จากผู้โดยสารต่อเครื่องสู่แหล่งรายได้ใหม่ของระบบท่องเที่ยว
การท่องเที่ยวระหว่างต่อเครื่องคือรูปแบบการเดินทางที่เปิดโอกาสให้ผู้โดยสารต่อเครื่องซึ่งมีเวลารอเที่ยวบินหลายชั่วโมง สามารถออกจากสนามบินไทยไปสัมผัสประสบการณ์ท่องเที่ยวระยะสั้นใกล้สนามบิน เช่น ชิมอาหาร ช้อปปิ้ง หรือเยี่ยมชมแหล่งวัฒนธรรม โดยดีไซน์เส้นทางและบริการให้สอดคล้องกับเวลา 6–8 ชั่วโมงที่มีอยู่ เพื่อทั้งสร้างความสะดวกให้ผู้เดินทางและต่อยอดเป็นรายได้ใหม่แก่ผู้ประกอบการท่องเที่ยวในพื้นที่รอบสนามบิน แนวคิดนี้ไม่ได้เป็นเพียงการเพิ่มความสะดวกให้ผู้โดยสารต่อเครื่อง แต่เป็นการเปลี่ยนมุมมองต่อสนามบินจากจุดเปลี่ยนเที่ยวบินให้กลายเป็นประตูเศรษฐกิจ รัฐบาลและหน่วยงานท่องเที่ยวจึงเดินเกมเชิงรุก นำเวลารอที่เคยสูญเปล่ามาบริหารเป็นผลิตภัณฑ์ท่องเที่ยวรูปแบบใหม่ จับกลุ่มผู้เดินทางผ่านที่มีศักยภาพสูงและยังไม่ถูกใช้ประโยชน์เต็มที่

ดีล LOI หลายฝ่ายที่พลิกบทบาทสนามบินเป็นฮับท่องเที่ยว
จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2569 ที่มีพิธีลงนามหนังสือแสดงเจตนารมณ์ความร่วมมือเรื่องการกระตุ้นเศรษฐกิจภาคการท่องเที่ยวและการบริการ โดยมีรองนายกรัฐมนตรีซึ่งควบตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมและรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคมเป็นประธานในพิธี การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยจับมือกรมท่าอากาศยาน พร้อมภาคีเครือข่าย 4 หน่วยงาน ได้แก่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์โดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ สมาคมสายการบินแห่งประเทศไทย บริษัทการบินไทย และบริษัทโรงแรมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ในกรอบความร่วมมือ 3 ปี เพื่อดึงผู้โดยสารต่อเครื่องออกมาเที่ยว การมีทั้งหน่วยงานรัฐ สายการบิน ภาคการศึกษา และเอกชนอยู่บนโต๊ะเดียวกัน แสดงให้เห็นว่าโครงสร้างรายได้ของสนามบินกำลังถูกคิดใหม่ สนามบินไม่ใช่เพียงโครงสร้างพื้นฐานด้านการบิน แต่เป็นส่วนหนึ่งของโซ่คุณค่าท่องเที่ยว ตั้งแต่รันเวย์ไปจนถึงร้านอาหารและชุมชนรอบสนามบิน การบูรณาการนี้คือสัญญาณว่ารัฐมองการท่องเที่ยวระหว่างต่อเครื่องเป็นยุทธศาสตร์ ไม่ใช่แค่โครงการทดลองเล็กๆ

แพ็คเกจท่องเที่ยว Amazing Thailand และโมเดลท่องเที่ยวระหว่างต่อเครื่อง
หัวใจของการผลักดันผู้โดยสารต่อเครื่องให้กลายเป็นนักท่องเที่ยวคือโครงการ Amazing Thailand Transfer Passenger Privilege ที่ททท.รับบทเป็นหน่วยงานหลัก บูรณาการหน่วยงานรัฐ ท่าอากาศยาน สายการบิน ภาคการศึกษา และเอกชน เพื่อออกแบบสิทธิประโยชน์และเส้นทางท่องเที่ยวที่เหมาะกับเวลารอเปลี่ยนเครื่อง รูปแบบโครงการมุ่งดีไซน์ช่วงเวลาต่อเครื่องสำหรับนักเดินทางที่มีเวลาตั้งแต่ 6–8 ชั่วโมงให้สามารถออกไปท่องเที่ยวระยะสั้นได้ เช่นเดียวกับโมเดลท่องเที่ยวเรือสำราญที่แวะเมืองต่างๆ เพื่อให้ผู้โดยสารสัมผัสบรรยากาศแล้วกลับมาขึ้นเรือทันเวลา ตามข้อมูลที่เปิดเผย ปัจจุบันสนามบินสุวรรณภูมิมีผู้โดยสารเปลี่ยนเครื่องประมาณ 1.3 ล้านคนต่อปี และในไตรมาสแรกปี 2569 ประเทศมีผู้โดยสารเดินทางเข้าประมาณ 17.43 ล้านคน โดยกว่า 1.3 ล้านคนเป็นผู้โดยสารเปลี่ยนเที่ยวบินที่มีเวลารอเฉลี่ย 6–12 ชั่วโมง นี่คือคลังลูกค้าจริงที่โครงการตั้งเป้าจะแปลงเป็นรายได้ให้ผู้ประกอบการท้องถิ่น

