วิกฤตสายการบินไทย วิกฤตความเชื่อมั่น มากกว่าวิกฤตน้ำท่วม
สายการบินไทย วิกฤต ครั้งนี้คือสถานการณ์ที่ปัญหาเที่ยวบินล่าช้า สัมภาระตกค้าง และการหยุดชะงักงานภาคพื้นของสายการบินแห่งชาติ ทบกันเป็นลูกโซ่จนกระทบผู้โดยสารจำนวนมาก เขย่าความเชื่อมั่นนักลงทุน และนำไปสู่การปลดซีอีโอแบบฟ้าผ่า พร้อมตั้งคณะกรรมการสอบสวนและซีอีโอรักษาการ เพื่อเร่งกู้ระบบปฏิบัติการและรื้อโครงสร้างการบริหารที่เกี่ยวข้องกับการจ้างงานภาคพื้นและการจัดซื้อภายในองค์กร หัวใจของเรื่องนี้คือคำถามว่า วิกฤตเริ่มที่น้ำท่วมจริงหรือ หรือแท้จริงแล้วเป็นการสะท้อนปัญหาเชิงระบบที่ถูกซ่อนอยู่มานาน เมื่อพนักงานกลุ่มที่มีทักษะเฉพาะทางไม่สามารถมาปฏิบัติงานได้ครบจากปัญหาน้ำท่วมที่บ้าน ทำให้กระบวนการขนสัมภาระสะดุด เกิดสัมภาระและสินค้าตกค้างสะสมที่สนามบินแบบดินพอกหางหมู แต่สิ่งที่รุนแรงกว่าคือการขาดแผนสำรองและการสั่งการที่ทันเวลา จนปัญหาลุกลามไปสู่เที่ยวบินล่าช้าแทบทั้งระบบ สร้างแรงกดดันต่อองค์กรและบอร์ดในระดับที่หลีกเลี่ยงการเปลี่ยนผู้นำไม่พ้น

ซีอีโอถูกปลดแบบฉับพลัน สัญญาณว่าบอร์ดพร้อมชนปัญหาเชิงระบบ
การตัดสินใจปลดชาย เอี่ยมศิริ จากตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหาร มีผลทันทีในวันที่ 2 ตุลาคม 2569 ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนตัวบุคคล แต่คือการประกาศว่า บอร์ดมองวิกฤตนี้เป็นปัญหาใหญ่ระดับโครงสร้าง ไม่ใช่อุบัติเหตุจากน้ำท่วมเพียงครั้งเดียว การประชุมด่วนที่มีปลัดกระทรวงการคลังในฐานะประธานบอร์ดเรียกประชุม และลงมติแต่งตั้งสัมฤทธิ์ สำเนียง ขึ้นเป็นซีอีออรักษาการ สะท้อนว่าฝ่ายกำกับดูแลเลือกใช้ “การเปลี่ยนผู้นำ” เป็นเครื่องมือฟื้นความเชื่อมั่นเชิงธรรมาภิบาล ควบคู่กัน บอร์ดตั้งกรรมการสอบสวนสองแฟ้ม ทั้งเรื่องเที่ยวบินล่าช้า สัมภาระตกค้าง และประเด็นการจัดซื้อไวน์ประมาณ 860,000 ขวด มูลค่ารวมกว่า 800 ล้านบาท ที่ถูกตั้งคำถามเรื่องการทำสัญญากับผู้ขายรายเดียว นี่คือจุดที่ผู้ถือหุ้นและสังคมต้องจับตา เพราะหากผลสอบฟ้องให้เห็นว่าโครงสร้างการอนุมัติและการจัดซื้อมีช่องโหว่ การปลดซีอีโอเพียงคนเดียวจะไม่พอ ต้องตามมาด้วยการรื้อระบบทั้งสายการบังคับบัญชาและการกำกับดูแลการใช้ทรัพยากรขององค์กร

มาตรการฉุกเฉิน: ลดเที่ยวบิน ส่งกระเป๋าผ่านไปรษณีย์ แต่ผู้โดยสารยังเจ็บ
ในเชิงปฏิบัติการ สายการบินไทยจำเป็นต้องเลือก “ตัดตอน” วิกฤตก่อนจะลุกลามจนไม่สามารถควบคุมได้ บริษัทจึงลดเที่ยวบินลงบางส่วน ควบรวมหรือยกเลิกเที่ยวบินล่วงหน้า และโอนผู้โดยสารไปยังสายการบินอื่นเมื่อประเมินแล้วว่าระบบรองรับไม่ไหว จากข้อมูลล่าสุด สายการบินกลับมาให้บริการทุกเที่ยวบินตั้งแต่วันที่ 3 ตุลาคม หลังปรับลดเที่ยวบินในช่วงวันที่ 1–2 ตุลาคม รวม 24 เที่ยวบิน นี่คือมาตรการที่จำเป็น แต่ก็ทำให้ผู้โดยสารจำนวนมากต้องปรับแผนเดินทางแบบฝืนใจ ด้านสัมภาระตกค้าง ซึ่งสะสมสูงถึงหลายหมื่นใบ ผู้โดยสารบางส่วนต้องรอสัมภาระนาน 4–6 ชั่วโมง และยังเผชิญปัญหาการสื่อสารจากหน้าหน่วยงานภาคพื้น ทำให้ไม่ทราบเวลาที่กระเป๋าจะออกมาถึงสายพาน ทางสายการบินจึงใช้วิธีให้ผู้โดยสารสแกน QR Code ระบุสถานที่จัดส่งกระเป๋า และประสานไปรษณีย์ไทยเข้ามาช่วยคัดแยกและขนส่งกระเป๋าคืนแก่ผู้โดยสารที่บ้าน หรือที่พัก มาตรการนี้ช่วยระบายงานค้าง แต่ในมุมผู้โดยสาร โดยเฉพาะชาวต่างชาติที่มีเวลาพำนักจำกัด ประสบการณ์การเดินทางที่ถูกบั่นทอนยากจะเยียวยาด้วยคำขอโทษ
