ไมซ์ซิตี้ไทยคืออะไร และทำไมต้องขยายจากเมืองหลวงสู่ภูมิภาค
ไมซ์ซิตี้ไทย คือแนวคิดการพัฒนาเมืองให้เป็นจุดหมายเพื่อการจัดประชุม สัมมนา นิทรรศการ และงานอีเวนต์ธุรกิจ โดยผสานโครงสร้างพื้นฐาน การเดินทาง สิ่งอำนวยความสะดวกด้านงานประชุม และเสน่ห์ด้านการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเข้าด้วยกัน เพื่อดึงดูดการประชุมนานาชาติ ให้ผู้เดินทางกลุ่มองค์กรใช้เมืองเหล่านี้เป็นทั้งที่ทำธุรกิจและท่องเที่ยวในทริปเดียว การผลักดันเมืองท่องเที่ยวประชุมจึงไม่ใช่แค่เรื่องภาพลักษณ์ แต่คือยุทธศาสตร์เศรษฐกิจที่เปลี่ยนนักท่องเที่ยวให้กลายเป็นนักเดินทางธุรกิจที่ใช้จ่ายสูง อยู่ยาว และเชื่อมโยงกับธุรกิจท้องถิ่น
การขยายเครือข่ายไมซ์ซิตี้ไทยไปยังหัวเมืองภูมิภาคสะท้อนการเปลี่ยนเกมจากการพึ่งพาเพียงเมืองหลวง ไปสู่การสร้างระบบเศรษฐกิจใหม่ที่กระจายรายได้สู่ทุกภูมิภาค ทีเส็บเดินเกมชัดด้วยการยกระดับโครงสร้างพื้นฐานและการเชื่อมต่อการเดินทาง ควบคู่กับการออกแบบเมืองให้มีเอกลักษณ์เฉพาะ ทั้งด้านวัฒนธรรม ธรรมชาติ และเนื้อหางานประชุม เพื่อให้แต่ละเมืองไม่ได้เป็นแค่สถานที่จัดงาน แต่เป็นเนื้อหาของงานเอง นี่คือเหตุผลว่าทำไมการแข่งขันของ 16 เมืองจึงเป็นเรื่องดี เพราะบังคับให้ทุกเมืองคิดลึกกว่าคำว่าอีเวนต์ แล้วหันมาสร้างคุณค่าระยะยาวให้ชุมชนและธุรกิจท้องถิ่น
ภาคเหนือจับมือเป็นเครือข่ายไมซ์ ยกระดับสู่เมกะอีเวนต์โดยไม่ต้องพึ่งกรุงเทพฯ
การเปิดงาน Northern MICE Expo 2026 ที่เชียงใหม่คือหมุดหมายสำคัญที่ประกาศให้เห็นว่า ภาคเหนือไม่ได้ขอส่วนแบ่งจากเค้กกลาง แต่กำลังอบเค้กก้อนใหม่เอง ทีเส็บผนึกเชียงใหม่ เชียงราย และพิษณุโลกในปฏิญญาไมซ์ซิตี้ เพื่อยกระดับภูมิภาคให้เป็นศูนย์กลางการจัดงานระดับนานาชาติ การเติบโตของอุตสาหกรรมไมซ์ในภาคเหนือราว 15.4 เปอร์เซ็นต์ และการสร้างรายได้กว่า 18,500 ล้านบาท คือหลักฐานว่าเมื่อเมืองพร้อม งานก็วิ่งมาหาเมือง ไม่ใช่เมืองวิ่งตามงาน
สิ่งที่เปลี่ยนเกมจริงคือความตั้งใจลดการพึ่งพาบริการและอุปกรณ์จากกรุงเทพฯ เพื่อให้ผู้จัดงานลดต้นทุน และเปิดโอกาสให้ผู้ประกอบการท้องถิ่นเข้าไปอยู่ในห่วงโซ่รายได้อย่างแท้จริง การเชื่อมเชียงใหม่เป็นเมืองหลัก พิษณุโลกเป็นศูนย์กลางตอนล่าง และเชียงรายเป็นสมาชิกใหม่ ทำให้เกิดเครือข่ายการเดินทางข้ามจังหวัดที่ตอบโจทย์ธุรกิจเหตุการณ์ภูมิภาคอย่างเป็นระบบ หากทำต่อเนื่องตามแผนที่คาดว่าจะดันให้ไมซ์ภาคเหนือโตเพิ่มไม่น้อยกว่า 5 เปอร์เซ็นต์ในปีถัดไป นี่ไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่คือการส่งสัญญาณว่าภาคเหนือพร้อมเป็นจุดหมายไมซ์เต็มตัว
อุดรธานี: จากเมืองทางผ่านสู่เวทีไมซ์โลกและประตูเชื่อมภูมิภาค
อุดรธานีคือกรณีศึกษาที่ชัดเจนว่าการมองเมืองแบบไมซ์สามารถเปลี่ยนภาพจำของเมืองได้อย่างสิ้นเชิง มหกรรมพืชสวนโลกอุดรธานี 2569 หรือ Udon Thani International Horticultural Expo 2026 ที่ได้รับการรับรองจากสมาคมพืชสวนระหว่างประเทศ เป็นเมกะอีเวนต์ที่ถูกออกแบบให้เป็นมากกว่างานดอกไม้ แต่เป็นสนามทดลองเชื่อมคน น้ำ และพืช เพื่อการดำรงชีวิตที่ยั่งยืน ผ่านภูมิทัศน์ นวัตกรรมเกษตร และเทคโนโลยีสีเขียว รวมระยะเวลาจัดงาน 134 วัน บนพื้นที่ชุ่มน้ำกว่า 1,000 ไร่ใจกลางเมือง
