เมื่อเทศกาลเปลี่ยนผู้ชมเป็นแรงขับทางเศรษฐกิจ
การท่องเที่ยวที่ขับเคลื่อนด้วยงานอีเวนต์ คือการใช้เทศกาล การแสดง หรือการแข่งขันเป็นเหตุผลให้ผู้คนเดินทาง แล้วเชื่อมการเข้าชมเข้ากับการใช้จ่ายในธุรกิจและชุมชนปลายทาง
กรุงเทพฯ มีตัวอย่างชัดจากมหกรรมศิลปะการแสดงและดนตรีนานาชาติ ครั้งที่ 28 ซึ่งจัดระหว่างวันที่ 5 กันยายนถึง 17 ตุลาคม 2569 และสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจรวมกว่า 250 ล้านบาท โดยผู้ชมและนักแสดงชาวต่างชาติคิดเป็น 20% ของผู้เข้าร่วมงานและนักแสดงทั้งหมด ตัวเลขนี้ไม่ใช่เพียงผลของการขายบัตร แต่สะท้อนพลังของท่องเที่ยววัฒนธรรมในการดึงดูดคนให้มาสัมผัสการแสดงระดับนานาชาติ
ตลอดกว่า 6 สัปดาห์ มีการแสดง 12 รายการจากคณะศิลปิน 9 ประเทศ ตั้งแต่โอเปรา บัลเลต์ ไปจนถึงการเต้นร่วมสมัย ผู้ชมชาวไทยจึงได้ชมผลงานระดับโลกใกล้บ้าน โดยไม่ต้องเดินทางไปต่างประเทศ และการเปิดประสบการณ์เช่นนี้ยังช่วยให้กิจกรรมศิลปะเชื่อมต่อกับโรงแรม ร้านอาหาร การเดินทาง และบริการท่องเที่ยวได้ต่อเนื่อง

สงขลาแสดงให้เห็นพลังของอีเวนต์กีฬา
PT Songkhla Grand Prix 2026 ชี้ให้เห็นว่าเทศกาลการท่องเที่ยวไม่จำเป็นต้องจำกัดอยู่ในเมืองหลวง เมื่อผู้จัดนำจุดเด่นของพื้นที่มาผสานกับกีฬาที่มีฐานผู้ชมข้ามประเทศ งานมอเตอร์สปอร์ตริมชายหาดชลาทัศน์และถนนราชดำเนินจึงกลายเป็นทั้งการแข่งขันและเวทีนำเสนอจังหวัด
ระหว่างวันที่ 14–18 ตุลาคม PTG ร่วมกับเอส 63 โปรเจค การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย และจังหวัดสงขลา จัดสนามแข่งรถสตรีทเซอร์กิต ดึงผู้ชมชาวไทยและต่างชาติกว่า 200,000 คน พร้อมประเมินเงินหมุนเวียนในภาคใต้ไม่น้อยกว่า 1,000 ล้านบาท ผู้เข้าร่วมยังได้เข้าชมฟรีตลอดงาน ทำให้กิจกรรมเข้าถึงคนทั่วไป ขณะที่โรงแรม ร้านอาหาร การเดินทาง ร้านค้าปลีก และธุรกิจท้องถิ่นมีโอกาสรับประโยชน์จากการเดินทางและการจับจ่าย
ความร่วมมือภาครัฐและเอกชนจึงเป็นมากกว่าการแบ่งหน้าที่จัดงาน เพราะช่วยรวมทุน ความเชี่ยวชาญ และการประชาสัมพันธ์ให้เกิดผลในพื้นที่จริง การประกาศต่อสัญญาจัดการแข่งขันกับจังหวัดสงขลาอีก 3 ปีเป็นสัญญาณที่ดีต่อธุรกิจซึ่งต้องการวางแผนระยะยาว แต่ผลตอบแทนจะยั่งยืนได้ก็ต่อเมื่อความปลอดภัยและประโยชน์ของชุมชนเดินไปพร้อมกัน

