สามเสาหลักต้องเชื่อมจากบริการถึงโรงงาน
Medical Investment Hub คือแผนที่เชื่อมบริการสุขภาพ งานวิจัยและพัฒนา กับอุตสาหกรรมการผลิต เพื่อดึงเงินลงทุนและสร้างระบบสุขภาพที่ต่อยอดจุดแข็งทางการแพทย์และสมุนไพรไทยไปสู่ตลาดโลก นี่เป็นทิศทางที่ควรมองเป็นห่วงโซ่เดียว ไม่ใช่สามโครงการแยกส่วน เพราะบริการที่ได้มาตรฐานต้องพึ่งทั้งองค์ความรู้ เทคโนโลยี และผลิตภัณฑ์ที่ผลิตได้อย่างปลอดภัย เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2569 นายพัฒนา พร้อมพัฒน์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข เปิดเผยแผนต่อยอดนโยบายในช่วงที่ไทยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุม Global Wellness Summit 2026 ครั้งที่ 20 ที่จังหวัดภูเก็ต ระหว่างวันที่ 10–13 พฤศจิกายน โดยตั้งเป้าดึงการลงทุนใหม่กว่า 68,000 ล้านบาท และสร้างมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจไม่น้อยกว่าร้อยละ 0.5 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ เป้าหมายใหญ่ชวนให้จับตา แต่ตัวชี้วัดความสำเร็จไม่ควรหยุดแค่ยอดเงินลงทุน ต้องเห็นการถ่ายทอดความรู้ การวิจัยที่ใช้ได้จริง และบริการที่ประชาชนเข้าถึงได้ด้วย

เวทีเวลเนสเป็นจุดเริ่ม ไม่ใช่คำตอบสุดท้าย
การใช้ Global Wellness Summit เป็นช่องทางนำเสนอจุดแข็งด้านการแพทย์และเวลเนสต่อผู้ลงทุนเป็นจังหวะที่เหมาะสม แต่การประชุมจะมีน้ำหนักก็ต่อเมื่อเกิดความร่วมมือและโครงการต่อเนื่องหลังเวทีจบลง แผนวางสามเสาหลัก ได้แก่ Service Hub เพื่อยกระดับบริการสุขภาพมาตรฐานสากลและเชื่อมการแพทย์สมัยใหม่กับการแพทย์แผนไทย การแพทย์เชิงป้องกัน และเวลเนส; Research and Development Hub เพื่อพัฒนางานวิจัยสมุนไพรและสร้างหลักฐานด้านคุณภาพ ความปลอดภัย และประสิทธิผล; และ Product and Health Manufacturing Hub เพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์ตั้งแต่วัตถุดิบจนถึงการผลิตมาตรฐานสากล การเชื่อมบริการกับการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพอาจสร้างทางเลือกให้ผู้ใช้บริการทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ ขณะเดียวกัน การส่งเสริมงานวิจัยที่ต่อยอดเชิงพาณิชย์และการพัฒนาบุคลากรต้องเดินคู่กัน มิฉะนั้นเวลเนสอาจเป็นเพียงภาพประชาสัมพันธ์ มากกว่าจะสร้างมูลค่าและความเชื่อมั่นระยะยาว

ฐานผลิตเครื่องมือแพทย์คือบททดสอบสำคัญ
เสาการผลิตมีเป้าหมายลงทุนกว่า 37,000 ล้านบาท และกระทรวงกำลังขยายการหารือกับผู้ผลิตเครื่องมือแพทย์ โดยได้พูดคุยกับ GE และ Siemens เพื่อพิจารณานำการผลิตหรือเทคโนโลยีบางส่วนเข้ามาในประเทศ อย่างไรก็ดี การหารือยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น ยังไม่มีกรอบลงนาม และยังไม่เปิดเผยชนิดผลิตภัณฑ์ มูลค่าโครงการ หรือรายละเอียดการถ่ายทอดเทคโนโลยี ตัวเลขเป้าหมายของเสาการผลิตจึงไม่ใช่มูลค่าการลงทุนของสองบริษัท เหตุผลที่ควรเร่งสร้างฐานในประเทศไม่ได้มีแค่การส่งออก แต่รวมถึงความมั่นคงของห่วงโซ่อุปทาน เมื่อการขนส่งหรือแหล่งผลิตยาและเวชภัณฑ์สะดุด ผู้ป่วยและสถานพยาบาลย่อมได้รับผลกระทบ การลงทุนเครื่องมือแพทย์จึงควรมีเงื่อนไขชัดเรื่องมาตรฐาน ความปลอดภัย และประโยชน์ที่เกิดกับผู้ผลิตในประเทศ ไม่ใช่จบที่การตั้งโรงงาน ข้อมูลปี 2567 ระบุว่าไทยส่งออกเครื่องมือแพทย์ประมาณ 130,000 ล้านบาท แต่ร้อยละ 86.3 เป็นวัสดุสิ้นเปลือง ภาพนี้ชี้ว่าฐานส่งออกมีอยู่แล้ว ทว่ายังมีโจทย์ยกระดับไปสู่ผลิตภัณฑ์และเทคโนโลยีที่หลากหลายขึ้น

ความต่อเนื่องจะตัดสินว่าเป้าหมายเกิดผลหรือไม่
ขั้นต่อไปที่กระทรวงระบุไว้คือยกระดับมาตรฐานสถานประกอบการเพื่อสุขภาพ พัฒนาบุคลากร สนับสนุนงานวิจัยที่ใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์ และเปิดทางให้ผู้ประกอบการสมุนไพรเข้าถึงเทคโนโลยีกับตลาดต่างประเทศ สิ่งเหล่านี้ต้องมีนโยบายต่อเนื่องและกติกาที่รักษาความปลอดภัยของประชาชน มิฉะนั้นนักลงทุนอาจไม่เห็นความแน่นอน ขณะที่ผู้ประกอบการไทยก็อาจไม่ได้ประโยชน์จากเทคโนโลยีที่เข้ามา ข้อเสนอที่น่าจับตาจึงไม่ใช่เพียงการประกาศยอดลงทุน แต่คือการติดตามว่ามีการถ่ายทอดความรู้ เกิดงานวิจัยที่นำไปใช้ได้ และช่วยให้ระบบบริการมีผลิตภัณฑ์รองรับเพียงพอหรือไม่ หากทำได้ Medical Investment Hub จะเป็นมากกว่าแผนดึงทุน และช่วยเชื่อมอุตสาหกรรมการแพทย์ไทยกับบริการสุขภาพและเวลเนสอย่างเป็นรูปธรรม สรุปแล้ว เป้าหมายกว่า 68,000 ล้านบาทเป็นแรงส่งที่มีโอกาส แต่ผลลัพธ์จริงขึ้นอยู่กับการทำให้สามเสาหลักเดินไปด้วยกัน ตั้งแต่ห้องวิจัยและโรงงานจนถึงบริการที่ประชาชนใช้ได้