คำถามเชิงนโยบายคือ จะทำอย่างไรไม่ให้งานจบแล้วเมืองเงียบ คำตอบของทีเส็บคือการใช้ไมซ์เปลี่ยนนักท่องเที่ยวให้เป็นนักเดินทางธุรกิจ ผ่านการสร้างเส้นทาง MICE Routes แบบเฉพาะกลุ่ม ให้ผู้เข้าร่วมประชุม วิจัย หรือเจรจาธุรกิจ เชื่อมต่อไปยังหนองคายและสกลนคร สัมผัสทั้งทะเลบัวแดง ชุมชนทอผ้า และประตูการค้าชายแดน ข้อความที่ควรถูกจดไว้คือ “นี่คือการเปลี่ยนเส้นทางท่องเที่ยวให้กลายเป็นเส้นทางสร้างประสบการณ์และโอกาสทางธุรกิจ” ที่เน้น Content Connection และ Trade Value เป็นหัวใจ อุดรธานีจึงไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่จัดงาน แต่กลายเป็นโหนดเชื่อมภูมิภาคในเครือข่ายไมซ์โลก
กลไกทีเส็บ: จากโครงสร้างพื้นฐานสู่ดีเอ็นเอเมืองท่องเที่ยวประชุม
การที่ไมซ์ซิตี้ไทยขยายครอบคลุมภูมิภาคต่าง ๆ ไม่ได้เกิดจากการประกาศชื่อเมืองเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากกลไกเชิงระบบที่ทีเส็บวางไว้ตั้งแต่ปีงบประมาณ 2562 ภายใต้ยุทธศาสตร์การเสริมสร้างขีดความสามารถการแข่งขันของอุตสาหกรรมไมซ์ ซึ่งเชื่อมโยงกับยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 และแผนพัฒนาการท่องเที่ยวที่ให้ความสำคัญกับ Business Tourism เป้าหมายคือยกระดับเมืองศักยภาพให้เป็น Preferred MICE Destination ไม่ใช่เมืองจัดงานทั่วไป
ทีเส็บใช้สามกลไกหลักในการพัฒนาเมืองท่องเที่ยวประชุม ได้แก่ การยกระดับโครงสร้างพื้นฐานและการเชื่อมต่อ การชูอัตลักษณ์เมืองในฐานะ City as Content และการพัฒนาบุคลากรกับห่วงโซ่อุปทานท้องถิ่น พร้อมสิทธิประโยชน์ทางภาษีให้หักลดหย่อนค่าใช้จ่ายจัดงานได้สูงสุดถึง 200 เปอร์เซ็นต์ เพื่อจูงใจองค์กรให้ย้ายการประชุมนานาชาติออกจากเมืองหลวงสู่ภูมิภาค แผนประเมินต่ออายุไมซ์ซิตี้หลักอย่างกรุงเทพมหานคร เชียงใหม่ ภูเก็ต และขอนแก่นในปี 2570 ก็สะท้อนว่า เมืองจะรักษาสถานะไมซ์ซิตี้ได้ ต้องเดินหน้าพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่แค่ผ่านเกณฑ์ครั้งเดียวแล้วจบ
จาก 16 เมืองสู่ศูนย์กลางไมซ์อาเซียน: โอกาสและโจทย์ต่อไปของธุรกิจเหตุการณ์ภูมิภาค
เมื่อไมซ์ซิตี้ไทยขยายตัวจนครอบคลุม 16 เมือง สิ่งที่ตามมาคือการแข่งขันกันเองระหว่างเมือง ซึ่งไม่ควรกลายเป็นสงครามแย่งงาน แต่ควรเป็นสนามทดลองรูปแบบธุรกิจเหตุการณ์ภูมิภาคที่หลากหลาย ภาคเหนือใช้จุดแข็งด้านธรรมชาติและวัฒนธรรมเชื่อมกับงานประชุมนานาชาติ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือใช้เมกะอีเวนต์ด้านพืชสวนและเกษตรเป็นแพลตฟอร์มเชื่อมผู้ประกอบการ นักลงทุน และชุมชน หากแต่ละภูมิภาคมองไมซ์เป็นโครงสร้างเศรษฐกิจระยะยาว มากกว่าตัวเลขรายได้ครั้งต่อครั้ง เครือข่ายไมซ์ซิตี้จะกลายเป็นโครงข่ายเศรษฐกิจใหม่ที่กระจายความเสี่ยงของประเทศออกจากเมืองหลวงอย่างแท้จริง
ข้อสรุปสำคัญคือ การจะก้าวสู่การเป็นศูนย์กลางไมซ์ของอาเซียนไม่ใช่เรื่องการสร้างศูนย์ประชุมใหญ่ที่สุด แต่คือการสร้างเมืองที่คนอยากกลับมาใช้ชีวิต ทำธุรกิจ และร่วมงานซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นแปลว่าเมืองต้องลงทุนกับคุณภาพชีวิต ระบบขนส่ง และเนื้อหางานที่มีความหมายต่อผู้เข้าร่วม ขณะที่ภาคเอกชนควรมองไมซ์เป็นช่องทางขยายธุรกิจข้ามจังหวัด สร้างพันธมิตร และต่อยอดนวัตกรรมมากกว่าการเช่าบูธแสดงสินค้าเพียงไม่กี่วัน หากเมือง ภาครัฐ และธุรกิจเดินไปในทิศทางเดียวกัน ไมซ์ซิตี้ไทยทั้ง 16 เมืองจะไม่ใช่แค่หมายเลขบนแผนที่ แต่จะกลายเป็นโครงข่ายเศรษฐกิจใหม่ที่ขับเคลื่อนประเทศในระยะยาว