ไมซ์เป็นเครื่องมือสร้างเครือข่าย ไม่ใช่แค่จัดประชุม
เศรษฐกิจงานอีเวนต์จะโตได้ไกลกว่ารายได้จากผู้เข้าชม หากประเทศดึงการประชุมและงานธุรกิจมาสร้างการซื้อขาย การลงทุน และการแลกเปลี่ยนความรู้ด้วย อุตสาหกรรมไมซ์จึงมีบทบาทสำคัญต่อการวางตำแหน่งประเทศให้เป็นศูนย์กลางการประชุมนานาชาติ
เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2569 สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการจับมือสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ลงนามความร่วมมือใช้ไมซ์สนับสนุนอุตสาหกรรมเป้าหมาย โดยสภาอุตสาหกรรมฯ มีเครือข่ายผู้ประกอบการกว่า 16,000 ราย ครอบคลุม 48 กลุ่มอุตสาหกรรมและ 76 สภาอุตสาหกรรมจังหวัด เครือข่ายนี้เปิดช่องให้ธุรกิจไทยพบผู้ซื้อจากต่างประเทศ จับคู่ธุรกิจ และเข้าถึงเทคโนโลยีหรือแหล่งทุน
ฐานรายได้ก็มีน้ำหนักอยู่แล้ว ในปีงบประมาณ 2569 นักเดินทางกลุ่มไมซ์มี 27.18 ล้านคน สร้างรายได้รวม 150,901 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม ตัวเลขจะสร้างความได้เปรียบระยะยาวก็ต่อเมื่อประเทศดึงงานคุณภาพสูงและผู้เข้าร่วมที่มองหาความร่วมมือทางธุรกิจ ไม่ใช่พึ่งจำนวนคนเพียงอย่างเดียว ทั้งสององค์กรมีแผนจัดกิจกรรมและงานแสดงสินค้า MICE ระดับภูมิภาคในปี 2570 ซึ่งตรงกับวาระครบรอบ 60 ปีของสภาอุตสาหกรรมฯ

ผลตอบแทนที่แท้จริงต้องกระจายถึงพื้นที่
ตัวเลขเงินหมุนเวียนเป็นจุดเริ่มต้นของการประเมิน ไม่ใช่คำตอบสุดท้าย งานหนึ่งงานจะคุ้มค่าต่อเมืองเมื่อการใช้จ่ายส่งต่อไปยังที่พัก การเดินทาง ร้านอาหาร ร้านค้าปลีก และผู้ประกอบการด้านวัฒนธรรม ไม่กระจุกอยู่กับผู้จัดหรือธุรกิจรายใหญ่ไม่กี่ราย
บทเรียนจากกรุงเทพฯ และสงขลาคือกิจกรรมที่มีเอกลักษณ์ช่วยดึงผู้ชมได้ แต่การจัดงานให้เกิดซ้ำและมีผลต่อเศรษฐกิจในวงกว้างต้องอาศัยการประสานงานตั้งแต่การเลือกพื้นที่ การเดินทาง ความปลอดภัย ไปจนถึงการเปิดโอกาสให้ธุรกิจในชุมชนเข้าร่วม ภาครัฐช่วยวางโครงสร้างและเชื่อมเมือง ส่วนเอกชนช่วยลงทุน พัฒนาประสบการณ์ และเข้าถึงตลาด
ทิศทางที่มุ่งสร้างคุณค่าและรายได้ต่อผู้เดินทาง แทนการไล่เพิ่มจำนวนเพียงอย่างเดียว เหมาะกับการดึงดูดกลุ่มที่พร้อมใช้เวลาและใช้จ่ายกับประสบการณ์คุณภาพสูง หากไทยเชื่อมเทศกาลการท่องเที่ยว งานแสดงสินค้า และกีฬาเข้ากับแผนเศรษฐกิจท้องถิ่นได้จริง อีเวนต์จะไม่ใช่แค่ความคึกคักชั่วคราว แต่เป็นสินทรัพย์ระยะยาวที่ช่วยยกระดับเมืองและสร้างโอกาสให้ผู้ประกอบการ