แรงสะเทือนต่อเศรษฐกิจ หุ้น และห่วงโซ่อุปทานจากเที่ยวบินล่าช้า
ผลกระทบของวิกฤตนี้ไม่ได้หยุดแค่เคาน์เตอร์เช็กอิน แต่ลามไปถึงความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจและห่วงโซ่อุปทาน สายการบินไทยเป็นทั้งผู้ขนส่งผู้โดยสารและผู้ให้บริการภาคพื้นแก่สายการบินอื่น ปัญหาเที่ยวบินล่าช้าและสัมภาระตกค้างจึงกระทบต่อการขนส่งสินค้าและระบบคลังสินค้าพร้อมกัน ข้อมูลโครงสร้างองค์กรระบุว่าบริษัทมีบุคลากรรวม 12,858 คน โดย 3,622 คนเป็นพนักงานหน่วยธุรกิจบริการภาคพื้น งบค่าตอบแทนพนักงานในปี 2568 อยู่ที่ 19,480 ล้านบาท เมื่อทรัพยากรมีมากแต่บริการสะดุดหนัก ย่อมทำให้ภาคธุรกิจตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างงบประมาณ การจ้างช่วง และประสิทธิภาพการบริหารงานภาคพื้น ในตลาดทุน ราคาหุ้น THAI ลดลงกว่า 8% ในช่วงวันที่ 25 กันยายน–2 ตุลาคม จาก 6.15 บาท เหลือ 5.70 บาท และตั้งแต่ต้นปีจนถึงต้นตุลาคมราคาหุ้นร่วงรวมเกือบ 18% จาก 7.10 บาท มาอยู่ที่ 5.70 บาท สะท้อนแรงกดดันจากนักลงทุนที่กังวลว่า วิกฤตครั้งนี้อาจกระทบความสามารถในการบริหารจัดการในระยะยาว สำหรับบริษัทที่กำลังเตรียมกลับเข้าซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ ภาพลักษณ์ด้านธรรมาภิบาลและความเชื่อมั่นจึงสำคัญไม่แพ้ตัวเลขกำไรขาดทุน นี่คือสัญญาณว่าการแก้ปัญหาต้องทำทั้งระดับหน้าเคาน์เตอร์และระดับบอร์ด
จากเคลียร์สัมภาระ 72 ชั่วโมงสู่การรื้อโครงสร้าง 30 วัน ทางรอดอยู่ที่ความโปร่งใส
ฝ่ายบริหารตั้งเป้าจัดการสัมภาระตกค้างให้แล้วเสร็จ 98–99 เปอร์เซ็นต์ภายใน 1–2 วัน หรือราว 72 ชั่วโมง และประกาศความพร้อมกลับมาให้บริการเที่ยวบินตามปกติในวันที่ 3 ตุลาคม เพื่อให้ผู้โดยสารรู้ว่าระบบเริ่มกลับมาทำงานได้แล้ว แต่ในมุมของบอร์ด ภารกิจสำคัญกว่าอยู่ที่การสอบสวนข้อเท็จจริงและรื้อระบบที่ทำให้วิกฤตลุกลาม คณะกรรมการตรวจสอบที่มีรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติเป็นประธาน ถูกตั้งขึ้นเพื่อสอบสาเหตุความเสียหายจากกระเป๋าตกค้างและการยกเลิกเที่ยวบิน รวมถึงโครงสร้างการว่าจ้างผ่านบริษัทเอาต์ซอร์สอย่างวิงสแปน เซอร์วิสเซส จำกัด โดยต้องรายงานผลภายใน 30 วัน กล่าวโดยสรุป จุดชี้ชะตาไม่ได้อยู่ที่การเคลียร์กระเป๋าหมื่นใบให้ทันเวลาเท่านั้น แต่อยู่ที่คำตอบว่า สายการบินไทยจะกล้ายอมรับข้อบกพร่องเชิงระบบ และลงมือปรับโครงสร้างการบริหาร การจ้างช่วง และการจัดการภาวะฉุกเฉินอย่างโปร่งใสหรือไม่ หากทำได้ การปลดซีอีโอและมาตรการฉุกเฉินครั้งนี้อาจถูกบันทึกว่าเป็นจุดตั้งต้นการฟื้นฟูองค์กร แต่หากผลสอบถูกปล่อยให้เงียบ วิกฤตครั้งนี้จะกลายเป็นบาดแผลถาวรต่อแบรนด์และความเชื่อมั่นที่ยากจะกู้คืนในระยะยาว






