จากฐานประกอบสู่ศูนย์กลางส่งออก
โรงงานฉางอานระยองคือฐานผลิตรถยนต์พลังงานใหม่ที่เชื่อมการประกอบรถ การผลิตชิ้นส่วน และการส่งออกเข้าด้วยกัน โดยมีเป้าหมายเพิ่มกำลังผลิตและบทบาทของไทยในเครือข่ายการผลิตระดับโลกของบริษัท ฉางอานเริ่มเดินสายการผลิตที่ระยองในเดือนพฤษภาคม 2568 โดยโรงงานแห่งนี้เป็นฐานผลิตรถยนต์พลังงานใหม่แห่งแรกของบริษัทนอกจีน มุมมองที่สำคัญจึงไม่ใช่แค่การเพิ่มจำนวนรถ แต่คือการยกระดับโรงงานจากจุดประกอบรถสำหรับตลาดในประเทศ ให้เป็นฐานส่งออกที่รองรับหลายตลาดและหลายรุ่นได้
โรงงานตั้งอยู่บนพื้นที่ 250 ไร่ ใช้เงินลงทุนกว่า 10,000 ล้านบาทเมื่อรวมการพัฒนาผลิตภัณฑ์ และมีสายการผลิตหลัก 5 ส่วน ได้แก่ เชื่อมตัวถัง พ่นสี ประกอบรถยนต์ ประกอบเครื่องยนต์ และประกอบแบตเตอรี่ การวางงานผลิตไว้ในโรงงานเดียวกันเป็นรากฐานที่จำเป็นต่อการขยายปริมาณและเพิ่มชิ้นส่วนที่ผลิตในประเทศ แต่ตัวเลขการลงทุนเพียงอย่างเดียวยังไม่ใช่หลักประกันความสำเร็จ สิ่งที่จะชี้ขาดคือโรงงานสามารถใช้กำลังการผลิตได้ต่อเนื่องเพียงใด

เพิ่มกำลังผลิตเท่าตัว ต้องมีรถและคำสั่งซื้อรองรับ
ฉางอานวางแผนขยายกำลังผลิตรถ EV จาก 100,000 คัน เป็น 200,000 คันต่อปีในเฟส 2 หรือเพิ่มขึ้นเท่าตัว อย่างไรก็ดี กำลังผลิตเป็นเพียงขีดความสามารถ ไม่ได้แปลว่าจะผลิตได้เต็มจำนวนทันที บริษัทคาดว่าจะผลิตรถที่โรงงานระยองราว 40,000 คันในปี 2569 จึงยังต้องติดตามทั้งยอดขาย การส่งออก และจังหวะเพิ่มกำลังการผลิตให้สอดคล้องกับความต้องการจริง
แผนเพิ่มรถอีก 4–6 รุ่นภายใน 2 ปีเป็นตัวแปรสำคัญ เพราะจะช่วยกระจายความเสี่ยงจากการพึ่งรถเพียงไม่กี่รุ่น และเพิ่มทางเลือกให้ตลาด ปัจจุบันโรงงานผลิต DEEPAL S05 และ NEVO Q05 แต่การขยายไลน์รุ่นจะสร้างภาระด้านการวางแผนชิ้นส่วน การควบคุมคุณภาพ และการจัดสรรกำลังผลิตด้วย การลงทุนเฟส 2 จึงจะมีน้ำหนักก็ต่อเมื่อการเพิ่มรุ่นตามทันแผน และมีตลาดรองรับรถที่ผลิตออกมา