นำร่อง 4 สนามบินหลัก สร้างสนามทดลองโมเดล Aviation & Tourism Hub
LOI นี้ไม่ได้หยุดอยู่บนกระดาษ แต่ถูกออกแบบให้เดินหน้าอย่างเป็นรูปธรรมในต้นปี 2570 ผ่านโครงการนำร่องใน 4 สนามบินหลักที่มีผู้โดยสารเปลี่ยนเครื่อง คือ สุวรรณภูมิ ดอนเมือง ภูเก็ต และกระบี่ พร้อมแนวคิดขยายไปยังสนามบินหาดใหญ่ในอนาคต การเลือกสนามบินเหล่านี้สะท้อนยุทธศาสตร์ใช้ทำเลและโครงข่ายการบินที่แข็งแรงมารองรับโปรแกรมท่องเที่ยวระยะสั้นใกล้สนามบิน ที่เน้นความสะดวก ความปลอดภัย และการกลับมาต่อเที่ยวบินได้อย่างมั่นใจ ในเชิงเศรษฐกิจ การขยับเช่นนี้คือการเพิ่มมูลค่าให้โครงสร้างพื้นฐานเดิม การขนส่งสินค้าทางอากาศมีสัดส่วนปริมาณไม่ถึง 1% เมื่อเทียบกับการขนส่งรูปแบบอื่น แต่กลับคิดเป็นประมาณหนึ่งในสามของมูลค่าการส่งออกของประเทศ การใช้สนามบินเป็นฐานดึงผู้โดยสารต่อเครื่องออกมาใช้จ่าย จึงเป็นการต่อยอดบทบาทสนามบินให้เกินกว่าการให้บริการการบิน เข้าสู่บทบาทฮับการท่องเที่ยวเต็มตัว

ผลกระทบต่อผู้เดินทางและข้อท้าทายที่ต้องจับตา
สำหรับผู้โดยสารต่อเครื่อง โมเดลนี้หมายถึงประสบการณ์ใหม่จากการเดินทาง แทนที่จะนั่งรอในเลานจ์ ผู้เดินทางจะมีโอกาสออกมาชิมอาหาร ช้อปปิ้ง หรือสัมผัสวัฒนธรรมใกล้สนามบิน โดยมีแพ็คเกจท่องเที่ยวที่จัดให้ฟรีในบางส่วน พร้อมระบบอำนวยความสะดวกและข้อมูลที่ทำให้กลับมาขึ้นเครื่องต่อได้อย่างมั่นใจ หากโครงการสามารถ Activate ได้ 10% ของผู้โดยสารเปลี่ยนเครื่องทั้งหมดตามเป้าหมาย ก็จะสร้างการใช้จ่ายหมุนเวียนไปยังฮับบริการรอบสนามบินจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จจะไม่เกิดขึ้นเอง การจัดการเวลา ความปลอดภัย การจราจร และคุณภาพแพ็คเกจท่องเที่ยวคือโจทย์จริงที่ต้องทำให้ได้มาตรฐานสูง เพราะผู้โดยสารต่อเครื่องคือกลุ่มที่มีข้อจำกัดด้านเวลาและความเสี่ยง หากประสบการณ์แรกไม่ดี ภาพจำของระบบท่องเที่ยวทั้งระบบจะเสียหาย แต่ถ้าทำได้ดี สนามบินไทยจะมีแต้มต่อสำคัญในการแย่งชิงบทบาท Aviation & Tourism Hub ในภูมิภาค







