ไมซ์ซิตี้ไทย 16 เมือง ยุทธศาสตร์ใหม่พลิกแผนท่องเที่ยวธุรกิจภูมิภาค

ไมซ์ซิตี้ไทยคืออะไร และทำไมการเพิ่มเป็น 16 เมืองจึงสำคัญ

ไมซ์ซิตี้ไทย คือ เมืองที่ผ่านการประเมินความพร้อมรอบด้านสำหรับการจัดประชุม การท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัล การประชุมองค์กร และงานแสดงสินค้า โดยมีมาตรฐานด้านโครงสร้างพื้นฐาน ความสะดวกในการเดินทาง สถานที่จัดงาน ที่พัก กิจกรรมเสริม และการบริหารความเสี่ยง เพื่อดึงดูดท่องเที่ยวธุรกิจคุณภาพสูงเข้าสู่เมืองนั้นอย่างยั่งยืน

การตัดสินใจของทีเส็บในการรับรองไมซ์ซิตี้ไทยใหม่อีก 6 เมือง ได้แก่ กระบี่ เชียงราย นครศรีธรรมราช ระยอง อุบลราชธานี และหัวหิน-ชะอำ ส่งผลให้จำนวนไมซ์ซิตี้ทั่วประเทศพุ่งเป็น 16 เมืองอย่างเป็นทางการ นี่ไม่ใช่เพียงการเพิ่มจุดหมายปลายทางในแผนที่ แต่คือการประกาศว่าการท่องเที่ยวธุรกิจภูมิภาคจะไม่อยู่ในเงาของเมืองหลวงอีกต่อไป เพราะทุกภูมิภาคจะได้โอกาสรับงานไมซ์แบบมีมาตรฐานเดียวกัน รองรับการกระจายการจัดงานให้ครอบคลุมทุกภูมิภาคได้มากขึ้นโดยตรง

จากเมืองเดียวสู่เครือข่าย 16 เมือง ปรับสมดุลพึ่งพาโครงสร้างพื้นฐาน

หัวใจของยุทธศาสตร์ไมซ์ซิตี้ไทย คือการเปลี่ยนจากโมเดลพึ่งพาเมืองใหญ่ไม่กี่แห่ง ไปสู่เครือข่ายเมืองไมซ์ 16 จุดหมายที่มีบทบาทต่างกัน แต่เชื่อมโยงกันในระบบเดียวกัน กรุงเทพ เชียงใหม่ ภูเก็ต ขอนแก่น พัทยา นครราชสีมา อุดรธานี สงขลา สุราษฎร์ธานี และพิษณุโลก ทำหน้าที่เป็นฐานเดิมที่พิสูจน์แล้วว่ารับงานได้หลากหลายระดับ ส่วน 6 เมืองใหม่เข้ามาเติมช่องว่าง ทั้งไมซ์ทะเลอันดามัน วัฒนธรรมและศาสนา เขตอุตสาหกรรมเชื่อม EEC และประตูสู่อีสานใต้และลุ่มน้ำโขง

เมื่อทีเส็บประกาศชัดว่าเป้าหมายคือการปักหมุดสู่ศูนย์กลางไมซ์อาเซียน การมีเครือข่ายเมืองไมซ์ที่กระจายตัวดีคือข้อได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์ ไม่ใช่เรื่องภาพลักษณ์ล้วนๆ เพราะเจ้าภาพงานระดับภูมิภาคและนานาชาติจะเห็นว่าโครงสร้างพื้นฐาน การเดินทางเชื่อมต่อ และตัวเลือกสถานที่จัดงานไม่ได้กระจุกอยู่แค่เมืองเดียวอีกต่อไป การยกระดับโครงสร้างพื้นฐานและการเชื่อมต่อผ่านแนวคิดอย่าง Infrastructure & Connectivity และคู่มือ Area-based MICE Development ถูกวางเป็นกลไกหลักหลังการรับรองเมืองใหม่ นี่คือการลงทุนเชิงระบบมากกว่าการติดป้ายเมืองสวยหรู

Northern MICE Expo 2026 ตัวอย่างชัดของการดึงงานออกจากเมืองหลวง

หากอยากเห็นภาพว่าการกระจายไมซ์ซิตี้ช่วยลดการพึ่งพาโครงสร้างพื้นฐานจากเมืองหลวงอย่างไร ต้องดูงาน Northern MICE Expo 2026 ที่จัดขึ้นที่เชียงใหม่ งานนี้ไม่ได้เป็นแค่เวทีแสดงสินค้า แต่คือการประกาศปฏิญญาร่วมของเชียงใหม่ เชียงราย และพิษณุโลก ในการยกระดับภาคเหนือเป็นศูนย์กลางการจัดงานระดับนานาชาติ โดยมีบทบาทชัดเจนว่าเชียงใหม่เป็นเมืองหลัก พิษณุโลกเป็นศูนย์กลางตอนล่าง และเชียงรายคือไมซ์ซิตี้น้องใหม่

