว่าอุตสาหกรรมการแพทย์ไทยมีฐานส่งออกอยู่แล้ว แต่ยังต้องเร่งเติมความสามารถด้านการออกแบบ เทคโนโลยี และการผลิตขั้นสูง
ภาครัฐหารือกับ GE และ Siemens เพื่อพิจารณานำการผลิตหรือเทคโนโลยีบางส่วนเข้ามา โดยตั้งเป้าสร้างฐานผลิตและเพิ่มสัดส่วนชิ้นส่วนในประเทศ การหารือยังอยู่ช่วงเริ่มต้น มีการพูดคุยกันแล้วเพียงสองสามครั้ง และยังไม่มีกำหนดลงนาม ส่วนเป้าหมายเงินลงทุนกว่า 37,000 ล้านบาทเป็นเป้าหมายของเสาการผลิตโดยรวม ไม่ใช่ตัวเลขการลงทุนที่ยืนยันจากสองบริษัท รัฐจึงควรสื่อสารความคืบหน้าอย่างตรงไปตรงมา พร้อมผูกสิทธิประโยชน์กับการถ่ายทอดความรู้ การพัฒนาคน และการสร้างเครือข่ายผู้ผลิตในประเทศ ไม่ใช่นับเพียงการประกาศความสนใจ

เวทีเวลเนสต้องพาความร่วมมือกลับมาทำงานต่อ
Global Wellness Summit เป็นเวทีสร้างความรู้จักและเชื่อมผู้ลงทุนกับผู้ให้บริการ แต่คุณค่าทางเศรษฐกิจจะเกิดเต็มที่ก็ต่อเมื่อการพบปะต่อยอดเป็นโครงการจริง การประชุมครั้งนี้ชูทั้งบริการสุขภาพมาตรฐานสากล การแพทย์สมัยใหม่ การแพทย์แผนไทย การแพทย์เชิงป้องกัน และเวลเนส ควบคู่กับการวิจัยสมุนไพรและการพัฒนาผลิตภัณฑ์สุขภาพ จุดแข็งของแนวทางนี้คือมองสุขภาพกว้างกว่าการรักษาโรค เชื่อมการดูแลความงาม การฟื้นฟู และคุณภาพชีวิตเมื่ออายุมากขึ้นเข้าด้วยกัน
ตัวอย่างการดึงเครือข่ายผู้เชี่ยวชาญให้เดินทางมาไทยคือ InMode Global Summit 2026 ซึ่งจัดในกรุงเทพฯ ระหว่างวันที่ 4–7 พฤศจิกายน บริษัทอินโหมดลงทุนจัดงานกว่า 100 ล้านบาท เชิญแพทย์และผู้เชี่ยวชาญมากกว่า 700 คน และคาดว่าจะมีเงินสะพัดจากการท่องเที่ยวกับกิจกรรมเกี่ยวเนื่องประมาณ 500 ล้านบาท นอกจากรายได้ระยะสั้น งานยังอาจต่อยอดสู่การอบรมระยะสั้น การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ และคณะทำงานสานความร่วมมือหลังประชุม นี่คือแบบทดสอบสำคัญว่าเวทีนานาชาติจะทิ้งเครือข่ายและทักษะไว้ในประเทศได้หรือไม่

บทสรุป: เปลี่ยนชื่อศูนย์กลางให้เป็นขีดความสามารถ
แผน Medical Investment Hub มีเหตุผลรองรับทั้งด้านความมั่นคงของเวชภัณฑ์ โอกาสขยายการผลิต และความต้องการบริการสุขภาพแบบองค์รวม แต่ตัวเลขลงทุนกว่า 68,000 ล้านบาทยังเป็นเป้าหมาย ไม่ใช่ผลสำเร็จที่เกิดขึ้นแล้ว ความสำเร็จจึงควรถูกวัดจากสัดส่วนการผลิตที่เกิดในประเทศ งานวิจัยที่กลายเป็นสินค้า บุคลากรที่มีทักษะเพิ่มขึ้น และบริการที่ได้มาตรฐานพร้อมรองรับทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ
ข้อสรุปคือเวที Global Wellness Summit และการประชุมของ InMode เป็นประตูที่มีประโยชน์ แต่ไม่ใช่ปลายทาง รัฐต้องทำให้การเจรจากับบริษัทเครื่องมือแพทย์เดินหน้าอย่างมีเงื่อนไขและเปิดเผยความคืบหน้า พร้อมต่อยอดเครือข่ายแพทย์สู่ความร่วมมือที่วัดผลได้ หากทำได้ ไทยจะไม่หยุดอยู่ที่การเป็นจุดหมายรักษาพยาบาล แต่มีโอกาสเป็นฐานผลิตและพัฒนานวัตกรรมสุขภาพที่สร้างประโยชน์ให้เศรษฐกิจและผู้ใช้บริการในระยะยาว