18 ตลาดคือบททดสอบของคำว่า Made in Thailand
บริษัทตั้งเป้าส่งออกรถยนต์ที่ผลิตในไทยราว 6,000 คันในปี 2569 ไปยัง 18 ประเทศและภูมิภาค ครอบคลุมยุโรป สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย และอาเซียน DEEPAL S05 ที่ผลิตในระยองเริ่มส่งออกล็อตแรกไปยุโรปตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2568 แล้ว การมีตลาดปลายทางหลายแห่งช่วยให้โรงงานไม่ผูกชะตากับยอดขายในประเทศเพียงด้านเดียว แต่เป้าหมายส่งออกระดับนี้ยังเป็นเพียงจุดเริ่ม การเติบโตจะขึ้นกับการรักษามาตรฐานและสร้างความต้องการซื้อซ้ำในแต่ละตลาด
สำหรับลูกค้าในประเทศ การผลิตใกล้ตลาดอาจช่วยให้มีอะไหล่พร้อมและดูแลรถในระยะยาวได้มั่นใจขึ้น ขณะที่ระบบดิจิทัลของโรงงานช่วยลดเวลาตั้งแต่สั่งซื้อจนส่งมอบจาก 21 วันเหลือ 15 วัน นี่คือประโยชน์ที่ผู้ใช้สัมผัสได้โดยตรง มากกว่าตัวเลขการผลิตที่เพิ่มขึ้นเพียงอย่างเดียว หากบริษัทรักษาความเร็วในการส่งมอบและคุณภาพหลังการขายได้ แผนส่งออกก็จะเสริมความเชื่อมั่นต่อรถที่ผลิตจากโรงงานแห่งนี้

ซัพพลายเออร์ไทยคือส่วนที่ทำให้แผนยั่งยืน
เครือข่ายซัพพลายเออร์ชิ้นส่วนรถยนต์ในประเทศของฉางอานมี 413 ราย เพิ่มจากกว่า 300 รายในช่วงเริ่มต้น จำนวนนี้แสดงให้เห็นว่าโรงงานไม่ได้พึ่งเพียงการประกอบรถสำเร็จรูป แต่กำลังเชื่อมผู้ผลิตชิ้นส่วนในประเทศเข้ากับสายการผลิตและตลาดส่งออกด้วย อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้ส่งมอบไม่ใช่ตัวชี้วัดคุณภาพทั้งหมด ความสามารถในการผ่านมาตรฐาน ความตรงต่อเวลา และการพัฒนาเทคโนโลยีร่วมกันต่างหากที่จะกำหนดว่าผู้ผลิตไทยจะได้รับประโยชน์ระยะยาวเพียงใด
การผลิต BMS ในไทยเริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2568 ส่วนระบบขับเคลื่อนไฟฟ้า 7-in-1 เริ่มผลิตในเดือนมีนาคม 2569 และโรงงานประกอบชุดแบตเตอรี่ได้ 4 รูปแบบ การขยับจากประกอบรถไปสู่ชิ้นส่วนสำคัญช่วยลดการพึ่งพาการนำเข้าและเพิ่มความพร้อมด้านอะไหล่ แต่ผลต่ออุตสาหกรรมจะเกิดขึ้นจริงเมื่อความรู้และคำสั่งซื้อกระจายถึงผู้ผลิตท้องถิ่นอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่หยุดอยู่เพียงในรั้วโรงงาน

ข้อสรุป: ตัวเลขเป้าหมายต้องตามมาด้วยการใช้กำลังผลิตจริง
แผนของฉางอานทำให้ระยองมีโอกาสขยับจากฐานประกอบรถไปสู่ฐานผลิตและส่งออกที่มีห่วงโซ่อุปทานในประเทศรองรับ แต่การเพิ่มกำลังผลิตเป็น 200,000 คันต่อปีและการเพิ่มรถ 4–6 รุ่นจะสำเร็จได้ต่อเมื่อยอดขายใน 18 ตลาดเติบโตตามแผน และซัพพลายเออร์ไทยสามารถส่งมอบชิ้นส่วนที่ได้มาตรฐานอย่างสม่ำเสมอ สำหรับผู้ซื้อ ประโยชน์ที่ควรจับตาคือความเร็วในการส่งมอบ คุณภาพรถ และความพร้อมของอะไหล่ ส่วนอุตสาหกรรมไทยควรวัดความสำเร็จจากมูลค่าและความรู้ที่เกิดในห่วงโซ่การผลิต ไม่ใช่ดูเพียงจำนวนรถที่โรงงานประกาศว่าผลิตได้