ผลลัพธ์ที่จับต้องได้คือความพร้อมของสามเมืองสามารถรองรับเมกะอีเวนต์และการประชุมนานาชาติ โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาบริการหรืออุปกรณ์จากกรุงเทพทั้งหมดอีกต่อไป ช่วยลดต้นทุนผู้จัดงานและสร้างเครือข่ายการเดินทางข้ามจังหวัดเพื่อกระจายรายได้สู่ผู้ประกอบการท้องถิ่นอย่างทั่วถึง หนึ่งในประโยคที่สะท้อนแนวคิดชัดเจนคือ การขับเคลื่อนไมซ์ยุคใหม่ต้องสร้าง Impact และ Legacy ให้กับชุมชน ไม่ใช่จบแค่ตัวเลขมูลค่าเศรษฐกิจ และตัวเลขล่าสุดก็สนับสนุนแนวทางนี้ เมื่ออุตสาหกรรมไมซ์ภาคเหนือเติบโต 15.4% สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจมากกว่า 18,500 ล้านบาท

ผลต่อผู้ประกอบการภูมิภาค ภาษี สิทธิประโยชน์ และการเติบโตระยะยาว

ต่อให้แผนยุทธศาสตร์สวยแค่ไหน หากไม่เปลี่ยนความเป็นอยู่ของผู้คนในภูมิภาคก็ไร้ความหมาย จุดแข็งของโมเดลไมซ์ซิตี้ไทยคือการออกแบบให้ท่องเที่ยวธุรกิจภูมิภาคเชื่อมตรงกับประโยชน์ของผู้ประกอบการในพื้นที่ ทั้งโรงแรม ร้านอาหาร ผู้ให้บริการอีเวนต์ บริษัททัวร์ และโลจิสติกส์ เมื่อเมืองถูกยกระดับเป็นไมซ์ซิตี้ งานประชุม สัมมนา และนิทรรศการจะไหลเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่ปีละไม่กี่ครั้ง

ทีเส็บยังผูกการส่งเสริมกับมาตรการภาษี โดยเชื่อมโยงสิทธิประโยชน์ให้บริษัทสามารถหักลดหย่อนค่าใช้จ่ายจากการจัดประชุมและสัมมนาในไมซ์ซิตี้ได้สูงสุด 200% เพื่อจูงใจให้องค์กรหันไปเลือกเมืองเหล่านี้มากขึ้นแทนการยึดติดกับสถานที่เดิม ขณะเดียวกันแผนพัฒนาเมืองผ่าน 3 กลไกหลัก ทั้งการยกระดับโครงสร้างพื้นฐาน การพัฒนาแผนเชิงพื้นที่ และการสร้างระบบนิเวศไมซ์ จะช่วยให้ผลประโยชน์ไม่หยุดอยู่ที่ผู้จัดงาน แต่ไหลต่อไปสู่แรงงานท้องถิ่นและผู้ประกอบการรายย่อยอย่างต่อเนื่อง

จากโครงการเมืองไมซ์สู่ศูนย์กลางไมซ์อาเซียน เกมยาวที่ต้องเดินให้สุด

การขยายไมซ์ซิตี้ไทยเป็น 16 เมืองไม่ได้เกิดขึ้นลอยๆ แต่เกาะกับยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี และแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมฉบับที่ 13 ที่ต้องการผลักดันท่องเที่ยวคุณภาพและท่องเที่ยวธุรกิจให้เป็นเครื่องยนต์หลักของเศรษฐกิจ โครงการเมืองไมซ์ของทีเส็บเริ่มต้นตั้งแต่ปีงบประมาณ 2562 และวันนี้เริ่มเห็นรูปธรรมว่าเมืองต่างๆ ใช้อุตสาหกรรมไมซ์ต่อยอด “DNA ของเมือง” ได้จริง ทั้งทะเล วัฒนธรรม ศาสนา อุตสาหกรรม และการเชื่อมโยงภูมิภาค

อย่างไรก็ตาม การจะไปถึงเป้าหมายศูนย์กลางไมซ์อาเซียนไม่ใช่แค่เพิ่มจำนวนเมือง แต่ต้องรักษามาตรฐานและปรับตัวทันเทรนด์โลก ทีเส็บมีแผนประเมินต่ออายุไมซ์ซิตี้หลักอย่างกรุงเทพ เชียงใหม่ ภูเก็ต และขอนแก่นในปี 2570 ควบคู่กับการพัฒนาเกณฑ์ประเมินแบบจำแนกตามประเภทเมือง เพื่อรองรับความหลากหลายของจุดหมาย หากเดินเกมยาวนี้ได้ต่อเนื่อง การท่องเที่ยวธุรกิจภูมิภาคจะกลายเป็นฐานรายได้มั่นคง ขณะที่ภาพรวมทั้งประเทศก็ยืนได้ในฐานะศูนย์กลางไมซ์อาเซียนอย่างมีน้ำหนัก ไม่ใช่แค่สโลแกนบนเวทีประชุม